All Chapters of The Ends of Being Martyr : Chapter 151 - Chapter 160

Rhiann’s Pov Tumingala ako para pigilang pumatak ang luha ko. Alam kong masakit ang nangyari sa asawa niya dahil kahit ako nasasaktan ako sa mga narinig ko. Papaano kaya nakayanan yun ng asawa niya? "Pero hindi pa rin ba minahal ni Bryan ang asawa niya? Kahit na dalawang taon na silang mag asawa?" tanong ko pa. Napabuntong-hininga siya bago nagsalita. "No'ng malaman ni Bryan ang reason kung bakit sila ipinagkasundo ng asawa niya. Doon niya napagtantong mahal pala niya ang asawa niya. At napagtanto rin niyang sinisiraan lang ni Athena ang asawa niya. Unti-unti na ring nawala ang pagmamahal niya kay Athena. Bagay na labis ikinasaya ng mga kaibigan ng asawa ni Bryan. Kahit ang kapatid ni Bryan ay galit na galit kay Athena at Bryan. Pero alam ng kapatid ni Bryan na matagal ng mahal ni Bryan ang asawa niya no'ng simula nang bumalik si Athena." Mahabang kuwento pa nito. Habang nakikinig ako ay tila ba ako ang nasasaktan para sa asawa ni Bryan. Kawawa naman pala siya kung gano'n. Pan

Rhiann’s Pov Wala naman akong maisip na magandang iregalo para sa 'kin. Mas gustuhin kong nasa kanila kung ano ang gusto nilang ibigay. "Hmm... okay." Nakangiting sabi ni Shane. "Wait, okay na sa 'kin na makasama ulit kayo. Best gift na 'yon para sa 'kin." Nakangiting sabi ko. Tumili naman sila dahil sa sinabi ko. "Awiieeee! Ang sweet mo talaga, nget!" tili ni Aya. "Oo nga, walang pinagbabago ang bff natin," sabi pa ni Shane. "Ngets ever kaya tayo, 'di'ba?" nakangiting sani ko na ikinangiti nila ng malaki. Hahaha! Halos mapunit ang mga labi nila hehehe. "Pa'no naman kami?" nakapout na sabi ni Kevin. "Di namin kilala." Natatawang sabi nila Shane, Aya at Kath pati si April. "Ansama niyo naman!" maktol pa ni Tom. Tinawanan lang namin sila. "Syempre, kaibigan din namin." Nakangiti kong sabi. Napangiti naman sila ng todo. "Eh, anong tawag niyo sa 'min?" nakangiting tanong ni Tob. "Asungot!" biglang sabi ni Shane. Tumawa naman kaming lahat dahil sa sinabi ni Shane. "Gra

Rhiann's pov. *Flashbacks* Nasa isang beach resort sila at ang batang babae. Nagbabakasyon sila kasama ang kaniyang pamilya. Sampung taon pa lang ang batang babae ng panahon na iyon. Masaya silang nagbabakasyon do'n kasama ang ka business partner ng nga magulang niya. Namamasyal sila sa buong resort. Isang araw naglalaro si ang batang babae sa may buhangin sa gilid ng dagat. Lumapit sa kaniya ang isang batang babae na anak ng ka business ng magulang niya. Nakipag kaibigan ito sa kaniya at masaya silang naglalaro doon. Maya-maya may isa pang batang babae ang dumating at gustong makipag laro sa kanila. Kinaibigan nila iyon saka naglalaro silang tatlo sa buhangin. Sumapit ang hapon at nasa may cottage ang mga magulang, pati ang batang babae. Kahit ang mga magulang ng bagong kaibigan niya. Maya-maya sabay-sabay na naglalakad silang lahat patungo sa may gilid ng dagat. Kung saan tanaw na tanaw ang paglubog ng araw. Sabay-sabay nilang pinanonood ang paglubog nito. Masayang-mas

Rhiann’s Pov Hindi ko alam kung bakit gulat na gulat siyang nakatingin sa 'kin. Hindi man lang siya kumurap at titig na titig sa akin ang nanlalaki niyang mga mata. Lumapit pa ako lalo at bahagyang yumuko sa kaniya dahil nakaupo siya’t nakatayo ako. Tiningnan ko ng maigi ang kaniyang mukha. Ang guwapi niya sa totoo lang. Pero bakit parang nakita ko na ang mukha niya. Hindi ko lang matandaan kung saan. Naramdaman kong kumabog nang malakas ang dibdib ko nang magtama ang mga mata namin. Halos 'di ko na maialis ang mata ko sa mga mata niyang gulat na gulat. Para siyang nakakita ng multo dahil sa itsura niya. Para bang may hinihintay at gulat na gulat dahil nasa harapan na niya ito….na parang ngayon lang niya ulit nakita ang taong hinihintay niya. Para siyang hindi nag expect na makikita niya ako. Lalong kumabog ang dibdib ko nang mataman siyang tumitig sa 'kin. Halo-halo ang mga emotion ang nakikita ko sa mga mata niya. Pangungulila, sakit at saya? Hindi ko matukoy kung ano tal

Rhiann's Pov. Nandito ako ngayon sa kwarto ko. Alas-singko pa lang umaga gising na ako. Syempre, ito na ang araw ng birthday ko. Finally, twenty five years of existence na talaga ako sa mundo. Narinig ko na ang mga ingay sa labas. Malamang nagsimula na silang maghanda at magdicorate. Hindi kasi natapos kagabi dahil madami pa ang kailangang ayusin. Kaya ngayon nila tatapusin mamayang alas-singko pa naman magsisimula ang party. Naghilamos na lang ako at nag toothbrush bago bumaba. Syempre, tutulong ako sa paghahanda. Kahit mayaman ako tutulong pa rin ako. Kahit ako 'yong celebrant, gusto ko pa ring tumulong para mapadali. Pagkabukas ko ng pinto ng kwarto bigla akong nagulat dahil may biglang nagpaputok ng confetti sa harap ko. Sabay sabi nang... "Happy birthday!!!" sabay na sabi nilang lahat. Nakita kong nakahelera silang lahat at nakangiting tumingin sa 'kin. Naoahawak ak osa dibdib ko sa sobrang pagkabigla. Buti na lang at wala na akong problema sa puso jusko! Masaya silan