“แล้วก็อะไร” ตรีชฎาเอ่ยถาม“แหม... ยายตรี ฉันแค่วิจารณ์พี่ชายแกตรงๆ ทำไมต้องทำหน้าโหดด้วย”“ตรงไป เฮียไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เฮียเป็นคนรักใครรักจริง ฉันกล้าคอนเฟิร์มเลยเอา” เธอพูดออกไปเพราะไม่อยากให้ใครมองพี่ชายในแง่ร้าย“ฉันยังมึนๆ อยู่เลยวะแก” เพลงพิณเหมือนเพิ่งหาเสียงเจอ เธอไปเสียตัวกับโทธวิทเขาพาไปจดทะเบียนและจะจัดงานแต่งงาน เร็วจนเธองุนงงจริงๆ ยังเป็นนางสาวอยู่หยกๆ กลายเป็นนางไปเสียแล้ว“แกมึนอะไรวะ”“ก็จู่ๆ เสียตัว มีผัว แต่งงานอะ”“ฟินหรอกแก” เฌอร์รินปลอบ“ฟินบ้าแกสิ ฉันยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย ยังไม่ได้คิดอะไรกับเฮียโทเลย”“ไม่คิดแต่แกเสร็จเขาแล้วนะนี่”“ก็ตอนนั้นอารมณ์พาไป”“ถึงอารมณ์จะพาไป แต่แกก็ต้องมีใจบ้างแหละ ไม่งั้นแกเตะเขาตรงหว่างขาแล้ว แกเคยโดนผู้ชายหน้าตาดีลวนลามแกยังไม่ยอมเลย จริงไหม” เฌอร์รินแสดงความคิดเห็นอย่างเผ็ดร้อน“ก็จริง” เพลงพิณพูดเหมือนคราง“แต่งกันไปเดี๋ยวก็รักกันไปเองแหละ” ตรีชฎายิ้มหวานให้เพื่อน“ย่ะ พูดเหมือนคนแก่สมัยก่อน ต้องแต่งกันก่อนถึงจะรักกันอะไรประมาณนั้น” เฌอร์รินประชดเพื่อน“ถามจริงสิ แกชอบเฮียโทใช่ไหม”“ไม่ได้ชอบ” หน้าตามีพิรุธทำให้เพื่อนสองคน
Read More