All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 221 - Chapter 230

"บ้าเอ้ย ดันหนีไปได้ซะนี่!" ซื่อเซี่ยยี่สบถอย่างหงุดหงิด ขณะที่ฉีจู้เฉิงก็รีบขึ้นมาหานางด้วยความเป็นห่วง"ไม่น่าเชื่อว่าเซี่ยเอ๋อร์ของข้าจะพลาดไปเสียได้" เขายิ้มแล้วหยิบกลีบดอกไม้ออกจากศีรษะนางอย่างระมัดระวัง กลีบดอกไม้พวกนี้ไม่มีพิษ....ถือว่าเบาใจได้"ใครจะไปนึกว่านังผีนั่นจะซัดของใส่ข้า!?""...ตกลงว่าเป็นคนสินะ?" ฉีจู้เฉิงยิ้มถาม"คนแน่ๆอยู่แล้ว" นางตอบแล้วปัดดอกไม้ตามตัว"เป็นคนแต่จงใจปลอมเป็นผี ย่อมมีเหตุแน่" ชายหนุ่มว่า "เราลองไปถามคนล่างดูไหม?""ยังก่อน" ซื่อเซี่ยยี่บอกแล้วมองไปทางหลิวลู่เฉินที่ยืนค้างเติ่งอยู่เบื้องล่างคล้ายวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว"นางเพ่งเล็งมาที่หลิวลู่เฉินเป็นพิเศษเช่นนี้ เดี๋ยวนางต้องมาหาเขาอีกแน่""นั่นสิ" เขาว่า "ถ้าพาเจ้าหอยตลับนี่กลับไปด้วย ผีสาวนางนั้นจะตามมาไหมนะ?""ไม่ลองไม่รู้" เขาส่งยิ้มตอบมาให้นาง"เช่นนั้นเราลงไปป่าวประกาศเรื่องนี้กันดีกว่า" ซื่อเซี่ยยี่ตอนนี้สนุกเหลือเกินจริงๆสองสามีภรรยาลงจากหลังคามาพร้อมกัน แล้วยืนอยู่เบื้องหน้าบ่าวสาว"ใช่นาง...ใช่นางหรือไม่?" เจ้าบ่าวเอ่ยเสียงสั่น"เมื่อครู่ข้าซัดฝ่ามือใส่นาง แม้เพียงฉิวเฉียดก็รู้ได้ว่านางมิ

อาการผิวแห้ง...ตรงกับอาการของยาในขวดนั้นที่เฟิงหวงเลือกมาให้นางใช้แก้แค้นเขา แต่ว่านางเอายาไปเก็บคืนที่แล้วนี่...เขาไม่น่าจะได้กินมันเข้าไปด้วยซ้ำ..."ไม่นี่ ข้าไม่ได้ไปจับอะไร" เขาค่อนข้างระมัดระวังตัวมาแต่ไหนแต่ไร จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะจับของที่ไม่รู้จักหรือน่าสงสัย"ถ้าเช่นนั้นเรารีบกินรีบกลับเถอะ ส่วนเบาะแส เราแวะไปถามสักร้านสองร้านและพรุ่งนี้ค่อยมาอีกที" ซื่อเซี่ยยี่เสนอแนะ "ข้าอยากให้ท่านหมอตรวจให้แน่ใจ"เมื่อฉีจู้เฉิงเห็นด้วย ทั้งคู่จึงจัดการอาหารตรงหน้าจนหมด จนเมื่อจานชามล้วนว่างเปล่า หลิวลู่เฉินก็ยังไม่ตื่น"อดนอนแค่นี้ คิดจะหลับถึงพรุ่งนี้เช้าเลยหรือไงเนี่ย?" ซื่อเซี่ยยี่บ่น"แล้วจะทำอย่างไรต่อ?""ช่วยไม่ได้ เดี๋ยวข้าแบกเอง" ซื่อเซี่ยยี่ถอนใจพลางลุกขึ้นฉีจู้เฉิงรีบลุกขึ้นห้าม "ปล่อยไว้นี่เถอะ""ก็ไหนตกลงกันว่าจะพาเจ้าเด็กนี่กลับไปด้วยไงล่ะ""เราบอกที่อยู่ไปแล้วนี่ เขาคงไม่โง่งมขนาดเดินหลงหรอก" จะให้ภรรยาเขาแบกมันน่ะหรือ ฝันไปเถอะ!"เช่นนั้น ฉีจู้เฉิง เจ้าแบกที" หญิงสาวเอ่ยกับสามี "ยังไงก็ดูไม่น่าไว้ใจถ้าปล่อยไว้คนเดียว""ข้า?" นี่นางคิดอะไรถึงจะให้เขาแบกเจ้าเด็กนี่ให้นา

"ห๊ะ?" หลิวลู่เฉินชะงัก เมื่อผละร่างนั้นออก ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ "ท...ท่าน...ท่าน..."เด็กหนุ่มลนลาน รีบถอยหลังกรูดจนสะดุดเท้าตนเองล้มก้นจ้ำเบ้า "ท...ท...ทำไมเป็นท่าน?!""ไม่ต้องมาถาม" เท้าข้างหนึ่งยกขึ้นเหยียบอกหลิวลู่เฉินอย่างหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว "แล้วเจ้าล่ะ ประสาทกลับอิท่าไหนถึงคิดจะมาปลุกปล้ำข้าทำเมีย?""พี่ฉี! โปรดระงับโทสะ! ข้าบอกจะจับท่านทำเมียก็จริง เอ๊ย! ไม่ใช่! แอ่ก..." หลิวลู่เฉินโดนแรงกดจากเท้าหนัก ถึงกับลงไปนอนแผ่หรา"ฉวยจังหวะที่ข้าอ่อนแอ รังแกกันแบบนี้หรือ?" อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเย็น เท้าที่เหยียบอกขยี้ที่ลิ้นปี่ของหลิวลู่เฉินจนจุกร้องไม่ออก "ดูท่าเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ?""เดี๋ยว! ให้ข้าอธิบายก่อน!" หลิวลู่เฉินลนลานด้วยรู้ว่าฝีมือเขายังเป็นรองฉีจู้เฉิงอยู่มาก "ข้าเพียงตกใจ เห็นท่านโทรมขนาดนี้เลยนึกว่าเป็นนางผี แว๊กกก!! เดี๋ยววว!!!"ฉีจู้เฉิงที่เดิมก็จิตใจย่ำแย่เพราะสภาพตนเองพออยู่แล้ว กลับมาได้ยินเจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่วิพากย์ร่างกายเขาว่า "โทรม" สติก็พาลจะขาดผึงอยู่รอมร่อ"โทรม หรือ?" เขาอยากตบปากเจ้าเด็กนี่นัก แต่เหยียบขยี้แบบนี้ดูจะสะใจกว่

"เหตุใดอาจารย์เป็นคนไร้เหตุผลเช่นนี้!" ฮุ่ยหลินที่นั่งข้างซื่อเซี่ยยี่ร้องถามอย่างไม่เชื่อหูเฟิงหวงฟังแล้วทำหน้าพิกลมองลูกศิษย์ตัวน้อยที่เลือกข้างชัดเจนด้วยการไปนั่งฝั่งซื่อเซี่ยยี่และหลิวลู่เฉิน "ข้าไร้เหตุผลเรื่องอะไร?" เขาตอบหน้าตาย หั่นรากโสมเป็นชิ้นๆอย่างไม่ครณา"ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นพิษ ท่านก็ยังให้โหวเหย๋ดื่มมันเข้าไป" ฮุ่ยหลินว่า "อย่างนี้ไม่ให้เรียกว่าไร้เหตุผลแล้วจะเรียกว่าอันใดขอรับ""เขาหยิบผิดเองนี่" เฟิงหวงทำหน้าตาย"เขาหยิบผิดแล้วเหตุใดท่านไม่บอกเขาล่ะขอรับ?!""ข้าบอกไม่ทัน เขาดื่มจนหมดไปแล้ว" เขาตอบหน้าตาย "ก็ชดใช้ด้วยการทำยาแก้พิษอยู่นี่ไงล่ะ ยังจะโวยวายไม่เข้าท่าอีก""ควรจะทำตั้งแต่ตอนนั้นแล้วมิใช่หรือขอรับ? ฮุ่ยหลินถามพลางน้ำตาปริ่ม"ยาตัวนี้เป็นยาที่เพิ่งทำเสร็จ ถ้าไม่สำแดงอาการ ข้าก็รักษามิได้" เขาตอบ "ดีแล้วที่ไม่อาการกำเริบไกลหูไกลตาข้า ไม่เช่นนั้นหมอทั่วไปคงรักษาไม่ได้หรอก"ปัง!ซื่อเซี่ยยี่ตบโต๊ะอย่างทนฟังมิได้ ถึงจะเล่นงานอยากเอากริชแทงคอเฟิงหวงมากแต่ไหน แต่ชีวิตสามีนางก็อยู่ในมือเขา "ทำอย่างไรก็ได้ให้เขาหาย! มิฉะนั้น..." นางขู่ตามด้วยเสียฮึ่มฮั่มจากลำคอ"ไม่เช

"อ่อ แล้วเจ้าเป็นใครถึงได้มาขอความเป็นธรรมให้นาง?" ซื่อเซี่ยยี่กดหน้าลงไปใกล้อีก ในขณะที่สองเด็กหนุ่มข้างๆกลืนน้ำลายดังเอื้อก เหงื่อกาฬแตกพลั่กๆ"ข้า...เป็นพี่สาวฝาแฝดของนาง" ร่างบางเบือนหน้าหลบ"หืม?" ซื่อเซี่ยยี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกดริมฝีปากที่ปลายจมูกน้อย "โกหกไม่แนบเนียนเลย หากเจ้าเป็นฝาแฝดกับนาง ไยต้องทำลับๆล่อๆเช่นนี้?!""ข้าไม่ได้โกหกนะ เพียงแต่ว่าเราสองพี่น้องแยกกันตั้งแต่เกิด ต่างฝ่ายต่างไม่เคยพบกันจนเมื่อไม่นานมานี้" นางพยายามอธิบาย "พี่สาว ท่านปล่อยข้าก่อน แล้วข้าจะเล่าให้ฟังเอง"ซื่อเซี่ยยี่เห็นว่าอย่างไรนางก็มาขอความช่วยเหลือ คงไม่คิดหนี แต่หากหนีครานี้นางจะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆอย่างแน่นอน จึงปล่อยผีสาวให้ลงไปนั่งกับพื้น ส่วนตนเองยืนเบื้องหน้านาง "เล่ามาให้หมด อย่าได้คิดปิดบังเชียว"ฮุ่ยหลินกับหลิวลู่เฉินก็อยากรู้เป็นอันมาก รีบจุดเทียนบนโต๊ะและลากเก้าอี้มาล้อมวง ไม่ลืมจะยกมาให้นางตัวหนึ่งด้วย"เหอะ พอรู้ว่านางไม่ใช่ผีน่ะ ปรนนิบัติดีเชียวนะ" ซื่อเซี่ยยี่ค้อนเมื่อเห็นหลิวลู่เฉินกุลีกุจอประคองสาวงามให้นั่ง"แหม...คนสวยๆทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล" ชายหนุ่มว่าเด็กสาวเอ่ยขอบคุณ ลุก