All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 101 - Chapter 110

Sabay-sabay silang napatingin sa pinto nang may kumatok. Biglang nabasag ang mabigat na katahimikang bumabalot sa silid. Dahan-dahang tumayo si Kieran at naglakad patungo sa pinto upang pagbuksan iyon, ngunit nananatiling magulo ang kanyang isipan.Alam niyang marami pang tanong na hindi nasasagot. Lalo na ang tungkol sa hinala ng kanyang daddy. Pakiramdam niya ay may nalalaman ito. Isang bagay na hindi nito sinasabi sa kanila... Ngunit bakit? Paano?Huminga siya nang malalim habang nakatingin sa kay Kieran. Pagkabukas nito ng pinto ay bumungad ang dalawang pulis.“Mr. Del Toro...” magalang na bati ng isa sa mga ito.Agad nitong pinapasok.“Kamusta ang imbestigasyon, Officer?” tanong agad ni WesleyNagkatinginan muna ang dalawang pulis bago sumagot ang isa.“Inimbestigahan na po namin si Ruben Acosta at ang anak niyang si Joaquin. Sinuri namin ang kanilang mga galaw at mga posibleng motibo, ngunit wala po kaming nakuhang ebidensyang magtuturo na sila ang may kagagawan ng nangyari kay

WESLEY POV:Sa gilid ng silid, tahimik na pinagmamasdan ni Wesley ang eksena. Masaya siya para kay Vivian na nagising na ito at mukhang malakas na, walang masyadong pinsala sa katawan.Pero kasabay nito ay lalong sumisikip ang kanyang dibdib dahil hindi siya naalala ni Vivian.“Tito Wesley...”Basag ni Kieran sa katahimikan.Huminga ito nang malalim bago nagsalita. “P-pasensya na po sa mga sinabi ko kay Mommy. Makulit po kasi siya at ayaw kong masyado siyang mag-isip tungkol sa kalagayan niya ngayon. Kaya sinakyan ko na lang po ang gusto niyang marinig.”Hindi agad siya nakasagot, nakatayo lamang siya sa tabi ng bintana habang nakatingin nang diretso kay Kieran.Hindi siya kumikibo, hindi rin umiimik. Ngunit sapat na ang titig niya upang kabahan si Nikita at Kieran.“W-wag kang mag-alala, Tito... kapag bumalik na ang alaala ni Mommy, hindi na niya ako kukulitin tungkol sa gusto niyang pagpapakasal kay Nikita. Matutuloy na rin ang kasal n'yo.”Tahimik pa rin siya, pagkatapos ay dahan-d

Paglabas niya ng silid ay agad niyang hinanap si Kieran.Wala siyang pakialam sa mga taong napapatingin sa kanya habang nagmamadali siyang naglalakad sa pasilyo ng ospital. Ang tanging laman ng isip niya sa mga oras na iyon ay makita ang nobyo at sabihin dito ang magandang balitang matagal na nilang hinihintay.“Kieran...”Mahina niyang sambit habang nagmamasid sa paligid. Una siyang nagtungo sa cafeteria. Nagbabakasakali siyang naroon ang lalaki at nagpapalamig ng ulo matapos ang lahat ng nangyari. Ngunit nang makarating siya roon ay wala siyang nakita ni anino nito.Mabilis siyang lumabas at nagtungo naman sa chapel. Tahimik ang loob ng simbahan. Iilang tao lamang ang naroon na taimtim na nagdarasal... Ngunit wala rin si Kieran.Mula roon ay dumiretso siya sa waiting area. Isa-isang sinuyod ng kanyang mga mata ang bawat sulok ng lugar, ngunit muli siyang nabigo... Wala pa rin.Unti-unting kinakain ng pag-aalala ang kanyang dibdib. Naiwan niya ang kanyang cellphone sa silid kaya wala

Dumiretso siya sa bar counter. Kumuha siya ng bote ng whisky. Hindi na siya nag-abala pang kumuha ng baso, diretso niya iyong tinungga. Agad na gumuhit ang hapdi sa kanyang lalamunan, ngunit wala siyang pakialam.Tuloy-tuloy ang kanyang lagok hanggang sa maramdaman niya ang init ng alak na unti-unting kumakalat sa kanyang katawan. Kahit paano ay bahagyang kumalma ang kanyang paghinga. Ngunit hindi nawala ang takot, nakadikit sa kanyang dibdib na parang anino.Takot na anumang oras ay may kumatok sa kanyang pinto at may dumating na mga pulis upang dakpin siya.Naningas ang kanyang panga. "This is all your fault, Wesley..."Mariin niyang hinigpitan ang hawak sa bote."Kung hindi mo inagaw si Vivian sa akin, hindi sana ako napunta sa sitwasyong ito." Lumalim ang kanyang paghinga. "At pahamak pa ang anak mong pakialamera."Sandali siyang napaisip. Mabagal na umangat ang sulok ng kanyang labi. Wala na rin naman siyang magagawa... nandito na siya, nalubog na siya nang husto at mukhang wala

At iyon ang lalong nagpalala sa kaba ni Keiran. Kung hindi siya nakita ni Nikita, siguradong babalik ito sa silid ng kanyang ina. Pero ilang oras na ang lumipas at hanggang ngayon ay wala pa rin ito. Parang naglaho na lamang sa hangin.Unti-unting nanginginig ang kanyang mga kamay. Hindi na niya kayang kumbinsihin ang sarili na maayos lang ang lahat, hindi na niya kayang magkunwaring kalmado."Guards..." paos niyang tawag. "Can you please check the CCTV?"Tumango agad ang mga ito. Sa wakas ay sinabi rin niya ang matagal na niyang iniiwasang isipin. Kanina ay pilit pa siyang nasa denial.Ngunit habang tumatagal, habang hindi nila makita si Nikita lalong lumalakas ang takot sa kanyang dibdib... at mukhang ganoon din si Wesley.Namumutla na ang matanda habang mahigpit na nakakapit sa kanyang braso."Iho..." nanginginig ang boses nito.Tumingin siya dito, at sa unang pagkakataon mula nang magsimula silang maghanap, nakita niya ang lantad na takot sa mga mata nito."Iho..." muling sambit n