บททั้งหมดของ LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: บทที่ 71 - บทที่ 80

Alarm clock ang gumising sa kanya. Agad siyang bumangon para maghanda para sa pagpasok sa eskwela. Pagpasok niya sa banyo ay napatingin agad siya sa salamin. Kitang kita ang bahagyang pamumugto ng mata. Hindi naman sobra , pero mas malaki kesa sa normal. Maayos na ang pakiramdam niya. Hindi na siya kagaya kahapon na masyadong emosyonal. Madali naman kasing mawala ang galit niya. Pagkatapos nyang ayusin ang sarili para sa pagpasok ay nagtungo na siya sa kusina para mag-almusal. Doon ay nadatnan niya ang iba pa na kumakain na. Ramdam niyang nasa kanya ang atensyon ng mga ito kahit walang sinasabi. Hindi yun nanghuhusga pero nakikiramdam. Malamang ay dahil sa nakita ng mga itong pagtakbo niya papasok ng mansyon kahapon, habang malakas ang boses na tinatawag siya ni Leon. Si Dina ay kausap niya habang sakay sila ng service papunta sa school pero wala naman itong binabanggit tungkol sa nangyari kahapon. Yun ang dahilan kung bakit sa kabila ng mga hindi magagandang nagyayari, maga

Tumaliliagad si Leon palabas ng building habang hinihila ang manggas ng kanyang suit na para bang nakakaabala yun sa kanyang pagmamadali. Sa harap naman ng building ay umaandar na ang makina ng kotse bago pa man makalapit si Leon. Lumabas agad ang driver atpinagbuksan ng pinto ang among lalaki. “Give me the key.” utos ni Leon sa kanyang driver. Nagtataka man ay hindi na nagtanong ang driver dahil kita niya ang madilim na awra ng amo. Matapos makuha ang susi ay dumiretso si Leon sa driver’s seat at siya na ang nagmaneho. Mabilis niyang pinatakbo ang sasakyan papalayo sa business district. Pinindot niya ang call button sa screen ng multimedia head unit na nasa gitna ng dashboard. Nakaconnect doon ang kanyang cellphone. Tinatawagan niya ang number ni Cacai kaso cannot be reach nga ito gaya ng sabi sa kanya ni Manang Lourdes kanina sa telepono. Napahugot siya ng malalim na buntong hininga habang tuloy lang sa pagmamaneho. Saka siya muling may tinawagan. Napapamura pa nga siya sa i

“Bakit may litrato ka nina Lola Karing?” tanong ni Leon at hindi maintindihan kung bakit para siyang kinakabahan. Nagtataka man sa tanong ni Leon ay tumango pa rin si Benito. “Kilala mo ang lola ni Iska?” may pagtatakang tanong nito. Hindi agad nakapagsalita si Leon. Saglit siyang natahimik para iproseso ang mga bagay na natuklasan. “Mr. Aragon, kung talagang nawawala ang anak ko, wala akong alam na ibang lugar kung saan siya pwedeng magpunta. Nang mamatay ang lola niya, kinuha ko na si Iska sa probinsya.” salaysay ni Benito. “W-Wala na… si Lola Karing…?” gulat na tanong ni Leon. Muli ay natahimik si Leon saka muling tumingin sa hawak na litrato. Hindi siya makapaniwala dahil buhay na buhay pa rin sa utak niya ang ala-ala ng matanda. At kahit may edad na ito nang makilala niya, nakakagulat pa rin na mabalitaang wala na ito. Ni hindi man lang siya nakapagpasalamat ng maayos. Biglang niyang naalala ang batang si Iska. Paano na si Iska? Nasagot naman agad ang kanyang

“Wala talagang forever. Kaya nga ayoko munang magkalablayp.” sabi ni Andres na mukhang naniniwala naman sa kwento ni Cacai. Naglalakad na sila pauwi dahil marami rami na rin silang nahuling palaka. “Hindi ka ba natatakot na baka makahanap agad ng iba yun? Ang gwapo kaya nung ex mo. Sigurado akong maraming babae ang nakaabang dun.” ani Teroy. Napaismid si Cacai dahil sa sinabi nito. “Marami talaga.” sigaw ng utak niya habang naaalala ang Casa. Napatingin pa siya sa kalangitan. Medyo madilim na. Baka nga sa mga oras na ito ay nandun si Leon sa Casa at nagpapakaligaya kasama ng Karla niya. Hindi niya maintindihan sa sarili kung bakit naiinis siya sa isiping yun. At hindi niya dapat iniiyakan ang mga lalaking kagaya ni Leon na pinaglaruan lang ang kanyang damdamin. Maya maya pa ay nagdesisyon na si Kuya Rudy na umuwi dahil medyo marami rami na raw silang nahuli, sapat na daw yun. Una nilang nadaanan ang poso. Huminto doon ang magt-tyuhin para linisin ang palaka. Saman

“Sige, maliligo lang ako.” sabi ko at saka pa lang binitawan ni Leon ang kamay ko. Iniwan ko muna siya at nagtungo sa kwarto. Kumuha ako ng towel at yung damit na pamalit ko. Napatingin pa ako sa salamin at saka ko pa lang nakita ang sarili ko. Bigla ako tinubuan ng hiya. Marumi kasi ang damit ko, may pinaghalong putik mula sa pamamalaka at uling galing sa lutuan. Pati mukha ko ay may dumi rin. Siguradong nakita ‘to ni Leon. Bigla tuloy akong naconcious na hindi ko naman dating nararamdaman. Kaya naman, ilang minuto pa bago ako nagpasyang lumabas. Maliit lang itong bahay nina Ate Tesa, paglabas mo ng silid ay makikita mo na agad ang kabuuan ng bahay, mula salas hanggang kusina. Gumala ang mata ko para hanapin si Leon pero wala na siya dito. Nagdiretso ako sa kusina para dun dumaan palabas ng bahay. Bukas na ang ilaw sa likod bahay dahil gabi na. Nadatnan ko pa sa labas sina Ate Tesa at Andres malapit sa may lutuan. Luminga linga ako at hinanap si Leon pero hindi ko n