All Chapters of The Ends of Being Martyr : Chapter 131 - Chapter 140

209 Chapters

Chapter 130

Bryan’s Pov *Hospital* Pagdating namin sa hospital agad na akong tumakbo papasok saka nagmamadaling inaasikaso ng mga doctor si Rhiann. Nasa operating room siya dinala. Nakatanggap pa ako nang malakas na sampal mula sa isang doctor na babae habang umiiyak nang makita ang kalagayan ni Rhiann. Tinawagan ko na rin ang mga magulang ni Rhiann. Tinawagan naman ni Shane ang mga magulang namin. Halos kada minuto na akong nagdadasal at pabalik-balik sa praying room. Gano'n din ang mga kaibigan namin. This is my fault. Kasalanan ko ang lahat ng 'to. Hindi sana hahantong sa ganito ang lahat. "This is my fault!!" Galit na sigaw ko habang pinagsusuntok ang bubong. "Buti alam mong gago ka!?" galit na sabi ni Jake. Susugurin niya sana ako nang pigilan siya nina Tob at Tom. Naintindihan ko siya kung bakit galit na galit siya sa 'kin. "Tumigil nga kayo!?" Galit na sigaw ni Tob. "Hindi kayo nakakatulong!" sita pa ni Kevin. "'Yang gagong 'yan! Kasalanan niya lahat ng 'to!?" galit na sigaw

Chapter 131: U.S

Bryan’s Pov Habang nag-susumamo na nakatingin sa kanilang tatlo. Tinanggal nila ang gloves nila na may dugo. Napabuntong-hininga pa si Doc. Jace at seryusong tumingin sa mga magulang ng asawa ko bago nagsalita si Doc. Jane. "Grabe ang natamong pinsala sa ulo niya. At marami na ring dugo ang nawala sa kan’ya. Kahit na magaling kaming mga doctor, nahihirapan pa rin kami sa operation niya." Malungkot na sabi ni Doc. Jane. "Anong ibig mong sabihin?" nag- aalalang tanong ng papa ni Rhiann. "Dahil sa malakas na impact nang pagkakasagasa at pagtama ng ulo niya sa matigas na bagay, malaki ang damage sa ulo niya. Kaya nahihirapan kami," malungkot na sabi ni Doc Jane. "Ano ba talaga ang kalagayan ng anak ko!?" medyo galit na tanong ng Mama ni Rhiann. "Please, sabihin niyo na," nag- aalalang sabi ni Mom. Kinakabahan ako sa magiging sagot ni Doc Jane. Nanginginig na ang mga kamay ko. Gano'n din ang mga kaibigan namin. Nanginginig na naghihintay sa sagot ng Doctor. "Kahit nahihirap

Chapter 132

Third person's Pov.Nakangiti ang isang babaeng naglalakad patungo sa office ng kan’yang ama. Bakas sa kanya ang saya na animo'y nanalo sa lotto. Pagkatapos niyang masaksihan ang masaklap na nangyari kay Rhiann ay agad na itong umalis. Kinausap jito ang taong inutusan nitong sasagasa kay Rhiann. Pagkatapos niyang kausapin ang taong 'yon ay agad na siyang nagtungo sa office ng kanyang ama. Kumatok muna ito sa pinto bago pumasok sa loob.Nakita niyang nakaupo ang kanyang ama sa swivel chair. Nakatalikod ito sa kaniya at may hawak na wine glass. Agad na umupo ang babae sa sofa na nasa harap ng lamesa ng ama nito."I guess you made it." Sabi ng kanyang ama habang nakatalikod pa rin ito."Yeah, just what I've said. I told you, right?" nakangising sabi ng babae kahit na nakatalikod pa rin ang ama nito."I'm proud of you my dear daughter!" sabi ng ama nito saka humarap sa kanya ng nakangiti.Ngiting tagumpay na animo'y isang magandang bagay ang pinapagawa sa anak na nagtagumpay naman."Tha

Chapter 133

Third Person’s Pov Lumipas ang mga araw at busy sa pag iimbestiga si Bryan at ang mga kaibigan nito tungkol sa nangyaring trahedya. Hanggang ngayon 'di pa rin nila mahanap ang taong sumasagasa kay Rhiann. Alam din nila na may taong nasalikod ng lahat ng ito. Tumulong na rin si Jake sa ginagawang pag-iimbestiga. May lead na si Jake kung sino ang may kagagawan ng lahat ng ito. Alam na rin niya kung sino ang taong sumasagasa kay Rhiann. Ngunit 'di niya pinaalam sa mga kaibigan lalo na kay Bryan. Dahil alam niyang huhusgahan agad nila ang taong iyon. Wala pa siyang matibay na ebidensya kaya hindi pa niya masasabi sa mga kaibigan niya ang lead ng trahedya. Matagal na ring nagdududa si Jake sa taong 'yon kaya gano'n na lang ang pagkaalam niya sa taong 'yon. Lumipas pa ang ilang araw. Nagkausap na rin si Bryan at kapatid nito. Pati mga kaibigan nila. Nagkaayos na ulit sila ngunit hindi na tulad ng dati ang trato ni Shane sa kapatid. Naintindihan naman ni Bryan ang galit ng kapatid

Chapter 134: 5 years later

Shane's pov.Abalang-abala ako ngayon habang nasa office ko rito sa hospital. Isa na akong ganap na Doctor at kasalukuyang nag-aayos para sa operation na gagawin ko. Nagsuot na ako ng gloves at saka isinukbit sa leeg ko ang stethoscope. Abalang-abala rin ang iba pang mga doctor at nurses dito sa Fertolaso Hospital. Actually, ako ang pumalit sa puwesto ni Ate Jane. Simula no'ng makapagtapos kami ay naging busy na kaming lahat. Iba iba Ang mga kurso namin. Si Tob at Tom B.A. ang kurso nila gano'n din si Aya at Kuya. Habang si Kath naman ay isang fashion designer. Samantalang Archetic Engineering si Kevin. Si April ay isang ganap na Abogado na siya. Medyo weird lang siya dahil naging inspiration niya raw si Rhiann. Sabay sabay kaming lahat na nagtatapos sa koleheyo maliban lang sa dalawa na wala na kaming balita. Simula ng recognition day namin sa third year college agad na lumipad papuntang U.S si Jake. Wala rin kaming balita kay Rhiann simula nang dalhin siya sa U.S. Hindi namin ala

Chapter 135

Shane’s Pov Pagdating sa floor kung saan ang office ko. Agad ko nang hinubad ang suot kong Doctors dress. Pagod na naupo ako sa swivel chair ko. Sumandal ako sa swivel chair ko saka pinikit ang mga mata ko. Inaalala ko lahat ng nangyari these fast five years. Hindi biro ang mga pinagdaan namin. At sa mga huling taon mas lalo kaming nangungulila sa kaibigan namin. Hindi namin inakala na darating kami sa puntong ito.Haysttt.Naaawa na ako kay Kuya. Minsan naisip ko na kung hindi siguro nangyari ang lahat ng 'to baka masaya na sila ngayon. Alam kong mahal na ni Kuya si Rhiann no'ng bumalik si Athena. Hindi lang niya inamin sa sarili niya. Ngunit paminsan minsan naman nakikita ko 'yon sa mga mata niya. Minsan 'di ko siya maintindihan. May panahon na nakikipag usap siya sa 'min. At may panahon ding ayaw niya kaming kausap. Minsan naman halos 'di na siya magsasalita. Kahit ang mga kaibigan ko naawa na kay Kuya. Pati sila Mom and Dad gano'n din. Alam kong walang araw at gabi na hindi niy

Chapter 136

Shane’s PovBigla na lang ako napahawak sa dashboard nang bigla niyang ihinto ang kotse. Lintik na lalaking ‘to naman, oo. Balak ata magpakamatay tapos idadamay pa ako. Sinabi na lang sana niya sa akin na gusto a iya makita si San Pedro nang sa ganun ako na lang tsumugi sa kanya para walang madamay. "Ano ka ba!? Gusto mo bang patayin ako!?" Inis kong sigaw sa kanya. Muntik na ako ro'n, ah. Buti Nakahawak agad ako sa dashboard. Kundi naku! Baka subsob na ang maganda kong mukha psh!"Ano 'yong sabi mo?" seryuso niyang tanong habang walang buhay na tumingin sa 'kin. Paktay huli kaw kalabaw. Ano ba sinabi ko? May sinabi ba akong mali?"Ano ba sinabi ko?" balik tanong ko sa kanya. Lalo siyang naging seryuso. "Don't me, babe. Don't me." Tiim niyang sabi. Napangiwi na lang ako. Hindi na mabiro eh. Seryuso na nga siya huhuhu my labidabs galit. Pero ang cute niya magalit. Hehehe!"Eh? Ano kasi... sorry na," sabi ko sabay nguso. Ngapapa-cute sa kanya. Alam kong ‘di ‘to makakatiis sa akin

Chapter 137: Alive

Jake's Pov.*U.S San Francisco CaliforniaNagmamadali akong nagbihis dahil may kikitain ako ngayon. Habang nagbibihis hindi mawala wala ang ngiti sa mga labi ko. Makikita ko na uli ang Miss. Sungit na 'yon. Habang tumatagal nagiging masungit siya. Minsan nga napaka-lamig niyang magsalita. Si Kuya lang ang makakapag pakalma sa kanya. Nagbago na siya pero alam kong siya pa rin ang kaibigan na kilala ko.Pagkatapos kong magbihis agad na akong lumabas at dumeretso sa sasakyan ko. Halos limang taon na rin ang nakalipas. Miss ko na rin ang mga kaibigan ko sa Pilipinas. Sana mapatawad nila ako na hindi na ako nagpakita sa kanila. Sana mapatawad nila ako na naglihim sa kanila.Tama nga si Kuya dapat i-settle muna ang lahat para naman wala na kaming problemahin pa.Hindi pa nabigyan ng hustisya ang pagkawala niya. Pero sa pagbabalik namin sisiguraduhin naming sa kulungan na ang bagsak nila.Nalaman na namin ang totoo. Kung sino ang nasa likod ng pagpatay kay Kuya Ian at pagsagasa kay Rhiann.T

Chapter 138: Amnesia

Jake’s PovOo nga pala. Nagkaroon ng amnesia si Rhiann dahil sa nangyari sa kanya five years ago. Nang dalhin siya rito sa U.S para rito gamutin. Sobrang kaba at pag-aalala namin sa kanya. Medyo nahirapan din ang mga doctor sa operation niya ngunit naging successful naman. Labis nga ang takot at kaba nila Tita At Tito no'n pati ako at si Kuya. Pero sa awa ng Diyos maayos naman ang operation niya.Ngunit sa kasamaang-palad, na coma rin siya ng isang taon. Akala nga namin, eh 'di na siya magigising. Ngunit pagkalipas ng isang taon nagising siya. Ayun nga lang at wala itong maalala. Ikaw ba naman ang ma-coma ng ilang taon. Sabi ng doctor normal lang na walang maalala si Rhiann dahil sa tagal nitong nakahilata at walang malay. Natural reaction due to what happened to her.Laking pasasalamat namin dahil gising na siya. Halos bahay, school at hospital ang ginagawa ko. Lagi ko siyang binibisita sa hospital.Inaabangan ko ang paggising niya. Dasal kami nang dasal para magising na siya. Laking

Chapter 139

Rhiann's Pov.Nakahiga ako ngayon sa kama ko. Nakatitig sa kisame ng kuwarto ko. Iniisip ko kung ano bang buhay meron ako noon sa Pilipinas. Wala kasi akong maalala, basta ang alam ko lang ay nagising na lang ako sa hospital. Nalaman kong ilang taon akong nakaratay sa hospital at tulog. Tumagilid ako ng higa. Still wondering about my life back in the Philippines.Is it a normal life?Masaya ba ang buhay ko noon?May mga kaibigan ba ako do'n?Sabi ni Jake meron daw pero wala akong naalala.Sabi ng Doctor may amnesia raw ako.Kaya 'di ko maalala ang mga past ko.Excited na akong malaman ang mga past ko. Maybe masaya ang past ko noon.Kainis kasi bakit pa nawala ang alaala ko.Pilit kong inaalala lahat pero sumasakit lagi ang ulo ko. Mahirap maging ganito. Iyong 'di mo alam ang nakaraan mo.Hayysst.Pero sabi nila Mom may naghihintay daw sa 'kin sa pinas pero hindi nila sinabi kung sino. May mga kaibigan daw ako ro'n. Mababait sila sabi nila Mom at Jake.Pero simula nang magising ako sin

...

12 13 14 15 16

...

SCAN CODE TO READ ON APP