Semua Bab ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Bab 231 - Bab 240

" เกาเฟิ่งเซียน เจ้าเป็นอันใด!?""ผ...ผี...ผี!" นางผวาซบเขาที่ไหล่หลิวลู่เฉินอย่างลืมตัวซึ่งในขณะนั้นหลิวลู่เฉินกับฮุ่ยหลินก็มีอาการไม่ต่างกันเท่าใด คือ ฮุ่ยหลินกระโดดเอามือเหนี่ยวคอและเอาขากระหวัดพาดหลิวลู่เฉินเอาไว้ทั้งสาม...กอดกันกลมราวกับเป็นแฝดสามก็ไม่ปาน"ทำท่าทุเรศจริง ทำราวกับเห็นผี" ซื่อเซี่ยยี่เท้าสะเอวบอก "แล้วเจ้าหอยตลับ เอามือออกจากเอวแม่นางเกาเดี๋ยวนี้นะ!""ข...ข...ข้าง...ล...หลัง!!" หลิวลู่เฉินเกิดอาการติดอ่างขึ้นทันที"ข้างหลัง?" แม่ทัพสาวย่นคิ้ว แล้วหันไปข้างหลัง ดวงตาเบิกน้อยๆ ลมหายใจชะงักงันผีสาวตรงหน้ากำลังร่ำไห้..."เซี่ยเอ๋อร์...ฮึก...เจ้าก็คิดว่าข้า...เป็นผีสินะ?""โอ๋ๆ ข...ข้าไม่ได้คิดว่าเจ้าเป็นผีนะ อย่าร้องไห้สิ จู้เฉิง" ซื่อเซี่ยยี่ลนลานเช็ดน้ำตาให้สามี กลัวอะไรกัน! ค...แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้น!ร่างสูงยินนิ่งงัน มีกลิ่นไอเศร้าสร้อยแผ่ออกมาตลอดเวลาซื่อเซี่ยยี่มองเห็นก้อนกลมที่ประกอบด้วยสามชีวิตตรงปลายหางตาก็ได้แต่ถอนใจเบาๆ "ไปเถอะ ข้าพาไปนอน..."เขายืนนิ่ง ตอนนี้เขาดูอ่อนแอเปราะบางกว่าปกติ ยิ่งถูกคนถึงสามคนหาว่าเป็นผีพร้อมๆกัน ยิ่งทำให้หดหู่เศร้าใจมากไปอี

"พวกเราได้รับมอบหมายให้มาขออนุญาตนายท่านและฟูเหรินจาง ในการชันสูตรศพ จางหมิงซิง บุตรสาวของพวกท่าน เนื่องจากเราพบเงื่อนงำว่าบุตรสาวของท่านอาจมิได้ฆ่าตัวตาย" ซื่อเซี่ยยี่เอ่ยเรียบๆ จะอ้างถึงทางการก่อนก็คงไม่เป็นไร ยังไงหลิวลู่เฉินก็ไปคุยกับอาหยวนสหายมือปราบเอาไว้แล้ว"ช้าก่อน!" ครานี้เป็นบิดาของหานชิงหลินท้วงขึ้น "ข้าหานจิ่งไม่อนุญาต!""ท่านหานไม่คิดติดใจสงสัยการตายของลูกสะใภ้ท่านหน่อยหรือเจ้าคะ?" เกาเฟิ่งเซียนเอ่ยถาม"ข้าไม่สงสัย!" เขารีบตอบและเรียกพ่อบ้านมา "ส่งแขก!""ท่านจาง ฟูเหรินจาง" ซื่อเซี่ยยี่หันไปทางบิดามารดาหมิงซิง แล้วเอ่ยถาม "เป็นเช่นนี้...ดีแล้วหรือเจ้าคะ?""ข...ข้า..." ฟูเหรินจางอึกอัก เกิดความคิดสองจิตสองใจขึ้นมา"พวกเจ้า...มีหลักฐานหรือว่าเป็นการฆาตกรรม?" ท่านจางเอ่ยถาม"ท่านพี่! ซิงเอ๋อร์นางไม่มีวันฆ่าตัวตายแน่ๆ ฮือๆๆ!" ฟูเหรินจางร้องออกมากับสามีคล้ายตัดสินใจได้แล้ว"ฟูเหริน เจ้าเงียบก่อน!" ท่านจางหันไปตวาดภรรยา แล้วหันมาทางซื่อเซี่ยยี่ "ข้าถามว่าเจ้ามีหลักฐานอะไรที่ยืนยันว่าลูกสาวข้าไม่ได้ฆ่าตัวตาย?""พอกันที! ข้าบอกให้พวกเจ้าออกไปจากบ้านข้า!" ท่านหวงร้องขึ้นแล้วให้คน

เกาเฟิ่งเซียนพยักหน้าและรีบเป็นคนนำทางไป และการณ์ก็เป็นไปดังที่ซื่อเซี่ยยี่คาดไว้ ในห้องด้านหลังร้านขายยา ร่างสูงในชุดสีน้ำเงินกำลังลุกลี้ลุกลนอยู่กับการทำบางอย่างที่ข้างโต๊ะ"ไม่ทราบว่ากำลังทำอะไรมิทราบเจ้าคะ? คุณชายหาน" ซื่อเซี่ยยี่เอ่ยเรียบๆขณะที่ยืนปิดทางเข้าออกไม่ให้หนีหานชิงหลินสะดุ้งจนมือสั่น ทำของในมือหล่นลงพื้นเสียงดัง แต่ไม่ทันจะได้ก้มลงไปเก็บ มือของแม่ทัพสาวก็ไวยิ่งกว่า คว้าไปถือก่อนเสียแล้วของในมือนางนั้น แท้จริงเป็นกระถางกำยานอันเหมาะมือ มีลายฉลุรูปสิงโต"พวกเจ้าอีกแล้วรึ?!""พวกข้ามาทวงความเป็นธรรมให้ผู้ตายอย่างไรเล่า" เกาเฟิ่งเซียนเอ่ยเรียบๆ ทำเอาชิงหลินถอยกรูด"ป...เป็นไปไม่ได้ เจ้าตายไปแล้ว...ก็ข้าน่ะ...ข้า..." แต่ทันใดร่างสูงก็คล้ายตั้งสติได้แล้วชี้หน้าเกาเฟิ่งเซียน "เจ้าไม่ใช่หมิงซิง! แต่เจ้าคือเกาเฟิ่งเซียน!""ทำไมเจ้ารู้จักข้า?" เกาเฟิ่งเซียนย่นคิ้วด้วยความประหลาดใจ "เพราะคนที่ข้าต้องการแต่งงานด้วยไม่ใช่หมิงซิง แต่เป็นเจ้า!"เกาเฟิ่งเซียนเม้มริมฝีปาก "เรามิเคยรู้จักกัน""แต่ข้ารู้จักเจ้าดี" เขาบอก "ข้าเห็นเจ้าครั้งแรกเมื่อตอนที่เจ้าลงจากเขามาเยี่ยมท่านเกาเมื่อ 2

หลังจากคดีเรื่องศพเจ้าสาวคลี่คลายลงในเวลาไม่นานนัก ฉีจู้เฉิงที่พักรักษาตัวและดื่มยาแก้พิษมาตลอด ตอนนี้หน้าผิวพรรณกลับมาเป็นปกติแล้ว แถมพอหน้าตาหล่อเหลากลับมา เขาก็เริ่มผูกมิตรกับคันฉ่อง ส่องเช้าเย็นกลัวว่าตัวเองจะกลับไปอัปลักษณ์ตามเดิม"เลิกส่องได้แล้วน่า" ภรรยาสาวเอ่ยเย้า "เจ้ากลับมาเป็นฉีจู้เฉิงคนงามของข้าแล้วนะ""ข้าเพียงอยากให้มั่นใจว่าพิษถูกถอนไปหมดแล้วจริงๆเท่านั้น" ชายหนุ่มเอ่ยพลางหันซ้ายหันขวาให้กระจกในมือ"ไหนๆ ให้ข้าดูดีกว่า" นางนั่งตักเขา หยิบคันฉ่องออกจากมือแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าคมคายของเขา "ซ้ายก็หล่อ ขวาก็งาม""แน่อยู่แล้ว ข้าไม่ยอมเป็นสามีขี้เหร่ของแม่ทัพคนงามหรอก" เขาเอ่ยแล้วบรรจงหอมแก้มนาง"เอ้าๆ เรามัวแต่ชมโฉมกันไปมาเช่นนี้คงกลับถึงฉางอันช้าแน่" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มหวาน "เรารีบออกเดินทางกันเถอะ"ฉีจู้เฉิงจับสะโพกกลมไว้ราวกับไม่อยากปล่อย "ชักไม่อยากเดินทางแล้ว...""ทะลึ่ง!" นางตีเพียะเบาๆ "อดทนอีกสองสามวันก็ถึงฉางอันแล้วน่า""...พักระหว่างทางก็ทำได้" เขาจูบแก้มนางเบาๆ"ไม่เอา จู้เฉิง เดี๋ยวสาย" นางท้วงเบาๆฉีจู้เฉิงหัวเราะเบาๆแล้วปล่อยนางลงจากตัก "ท่าทางเจ้าจะคิดถึงบ้านมา

"ขอบคุณท่านฉี" ซื่อเซี่ยยี่ก้มหัวประหลกอย่างน่าสงสาร ทันทีที่หวงจิ้นฝูพานางออกมาจากโรงเตี๊ยม นางก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่คล้ายยกภูเขาออกจากอก"ไหนใครต่อใครร่ำลือกันว่าเขารักเจ้า ทะนุถนอมเจ้ายิ่ง ความรักมั่นคงดั่งขุนเขาของเขาเป็นที่เลื่องลือไปถึงชายแดน..." หวงจิ้นฝูเอานิ้วกดปาดน้ำตานางออกจากใบหน้า"ล้วนเป็นข่าวลือ ล้วนเป็นคำลวง ไม่จริงเลยสักนิด" นางสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของหวงจิ้นฝูอย่างน่าสงสาร "เขาเห็นว่าข้าใช้ชีวิตตามใจ พอได้รับสมรสพระราชทานก็บังคับให้ข้าไปอยู่กับเขา ไม่ว่าข้าจะทำงานกับชายใด หรือสนิทสนมกับใคร เขาจะไม่พอใจมาก กลับไปทีไรเขาก็ทุบตีข้าทุกครั้ง"ว่าพลางทำเป็นลูบที่แขนตน หวงจิ้นฝูขมวดคิ้ว ดึงแขนนางมาหมายจะถลกแขนเสื้อขึ้นดู"อย่า..." นางพยายามดึงแขนหนี แต่หวงจิ้นฝูที่เรี่ยวแรงมากกว่ากับตรึงตัวนางไว้อยู่กับที่ แล้วถลกแขนเสื้อ ก็เห็นรอยจ้ำมากมาย"นี่มัน...""ที่จริง...มีมากกว่าที่เจ้าเห็นนัก" นางน้ำตาร่วงเมื่อนึกถึงที่มาของรอยแผล "...เจ้าอยากเห็นหรือไม่?"เขาไม่ตอบ สิ่งที่ทำคือดึงนางมากอดแน่นๆ "เซี่ยเอ๋อร์ ไยเจ้าไม่ป้องกันตัวเองเล่า?" เขารู้สึกคล้ายมีก้อนจ่างจุกอยู่ที่คอ "เซี่ยเอ