บททั้งหมดของ LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: บทที่ 61 - บทที่ 70

Cacai POV Kinabukasan… Linggo, pero kung pwede nga lang sana ay Lunes na para pagising ko ay diretso na sa eskwela. Hindi gaya ngayon na hindi ko maiiwasang bumaba, baka makasalubong ko si Leon, nakakahiya. Kagabi ay hindi ako dinalaw ng antok, kaiisip sa unang halik na yun. Hanggang ngayon nga ay parang nararamdaman ko pa na gumagalaw ang labi ni Leon. At yun ang nakakahiya, dahil sa halip na itulak ko siya kagabi ay yumakap pa ako sa kanya. Hindi ko tuloy alam kung paano haharap kay Leon. Kaya naman nang bumaba ay pasilip silip ako para siguraduhing wala siya sa paligid. “Gigisingin pa sana kita. Mag-almusal ka na’t nakahain na.” sabi ni Manang ng makasalubong ko siya sa hagdan. Tumango ako at tahimik na naglakad at sumunod kay Manang. Lumingon siya sa akin. “Sa veranda ka dumiretso, nakahain na dun ang almusal.” aniya. “Po?” “Bilisan mo at kanina ka pa hinihintay ni Leon.” “Bakit po?” tanong ko at binundol ng kaba ang dibdib ko. Hindi siya sumagot at basta na lang

Ibig bang sabihin ay nag-aalala siya sakin? Naitanong niya sa sarili.“Okay ka na?” tanong ni Leon habang nakatingin sa kanya.Marahang tumango si Cacai na may pagtataka sa mukha, dahil pati boses ni Leon ay malumanay. Iniisip na baka nga hindi imahinasyon ang naririnig niyang boses na bumubulong habang nasa biyahe sila. Napatingin tuloy siya sa labi ng lalaki, at muling niyang naalala ang mainit nitong halik sa kanya kagabi. Namula agad ang kanyang mukha at mabilis siyang umiwas ng tingin.Saktong dating ng doktor na may hawak na clipboard.“Good news, Mr. Alcantara. Malinis ang X-ray niya. No fracture and no indication of bleeding.” nakangitng sabi nito na parang kilala si Leon.“Yung pagkahilo niya, dahil sa lakas at bilis ng impact. Nagkaroon siya ng minor concussion but there’s nothing to worry about.”“Pwede na po akong umuwi?” tanong ni Cacai.Tumango ang doktor.“Pwede.”Makakahinga na sana ng maluwag si Cacai nang muling magsalita ang doktor.“Pero kailangan kang bantaya

Nahuli ako ni Leon na nakatingin sa kanya. Bigla akong nabalisa at natuliro kaya naman mabilis kong iniwas ang aking mata at hindi ko na ulit sinubukang tumingin sa kanya. Pinagtuunan ko na lang ng pansin ang plato ko at magana akong kumain. Liligpitin ko pa sana ang pinagkainan namin pero pinigilan niya ako at sinabing sina Manang na raw ang bahala dun. Hindi na ako kumontra, alam na alam ko naman na hindi siya magpapatalo. Sasayangin ko lang ang effort ko. Bumalik na lang ako ulit sa panonood ng drama pero ngayon ay hininaan ko na ang volume. Baka bumalik si Manang at sitahin na naman ako nun. Isa pa, hindi ko alam kung bakit bigla na lang ay nakonsensya ako. Kung kanina ay naiinis ako, ngayon naman ay parang natutuwa ako sa isipin na narito si Leon para daw bantayan ako. Pakiramdam ko tuloy ay napaka-importante ko ngayon, bagay na hindi ko pa naranasan noon. At sa lahat ng tao, kay Leon ko pa talaga mararamdaman yun. Hindi ko na nga naintindihan ang pinapanood ko sa telebisyon

Huminto siya sa kanyang ginagawa ng may kumatok sa pinto, tatlong beses. Tapos ay kusang bumukas at niluwal nun si Manang. Hindi agad ito nagsalita. Tumingin siya sa amin. Si Leon ay nakaupo pa rin sa kama sa tabi ko. Maya maya pa ay ngumiti si Manang. “Leon, handa na yung almusal na ipinaluto mo.” sabi nito. Tango lang ang itinugon ni Leon. Yun lang at umalis na rin si Manang. Tumayo si Leon. “Get ready, sa baba tayo mag-aalmusal.” sabi nito at naglakad sa isang bahagi ng silid. Tumayo na rin ako habang lihim na sinundan siya ng tingin. Pero mabilis ko ring binawi nang makitang ibinababa na nito ang pajama. Dali dali akong pumasok ng banyo at nilinis ang sarili. Binilisan ko lang dahil baka lumamig ang pagkain. Paglabas ko ay nakapagpalit na si Leon ng damit. Narinig kong may kausap si Leon sa telepono. Sumenyas ako na mauuna na akong lumabas. Bahagya lang siyang tumango. Pagbaba ko ng mansion may naririnig akong ingay. Papunta na ako nun sa dining area tapos ma

Tumakbo ako para magtungo sa silid ko. Pero narinig ko ang boses ni Leon na tinatawag ako.“Cacai!” Hindi ako lumingon, at lalo ko lang binilisan ang takbo ko. Masama ang loob ko kaya ayoko siyang makita at makausap.Narinig ko ulit na tinawag niya ang pangalan ko. Mas malakas pa ngayon ang tawag niya pero tuloy tuloy pa rin ako sa pagtakbo. Nakasalubong ko pa nga ang ilang kasambahay na nagtataka nang makitang humahangos ako papasok ng mansyon habang umiiyak hanggang sa makarating ako sa silid ko.Pagpasok ko sa loob at padapa akong tumalon sa kama saka ako umiyak nang umiyak habang nakasubsob sa unan habang umeecho pa rin sa utak ang huling sinabi niya. Maya maya pa ay narinig kong bumukas ang pinto ng silid ko at pumasok si Leon. Sigurado naman akong siya yun. Pero hindi ko siya nilingon.“Why did you do that?” bungad agad nito. Galit ang boses nito.Huminto ako sa pag-iyak. Nagsalita ako pero hindi ko siya tiningnan. Basta nakasubsob pa rin ako sa unan pero sapat na yun laka