All Chapters of กลบุหงา: Chapter 11 - Chapter 20

“จริงหรือนี่ ว่าแล้วเชียว ต้องมีกระไร” แพงตบเข่าฉาดใหญ่ นึกสงสารเกื้อจับใจที่โดนเจ้านายสาวแกล้งเอาอีกแล้ว“คุณหนูดอกแก้วแสบแค่ไหนแม่แพงก็รู้ แกงส้มที่ตักมาให้คุณเกื้อรับประทานถึงได้มีรสชาติเช่นนั้น พอจะโดนจับได้เลยรีบพาไปทิ้ง” เพิ่มเล่าเป็นฉากๆ เพราะเกื้อเองนี่แหละที่เล่าให้เขาฟังอีกทอดหนึ่ง เกื้อรู้ทันคู่หมั้นสาวว่าอยากจะแกล้ง แต่ก็ไม่ปริปากบอกใคร เพราะไม่อยากให้ดอกแก้วโดนตำหนิ หรืออีกในหนึ่งคือเจ้านายของเขาก็อยากโดนคู่หมั้นสาวแกล้งเหมือนกัน เพราะเมื่อโดนแกล้งก็จะโดนอีกฝ่ายสนใจ“คุณหนูดอกแก้วน่ะไม่มั่นใจในตัวคุณเกื้อ ก็เห็นคุณเกื้อมีผู้หญิงมาชอบมากมาย คุณหนูสายบัวก็เช้าถึงเย็นถึง ถึงเนื้อถึงตัวอีก”“คุณเกื้อไม่รักไม่ชอบคุณหนูสายบัวดอก”“พี่เพิ่มมั่นใจได้อย่างไรกัน คนเขาสนิทชิดเชื้อกันเช่นนั้น ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างมิมากก็น้อย”“ก็คุณเกื้อไม่เคยปริปากบอกว่ารักว่าชอบคุณหนูสายบัวเลยสักครา นอกจากเอ็นดูเหมือนน้องสาว”“คุณเกื้อเก็บอารมณ์เก่ง หน้านิ่งตลอดเวลา ถึงรักถึงชอบก็ไม่แสดงออกมาให้เห็นดอก ลองได้อยู่กันสองต่อสอง รับรองว่าโดนคุณหนูสายบัวคาบไปกิน”“คุณเกื้อไม่ใช่คนเจ้าชู้ แม่แพงก็รู้”“แ

“น้องไหว้เจ้าค่ะพี่เกื้อ”“จะกลับเรือนแล้วหรือแม่ดอกแก้ว”“เจ้าค่ะ”“พี่จักเดินไปส่งหล่อนที่หน้าเรือน”“มิต้องเดินไปส่งดอกเจ้าค่ะ น้องมิได้เป็นง่อย”“ปากคอเราะรายนัก โกรธอันใดพี่อีกรึ”“น้องนี่น่ะหรือจะกล้าโกรธอันใดพี่เกื้อ น้องแค่บอกว่าน้องมิได้ง่อยเปลี้ยเสียขา มิต้องให้ผู้ใดเดินไปส่งดอกเจ้าค่ะ”“หึงรึ” คนหน้านิ่งถามเสียงขรึม ทำเอาคนฟังถึงกับตาโต ด้วยเขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อนที่สายบัวหกล้มแล้วให้เกื้ออุ้ม“พี่เกื้อพูดกระไรเจ้าค่ะ คนอะไรหลงตัวเองเป็นที่สุด มิเคยพบเคยเห็นมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”“ปากของเจ้านี่หนา” คนพูดส่ายหน้าไปมา“ปากของน้องเป็นเช่นไรเจ้าค่ะ เหตุใดคุณพี่เกื้อต้องเดินหนีน้องด้วยเจ้าคะ” ดอกแก้วอยากเอาชนะจึงเดินตาม จากที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายไปส่ง ก็จำต้องเดินตามคนไม่อยากให้ไปส่งเสียเอง“ก็เป็นเช่นนี้แหละ ตอบคำถามวกวนทุกคราที่เอ่ยถาม ถ้าจักไม่ตอบคำถามวกวนสักคราจะตายหรือไม่ แลไม่มีหญิงใดพูดจายอกย้อนเช่นหล่อนอีกแล้วแม่ดอกแก้ว”“น้องพูดจริงนี่เจ้าคะ ใครจะเหมือนแม่สายบัวกันเล่า หกล้มนิดหน่อยแกล้งทำหรือเปล่าก็ไม่รู้ ต้องให้ไปส่งถึงเรือน ป่านฉะนี้หายหรือยังล่ะเจ้าคะ หรือขาหักไปเสีย

“คุณหลวงเอาผ้าแพรพรรณมาฝากมากมาย เพราะเห็นว่าลูกชอบตัดเย็บเสื้อผ้า”“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” ดอกรักยกมือไหว้ มองผ้าแพรพรรณเนื้อดีแล้วยิ้มออกมา ไม่นานบ่าวไพร่ก็ยกน้ำและขนมมารับรองแขก หลวงอัฐมองขนมตรงหน้าแล้วอดนึกถึงขนมที่หล่อนทำให้รับประทานในครั้งก่อน ๆ เสียไม่ได้“คุณหลวงรับประทานขนมช่อม่วงฝีมือแม่ดอกรักเสียหน่อยสิ” คุณหญิงเพ็ญเอ่ยกับแขกคนประจำของเรือน“ขอรับ” เขาตักมาชิมแล้วต้องเอ่ยชม“อร่อยมากขอรับ ฝีมือการทำขนมของแม่ดอกรักมิเป็นสองรองใครเลยนะขอรับ”“แม่ดอกรักไปเรียนวิชาการบ้านการเรือนจากในรั้วในวังมา ไม่ว่าขนมกระไรก็ทำได้หมด”“วันนี้อยู่รับข้าวเย็นก่อนนะคุณหลวง จะได้คุยกันด้วย” บิดาของดอกรักเห็นว่าหลวงอัฐผู้นี้เป็นผู้รากมากดี มีฐานะที่มั่นคงเป็นปึกแผ่น อีกทั้งยังเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือมีการศึกษาที่ดีจบจากเมืองนอกเมืองนา มีสัมมาคารวะ เข้าตามตรอกออกตามประตู แสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบพอบุตรสาวของตน ก็ไปมาหาสู่ให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้ มิได้แอบไปลักลอบพบกันให้ผู้คนนินทา เวลามาเยี่ยมเยียนก็มักมีของติดไม้ติดมือมาฝากเสมอ อนาคตราชการก็กำลังเจริญรุ่งเรือง อาจเพราะเป็นคนหนุ่มไฟแ

วันรุ่งขึ้นสองนายบ่าวก็ออกไปเที่ยวงานวัดกันตามที่เคยคุยกันเอาไว้ ดอกแก้วชวนบ่าวในบ้านคนอื่นไปด้วย อาจเพราะดอกแก้วชอบเที่ยวเตร่ แลอยู่ไม่ติดบ้าน การได้ท่องเที่ยวดูโน้นดูนี่คือกำไรชีวิตสำหรับหล่อนบรรยากาศในในงานวัดเต็มไปด้วยความสนุกสนาน มีการละเล่นมากมาย มีขนมและอาหารหลายชนิดวางขายอยู่เป็นจำนวนมาก ดอกแก้วเพลิดเพลินกับการรับประทานขนมหลากหลายจากแม่ค้าที่ทำใส่กระทงเอาไว้อย่างสวยงาม“อุ๊ยตาย ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษเถิดหนา ฉันไม่เห็นแม่ดอกแก้วจริงๆ” น้ำเสียงยียวนกวนประสาทนี้ไม่ใช่ใครนอกจากสายบัว หล่อนเดินมาชนจนขนมที่ดอกแก้วกำลังถืออยู่กระเด็น“ไม่เห็นหรือตั้งใจชนกันแน่”“เรื่องใส่ความต้องยกให้หล่อนสินะ บอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็จักให้ตั้งใจเสียให้ได้”“กล้าสาบานไหมเล่า ว่าไม่ได้ตั้งใจ ถ้าตั้งใจขอให้ขึ้นคาน”“นี่แก! นัง” สายบัวแทบเต้น“คุณหนูสายบัวคนสวยเหตุใดจึงพูดไม่เพราะเอาเสียเลย” ดอกแก้วลอยหน้าลอยตายั่วแหย่“กับแกไม่จำเป็นต้องพูดดีเลยสักนิด”“เฮ้อ... ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีผัว ท่าจะขึ้นคานจริง ขนาดไปบ้านเขาทั้งเช้าทั้งเย็นเขายังไม่ชายตาแลเลย”“แกหมายความว่ากระไร” สายบัวกระชากเสียงถาม“จุ๊ ๆ จะให้พูด

“จะกลับแล้ว หลีกไป!”“เหตุใดพูดมะนาวไม่มีน้ำเช่นนั้นเล่า งานในวัดกำลังสนุกสนาน แม่ดอกแก้วจักรังเกียจไหมที่จะไปเดินชมงานกับพี่ก่อน”“รังเกียจ” ดอกแก้วตอบแล้วยิ้มกว้าง คนฟังอึ้งไปแต่รอยยิ้มก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวน้อยลงไปมาก“แม่ดอกแก้วนี่ชอบพูดเล่นอยู่เรื่อย” เขาคิดว่าหล่อนพูดจาล้อเล่นกับเขา“ฉันไม่ได้พูดจาล้อเล่นดอกคุณทองเอก ฉันจะกลับแล้วจริง ๆ” ดอกแก้วพูดอย่างไว้ตัว ในขณะที่แพงคอยระวังภัยให้คุณหนูอยู่ไม่ห่าง“ใยแม่ดอกแก้วพูดจาห่างเหินถึงเพียงนี้เล่า เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล รู้จักกันมาก็ตั้งนานแล้ว”“รู้จักกันตั้งนานแล้วก็จริง แต่ฉันมิใช่ญาติของคุณทองเอก หากทำตัวสนิมเกินงามคนจะมองไม่ดีเอาได้” ทองเอกหรี่ตามองดอกแก้วอย่างประเมิน หล่อนไว้ตัวและไม่เคยแสดงออกว่ารักใคร่ชอบพอชายใดให้ใคร ๆ ได้เห็นเลย แม้แต่เกื้อเองที่เป็นคู่หมายก็เช่นเดียวกัน นั่นยิ่งทำให้ทองเอกอยากได้ดอกแก้วเป็นเมียเหลือเกิน เพราะหญิงที่เก่งกาจทั้งเรื่องการสนทนาปราศรัย และเก่งเรื่องการค้าขาย แถมยังร่ำรวยเช่นดอกแก้วนั้นหายากเหลือเกิน หล่อนเป็นคนเก่ง กล้าพูดกล้าเจรจา อีกทั้งยังมีน้ำใจต่อผู้อื่นอันเป็นที่ประจักษ์ หากเขาได้หล่อนมาเชย