All Chapters of บ้านไร่ไพรสวาท: Chapter 31 - Chapter 40

“เฮียเป็นคนตลกใช่ไหม” เพลงพิณทุบกำปั้นกับที่นอน หัวเราะท้องแข็ง“แกก็บอกเฮียไปเลยว่าเป็นเมีย”“บ้าเหรอ ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน”“แกไม่กลัวเฮียเบี่ยงเบนเหรอ”“ถ้าจะเบี่ยงเบนก็ช่างหัวไปเลย”“จริงหรา... แต่ทำไมแกต้องโกรธทำหน้าบึ้งด้วยล่ะ”“เปล่า”“เกลียดคนปากแข็ง เพลงเราจะทำไงดี”“จกพุงสิ รออะไรอยู่”“อย่านะพวกแก ฮ่าๆๆ กร๊าก คิกๆ จั๊กจี้ โอ๊ย อย่าจี้เอว อย่าจี้ ยอมแล้ว ๆ”“บอกมาแกหึงเฮียพริกหรือเปล่า”“หึงก็ได้ ปล่อยได้แล้ว”“ก็แค่นั้นแหละ” เพลงพิณกับเฌอร์รินตบมือกันแปะหนึ่ง ยักคิ้วให้กันอย่างเป็นต่อ ตรีชฎาหน้างอ ยอมคายความลับออกมาก็เขินหนัก อายเพื่อนด้วย ที่เพื่อนรู้ความลับของเธอกับพฤทธิ์งานแต่งงานเล็กๆ ในไร่ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่น มีแค่เพื่อนสนิทและหมู่ญาติเท่านั้น จริงๆ เพลงพิณไม่อยากให้จัดงานอะไรมากมาย เธอค่อนข้างจะโลกส่วนตัวสูง และไม่ยึดติดกับพิธีรีตองมากนัก แค่ทำพิธีให้ถูกต้องก็พอแล้ว เธอไม่ชอบต้อนรับแขก ไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวาย ชอบความเป็นส่วนตัวมากกว่า ไม่ต้องที่ต้องไปตีหน้ายิ้มกับใครที่ไม่รู้จัก อยากดูแลคนที่สนิทกันจริงๆงานเลี้ยงเรียบง่ายดำเนินไปด้วยบรรยากาศเป็นกันเอง เพลงพิณลอบมองค

“ว้าย!” แล้วก็โดนตวัดอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขนอย่างรวดเร็วเช่นกัน“หลับตาทำไม คิดว่าจะโดนจูบเหรอ”“บ้า! สิคะ เปล่าเสียหน่อย” เธอรีบคว้าต้นคอหนาของเขาเอาไว้ ค้อนให้คนเจ้าเล่ห์“นึกว่าอยากให้จูบเสียอีก”“หลงตัวเอง ไม่ได้อยากเสียหน่อย”“แต่เฮียอยากจูบ”“แน่ะ! อื้อ...” เธอโดนจูบเต็มๆ ทั้งๆ ที่โดนเขาอุ้มอยู่นั่นแหละ“ชื่นใจครับ กว่าจะได้จูบเมียจ๋า…”“เฮียน่ะ” เธอทุบอกเขาอย่างอายๆ แต่ก็ชอบหรอกโดนเขาจูบ“ชอบไหม”“ชอบอะไรกันคะ” เธออ่อยเขาบ้าง โดนเขาอ่อยประจำ“ก็จูบดูดดื่มแบบนี้ไง ชอบไหม”“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ”“นึกว่าจะตอบให้ชื่นใจว่าเมียจ๋าอยากให้จูบทุกวันเลย”“อยากจูบก็จูบสิคะ แต่งงานกันแล้ว ไม่ได้ห้ามเสียหน่อย” เธอตอบอายๆ เขายิ้มกว้างเชียวล่ะ“แต่งงานแล้วให้ทำได้ทุกอย่างใช่ไหม”“ห้ามทำอะไรแผลงๆ นะคะ” เธอปราม ขณะที่เขาวางเธอลงให้เหยียบยืนบนพื้นห้องน้ำ“ไม่แผลงหรอก แค่เสียวๆ เท่านั้นเอง โอ๊ย! หยิกเฮียทำไมครับ” โทธวิทแกล้งร้องเสียงดังเกินจริง“จะบิดให้เนื้อเขียวเลยค่ะ ชอบพูดทะลึ่งลามกนะคะ”“กับเมียคนเดียว ไม่ได้ไปพูดกับใครที่ไหนเสียหน่อย”“อย่าไปเผลอพูดต่อหน้าคนอื่นนะคะ เพลงอาย”“ไม่พูดหรอกครับ อยู่กันสอ

“คนเราต้องเรียนรู้กันนะแก อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน แกเอาวันนี้ให้รอดก่อน ไม่ต้องไปคิดถึงอนาคตให้ปวดหัวหรอก พอถึงเวลามันก็ต้องมีวิธีแก้ปัญหาของมันอยู่แล้ว คิดไปตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย”“จริง อนาคตไม่แน่นอน เราไม่ต้องไปคิดให้ปวดหัวหรอกว่าต้องเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ แค่วันนี้ทำให้ดีที่สุดก็พอ”“คนบางคนนะแก รักกันปานจะดมก้น แต่อยู่ๆ กันไปยังเลิกกันเลิก” เฌอร์รินพูดสลับกับเพลงพิณ“แกก็เปรียบเทียบซะเห็นภาพ”“บางคนดูๆ ไปเหมือนจะไปกันไม่รอด ทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง แต่ก็อยู่รอดกันเป็นสิบยี่สิบปี หรืออยู่กันจนตายจากกัน มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก บางทีทะเลาะกันก็อาจจะทำให้รักกันมากขึ้น หรือเข้าใจกันมากขึ้น ธรรมดามนุษย์ร้อยพ่อพันธุ์แม่ จะให้เหมือนกัน ถูกใจกันไปเสียทุกอย่างคงเป็นไปไม่ได้หรอก” เฌอร์รินพูดยาวยืด“ถ้าแกจะไปหาเฮียพริก พวกเราไปเป็นเพื่อนก็ได้”“ขอบใจพวกแกนะ”“เพื่อแกจะได้ลงจากคาน ไม่ปีนขึ้นไปสู่วัยทองฉันยอม” เฌอร์รินย่นจมูกใส่อย่างน่ารัก“แกก็พูดซะ” ตรีชฎาตีแขนเพื่อน“เขินล่ะสิ ต้องไปเดทกับเขาแล้ว เขาจีบมานานก็ต้องใจอ่อนบ้างแหละ แกเล่นคุยกับเขาบ่อยๆ ถ้าแกไม่มีใจก็คงไม่ยอมให้เขาส่งข้อคว

“เมียจ๋า... น่ารักอะไรแบบนี้” โทธวิทครางเสียงกระเส่าแทบไม่เป็นภาษา เขาสอดมือเข้าในกลุ่มผมสลวย ทึ้งเบาๆ และกดให้ปรนเปรอเขาต่อแก่นกายความเป็นชายแข็งแกร่งร้อนระอุ ตื่นตัวเต็มที่ เขาถูกดูดรวบจนเกิดเสียง กายแกร่งสั่นเทิ้มแทบทานทนไม่ไหว“เมียจ๋า... ไม่ไหวแล้ว” เขาร้องขออย่างทรมาน เพลงพิณค่อยๆ รูดรัดแก่นกายของเขาเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนกายขึ้นทาบทับ ค่อยๆ กดซอกกลีบผกากรองแสนสวยอ้าอมเขาจากส่วนปลายจนสุดเส้นทางรักโทธวิทร้องครางด้วยความเสียวซ่านเมื่อภรรยาสาวกดกายลงมาครอบเขาเอาไว้จนมิดเม้น เขาขย้ำสะโพกผายด้วยความกระสัน ในขณะที่เธอเริ่มขยับบดกายลงมาหาวนไปมาและตอดรัดความเป็นชายทุกทิศทาง กายสาวบดคลึงอย่างเสียวซ่าน ทำคนใต้ร่างครางไม่เป็นส่ำชายหนุ่มเด้งสะโพกรับด้วยความเสียดเสียว เพลงพิณขยับกายจนเธอใกล้ถึงจุดหมายปลายทาง เธอหอบหายใจหนักๆ วางมือกดลงบนหน้าท้องแกร่งของเขา ก่อนจะบิดกายเร่าๆ เกร็งกระตุกเมื่อถึงจุดสุดยอดแห่งความสุขร่างอวบทาบทับร่างแกร่งของสามี โทธวิทจับสะโพกของเธอให้กดทับลงมา โอบกอดรอบแผ่นหลังของเธอเอาไว้ แล้วเด้งสะโพกขึ้นสอดประสานกับเธออย่างต่อเนื่อง หญิงสาวร้องครางกระเส่าซุกหน้าอยู่ที่ซอกคอข

“เฮียว่าจะปลูกลูกพลับเพิ่มด้วย อยู่ทางด้านโน้น”“มีไร่ลูกพลับด้วยเหรอคะ”“ครับ ตรีชอบหรือเปล่า”“ชอบค่ะ แต่นึกถึงยายเพลง เพลงน่ะชอบกินลูกพลับมากกว่าใครเพื่อน”“งั้นเก็บไปฝากหลายๆ ตะกร้าเลย”“ทานไม่หมดหรอกค่ะ”“ก็เอาไปฝากว่าที่พ่อตาแม่ยายเฮียด้วย”“แน้... ขี้ตู่”“ต้องขี้ตู่ไว้บ้างครับ เดี๋ยวกินแห้ว ตรีน่ะมีคนมารุมจีบเยอะแยะ”“เฮียพริกรู้ได้ยังไงคะ” เธอมองเขาตาโต เขารู้ได้ยังไงกันนะ ถึงเธอจะเอาแต่ทำงานอยู่ในไร่ ก็ไม่อยากจะอวยตัวเองหรอกว่าไปไหนมาไหนมีผู้ชายมาขายขนมจีบออกเยอะแยะ ขนาดเคยมีผู้ชายมาสู่ขอเธอกับบิดามารดาแต่ท่านไม่บังคับ ถามความสมัครใจเธอก่อนทุกครั้ง และเธอก็ยังไม่อยากแต่งงาน จึงปฏิเสธทุกครั้ง ผู้ชายบางคนเข้าใจ แต่บางคนไม่พอใจ เหมือนกับโกรธเธอไปเลย พอเจอกันก็มองหน้าเธอเหมือนโมโห เธอได้แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“คนรักกันก็ต้องใส่ใจกันเป็นธรรมดาสิครับ” เขาพูดแบบนั้นเธอก็ได้แต่ยิ้มเขิน“แหม… สตรอเบอร์รี่ของแกหวานเชียวนะ” เฌอร์รินเอ่ยแซวตรีชฏาอย่างหมั่นไส้นิดๆ เมื่อเห็นเพื่อนรักกินสตอรี่ไปยิ้มไปแบบนั้น“ไม่ต้องมาพูดดีเลยแก ทิ้งฉันเอาไว้อยู่กับเฮียพริกสองคน เชอะ!” ตรีชฎาสะบัดหน้าใส่เพื