All Chapters of คู่พิศวาส: Chapter 1 - Chapter 10

วาโยลงจากเครื่องก็มองหาคนมารับ บิดาบอกว่าพี่ชายของเธอจะมารับ หญิงสาวมองหาพี่ชาย แต่ไม่เห็นวี่แววของอีกฝ่าย“น้องวาย” วายุเรียกน้องสาวคนเดียว เมื่อเห็นเธอกำลังมองหาเขาอยู่“พี่วา...คิดถึงจังเลยค่ะ” วาโยกอดพี่ชายอย่างคิดถึง“คิดถึง...แต่เห็นไม่กลับมาสักที นี่คุณพ่อคงโทรไปตามให้กลับมาใช่ไหม” วายุกอดรัดน้องสาวอย่างคิดถึงไม่แพ้กัน“ค่ะ คุณพ่อยื่นคำขาดว่าให้กลับมา ถ้าไม่กลับมาเดี๋ยวจะยกสมบัติให้พี่วาหมด ใครจะยอมกันล่ะคะ” พูดจบแล้วหัวเราะเสียงใส เลยโดนพี่ชายโยกศีรษะไปมาอย่างมันเขี้ยว“ไปกันเถอะ รถจอดอยู่ด้านโน้น” ชายหนุ่มบอกน้องสาวก่อนพาเธอเดินไปที่รถวาโยกลับมาจากต่างประเทศก็อยู่ไม่ติดบ้าน เธอออกไปหาเพื่อนสมัยเรียนที่ไม่ได้เจอกันหลายปี คุณวีรยุทธ์เห็นพฤติกรรมลูกสาวคนเล็กแล้วหนักใจ ออกไปเที่ยวนอกบ้านแข่งกันกับลูกชายคนโตทุกวัน นอกจากจะไม่ช่วยทำงานทำการแล้ว ยังไม่ได้ไปสานความสัมพันธ์กับคู่หมั้นของตัวเองเลยแม้แต่น้อย คุณวีรยุทธ์กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี ให้ลูกชายกับลูกสาวได้สานสัมพันธ์กับลูกของเพื่อนรัก เพราะถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ ทุกอย่างคงเหลวหมด จึงตัดสินใจไปหาราเมธ เพื่อขอร้องให้เขาช่วยรับวาโย

หญิงสาวครวญครางอย่างรัญจวนใจสุดขีด มือที่ยันหน้าอกหนาบึกบึนของราเมธในตอนแรกๆ กลับกลายเป็นโอบกอดรอบคอหนาของเขาแทน เธอพ่ายแพ้ต่อร่างกายของตัวเองที่ทรยศเบียดชิดเรือนร่างเข้าหากายแกร่งที่อุดมไปด้วยเลือดเนื้อความเป็นชายชาตรีของเขาวงแขนที่เปลี่ยนเป็นคล้องไปที่รอบคอของชายหนุ่มแน่นขึ้นเพราะมัวเมากับรสจูบของเขา ราเมธจุมพิตปากหญิงสาวจนริมฝีปากบวมเป่ง เขาเลื่อนใบหน้าระเรื่อยลงมายังซอกคอหอมกรุ่นและหยุดที่อกอวบอิ่มที่ตอนนี้โดนมืออุ่นๆ ของเขาปลดกระดุมเพียง 1 เม็ด พร้อมด้วยการกระตุกอยู่สองสามครั้ง บราตัวจิ๋วก็หลุดออกมาในทันที ทุกอย่างปรากฏแก่สายตาเขาอย่างไม่ปิดบังซ่อนเร้น ราเมธซุกซบลงไปหาอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ “พี่ราม...อย่าค่ะ! อ๊า...” หญิงสาวครางไม่เป็นส่ำ มือเสยเข้าไปในเส้นผมดกหนา กดให้เบียดชิดมากยิ่งขึ้น ราเมธใช้มือที่เหลือบีบเคล้นปทุมถันอีกข้างอย่างหนักมือ สร้างความวาบหวามแก่หญิงสาวอย่างร้ายกาจ อารมณ์ของเขาในตอนนี้กระเจิดกระเจิงจนกู่ไม่กลับ เขายกสะโพกกลมกลึงวางบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะกวาดแฟ้มทำงานบนโต๊ะออกไปให้พ้นทาง ร่างสูงคร่อมทับคู่หมั้นแสนหวานเอาไว้ ท่อนบนที่ตอนนี้กำลังเปลือยเปล่าถูกมือหนาสัมผัส

“อุ๊ย!!!” หญิงสาวอุทานอย่างตกใจ รีบผลักอกเขาเอาไว้ แต่เหมือนผลักกำแพงอิฐที่หนาหนัก เพราะมันกลับไม่ขยับเขยื้อนเลย รามาวดีทราบว่าเขาเจ้าชู้แต่ไม่คิดว่าเขาจะต้อนรับเธอเช่นนี้“ปล่อยค่ะพี่วา เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” รามาวดีผลักไสแต่เขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ยิ่งหวงเนื้อหวงตัวเขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ“ไม่มีใครเข้ามาหรอก ห้องนี้มีเพียงแค่เราสองคน” ชายหนุ่มพูดอย่างเจ้าเล่ห์“อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ รินกลัว” หญิงสาวพูดออกไปตามตรงอย่างที่คิด วายุหัวเราะในลำคอเบาๆ “กลัวพี่ทำไม พี่ไม่ใช่เสือสักหน่อย” ชายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดี คิดในใจว่าดูๆ ไปเธอก็น่ารักเหมือนกัน แตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยควงอย่างสิ้นเชิง ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงจะออดอ้อนเขาไม่พยายามหนีเขาแบบคนในอ้อมแขนที่เป็นคู่หมั้นกับเขาก็ยังหวงตัวเหมือนคนไม่ได้เป็นอะไรกัน“แต่ร้ายกว่าเสือค่ะ” หญิงสาวโต้กลับ“ร้ายตรงไหน” วายุแกล้งถาม กระชับร่างบอบบางเอาไว้แนบร่างแกร่งของตัวเอง หญิงสาวดิ้นเต็มที่เพื่อให้หลุดจากพันธนาการที่แน่นหนาของคู่หมั้นหนุ่ม แต่เธอสู้แรงเขาไม่ไหว และเขาก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ“พี่ขอชื่นใจนิดหน่อยได้ไหม รับรองว่าคราวนี้จะปล่อย” วายุทำตาเจ้าเล่ห์ ควา

วายุสั่งอาหารมากมายเพื่อเอาใจคู่หมั้นสาว เพราะอาหารร้านนี้อร่อยเขาชอบมาทานเป็นประจำ แค่อาจจะไม่ได้มาคนเดียวเท่านั้นเอง บริกรที่มาเสิร์ฟอาหารก็ดูเหมือนจะสนิทกับวายุพอสมควร เพราะทักทายกันอย่างเป็นกันเอง แถมยังเหล่มองเธออีกด้วย เธอแอบได้ยินหรอกนะว่าพนักงานคนนั้นถามอะไร วายุคงพาผู้หญิงคนอื่นมาบ่อยๆ พนักงานถึงได้ถามว่า‘วันนี้คนใหม่เหรอครับ’ วายุกระแอมเสียงหนักๆ ก่อนจะโบกมือไล่อีกฝ่ายไปเสีย บริกรหนุ่มจึงรีบถอยออกไปเพราะดูสถานการณ์ออก“ทานมากๆ นะครับน้องริน” วายุตักอาหารให้หญิงสาวอย่างเอาใจ รามาวดีทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เพราะเธอก็หิวเช่นกัน และอาหารร้านที่ชายหนุ่มพามาทานก็อร่อยอีกด้วย เธอพยายามไม่สนใจเรื่องผู้หญิงของเขา ซึ่งนั่นทำให้วายุลอบถอนใจอย่างโล่งอกอยู่เหมือนกันวายุมองคู่หมั้นหน้าหวานอย่างถูกใจ เมื่อเห็นเธอเจริญอาหาร รอยยิ้มของเธอทำให้เขาชอบใจนัก เพราะบ่งบอกว่าอาหารร้านที่เขาพามาทานอร่อยถูกปากของเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเจอสายตาของวายุที่จ้องมองอยู่เลยเสมองไปทางอื่น มือเสไปตักอาหารด้วยความอาย“เวลาน้องรินเขิน น่ารักนะครับ” วายุหยอดคำหวาน หญิงสาวหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู เพราะไม่เคยถูกผู้ชาย

“ไปนอนได้แล้ว พี่ง่วงมากๆ เลย” ณภัทรกล่าวชวนเพราะยายตัวยุ่งนอนห้องติดกับเขานี่เอง เป็นความเคยชินมาตั้งแต่เด็กๆ เลยไม่เคยมีใครคิดถึงความเหมาะสม เมื่อรตีโตเป็นสาวแล้ว บ้านหลังนี้ก็มีเพียงเขาและเธอแค่สองคนเท่านั้น ชายหนุ่มกำลังจะเอนตัวลงนอน ยังไม่ทันได้นอนก็มีเสียงของยายตัวยุ่งดังเข้ามาในห้อง“พี่ภัทร…” เสียงมาก่อนตัว ก่อนจะเห็นน้องน้อยหอบเครื่องนอนพร้อมตุ๊กตาตัวโปรดมานอนด้วยในห้องเขา“น้องรันนอนด้วย น้องกลัวผี” ไม่ทันที่ณภัทรจะอนุญาต เธอก็กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง มุดเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มผืนหนาของเขาหน้าตาเฉย“ลุกเลยยายตัวยุ่ง” ณภัทรฉุดแขนรตีให้ลุกขึ้นจากที่นอน แต่เขากลับล้มลงไปไม่เป็นท่าบนร่างน้อย เมื่อเธอขืนตัวเอาไว้สุดกำลัง“อุ๊ย!” หญิงสาวอุทานเมื่อปากของณภัทรปะทะกับแก้มนวลใสอย่างไม่ได้ตั้งใจ ชายหนุ่มเองก็อึ้งไปเล็กน้อย เมื่อได้สัมผัสถึงแก้มหอมกรุ่นของวัยสาว เขาเคยบอกตัวเองหลายครั้งว่าไม่เคยคิดอะไรกับเธอ แต่ทำไมใจเขากลับเต้นแรงเมื่อได้สัมผัสใกล้ชิดกับสาวน้อย“ยุ่งจริงเรา มันไม่เหมาะรู้ไหม เข้ามานอนกับผู้ชาย” ชายหนุ่มพูดอย่างยุ่งยากใจ กลบเกลื่อนความรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบ