Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 541 - Bab 550

ตอนที่ถูกเสิ่นซื่ออุ้มออกมาหลังอาบน้ำเสร็จ จี้หานอีก็ง่วงงุนจนแทบหลับใหลอยู่รอมร่อและเมื่อเสิ่นซื่อวางนางลงบนเตียง นางก็ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มหมายนิทรานางหรี่ตาลงด้วยลักษณะกึ่งหลับกึ่งตื่น ขณะทอดสายตามองเงาร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนขอบเตียง ซึ่งดูพร่ามัวไม่ชัดเจนนักภายในสมองของนางสับสนวุ่นวาย นับตั้งแต่ถูกเขารับตัวกลับมา เสิ่นซื่อก็ยังไม่ได้ถามสิ่งใดนางสักประโยคตอนแรกนางยังคงกังวลว่าเสิ่นซื่ออาจรู้สึกว่านางโดนยาปลุกกำหนัด ซ้ำยังถูกพวกโจรภูเขาลักพาตัวไป เขาจะต้องคิดมากเป็นแน่ไม่ทราบว่าเสิ่นซื่อจะคิดมากหรือไม่นางอ้าปาก ถามด้วยเสียงแผ่วเบายิ่ง "ท่านเห็นพี่เยี่ยนหรือไม่เจ้าคะ? เขา..."แต่พูดได้เพียงครึ่งประโยค จี้หานอีก็เห็นสายตาของเสิ่นซื่อตวัดมองมาอย่างมืดทะมึน จึงไม่กล้ากล่าวคำใดอีกสีหน้าของเสิ่นซื่อขณะนี้ทั้งดูอึมครึมและน่าหวาดกลัว ตัวเสิ่นซื่อเองคงไม่รู้หรอกว่า ยามที่เขากำลังใช้ความคิดอย่างจริงจังก็มักจะเป็นเช่นนี้ เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรนัยน์ตาหงส์ของเสิ่นซื่อทอดมองไปที่จี้หานอี ก่อนตอบนางด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ฉางหลิงพาตัวเขาไปแล้ว ส่วนจะรอดชีวิตหรือไม่ ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก"

เฉินคังเงยหน้าขึ้นสบตาเสิ่นซื่อทันที ดวงตาคู่นั้นทั้งเย็นชาและไร้ความปรานี น้ำเสียงดุจพญามัจจุราช ทำให้ความคิดก่อนหน้านี้ของเขาที่ว่าต่อให้ตนเองต้องตาย อย่างน้อยก็ยังมีเงินทองทิ้งไว้ให้ลูกเมียและมารดาชรา ต้องมีอันพังทลายลงไปในพริบตาเขารีบโขกศีรษะร้องขอความเมตตา ก่อนสารภาพความจริงหมดเปลือกวันนั้นเขาเสียพนันในบ่อน รอบกายไม่มีผู้ใดยอมให้ยืมเงินอีก แต่จู่ ๆ กลับมีคนบอกว่าสามารถทำให้เขาร่ำรวยได้ เพียงคอยจับตาดูรถม้าของจวนสกุลเสิ่นขณะเดินทางออกจากวังหลวง แล้วไปแจ้งข่าวในสถานที่แห่งหนึ่ง ก็จะได้เงินถึงสองร้อยตำลึง ตอนนั้นเขาหน้ามืดตามัว ชั่วชีวิตไม่เคยเห็นเงินทองมากมายถึงเพียงนี้ เมื่อคิดว่าเป็นเรื่องง่ายดาย จึงรับปากไปทันทีโดยไม่ได้ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนเดิมทีเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่มีทางสืบสาวมาถึงตนเองแน่ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเพิ่งผ่านไปเพียงวันเดียวก็ถูกตรวจพบเสียแล้วเสิ่นซื่อปรายตามองเฉินคังผู้ร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลพราก ขณะคุกเข่าโขกศีรษะร้องขอชีวิตอยู่แทบเท้าเขาด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนหยัดกายลุกขึ้น เดินเอามือไพล่หลังไปหยุดยืนข้างหน้าต่างด้านหลังเป็นเสียงของผู้ใต้บังคับบัญชาที่กำลังซักถ

เมื่อเสิ่นซื่ออาบน้ำเสร็จ กลิ่นคาวเลือดจากในห้องขังก็ถูกชำระล้างหมดสิ้น ก่อนก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้าไปยังห้องด้านในเมื่อหรงชุนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่เสิ่นซื่อก้าวเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง โน้มกายเข้าไปใกล้เพื่อพินิจจี้หานอี ครั้นเห็นร่างบางซุกใบหน้าลงไปในผ้าห่มเสียครึ่งหนึ่ง เขาก็ยื่นมือไปเลิกผ้าห่มขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากพวงแก้มของนางความจริงเสิ่นซื่อยังคงมีความอัดอั้นตันใจสายหนึ่งที่ไม่อาจแสดงให้จี้หานอีเห็นไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่กู้เยี่ยนกระทำ เรื่องที่เขาปกป้องนางไม่ดีพอ ตลอดจนเรื่องที่เสิ่นฉางหลิงตามหาจี้หานอีพบก่อนเขา ทั้งหมดนี้ล้วนทำให้ผู้ที่เคยมั่นใจว่าสามารถควบคุมทุกสรรพสิ่งไว้ในกำมือมาโดยตลอด เกิดความตระหนักเป็นครั้งแรกว่าตนเองก็ไม่สามารถจัดการทุกสิ่งได้อย่างไร้ที่ติไปเสียหมดเขาก้มหน้าลงประทับจูบแผ่วเบาลงบนริมฝีปากของจี้หานอี ปลายนิ้วสางเรือนผมของนางอย่างนุ่มนวล ก่อนถามด้วยเสียงแหบพร่า “จะนอนแล้วหรือ?”จี้หานอีทอดสายตามองใบหน้าของเสิ่นซื่อที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม พลันกระซิบถามเสียงแผ่ว “ท่านจะไม่ถามสิ่งใดข้าเลยหรือเจ้าคะ?”นั

"เขามีทั้งรูปโฉมและสติปัญญาเป็นเลิศ กิริยามารยาทสง่างาม ทั้งยังเป็นคุณชายที่ซื่อตรงและบริสุทธิ์ผุดผ่องที่สุด"นางไป๋ปรายตามองใบหน้าของเสิ่นซู่อี๋อย่างเงียบงัน ยามเห็นบุตรสาวมีท่าทีเอียงอายประหนึ่งดรุณีแรกรุ่นที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเสิ่นซู่อี๋อายุครบสิบสี่ปีบริบูรณ์แล้ว ควรเริ่มมองหาคู่ครองให้แก่นางเสียทีทว่าความรักใคร่ของสตรีในเรือนหลังนั้น เดิมทีก็เป็นเพียงสิ่งลวงตาอันเลื่อนลอย น้ำเสียงของนางจึงราบเรียบ ขัดจังหวะความใฝ่ฝันอันแสนหวานของเสิ่นซู่อี๋หมดสิ้น "ซู่อี๋ จำคำแม่ไว้ให้ดี บุรุษใดในใต้หล้าล้วนเหมือนกันหมด""ยิ่งเป็นผู้ที่ดูดีมากเท่าใด ก็ยิ่งเป็นคนเสแสร้งมากเท่านั้น"เสิ่นซู่อี๋เงยหน้าขึ้นมองมารดา ใบหน้าของนางไป๋นั้นทั้งงดงามและเปล่งปลั่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมามารดากับบิดาก็ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ในสายตาของนาง ความสัมพันธ์ระหว่างบิดามารดานั้นดีเยี่ยมเสมอมา แล้วเหตุใดมารดาถึงได้กล่าวถ้อยคำเช่นนี้เล่านางคิดอย่างไรก็คิดไม่ตกอีกด้านหนึ่ง หลังจี้หานอีตื่นนอน หรงชุนก็นำคันฉ่องมาให้นางส่องดู นั่นเองถึงได้รู้ว่าดวงตาของตนบวมช้ำเล็กน้อย มิน่าเล่าเมื่อช่วงเช้

สิ่งที่จี้หานอีอ่านคือเรื่องราวซุบซิบหน้าประตูเรือนของแม่ม่ายหลี่เสิ่นซื่อเลิกคิ้วขึ้น ก่อนหันไปมองจี้หานอีผู้กำลังหลับสนิท ชั่วขณะนั้นเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนรู้สึกเช่นไรพลันหวนนึกถึงเรื่องราวในค่ำคืนนั้นที่เคยไต่ถามเสิ่นฉางหลิง เป็นจี้หานอีใช้ปิ่นปักผมแทงลงบนตัวม้าถึงสามารถดิ้นหลุดจากเว่ยอู่มาได้ ในสถานการณ์เช่นนั้น คนบอบบางอย่างจี้หานอี กลับยังคงความเยือกเย็นได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือบางที จี้หานอีอาจไม่ได้อ่อนแอเช่นมารดาของนางอย่างที่เขาเคยคิดไว้ นี่คือจุดที่ทำให้เสิ่นซื่อรู้สึกเบาใจ แม้เขาจะปรารถนาให้ตนเองสามารถปกป้องนางให้พ้นจากทุกสิ่งได้ตลอดไป แต่ก็หวังให้นางสามารถปกป้องตนเองได้เช่นกัน ถึงอย่างไรเขาก็ไม่อาจอยู่เคียงข้างนางได้ตลอดเวลาอยู่แล้วเขาวางหนังสือเล่มนั้นกลับคืนที่เดิมในความเงียบ หากการที่จี้หานอีอ่านหนังสือเล่มนี้จะช่วยให้นางหลุดพ้นจากเรื่องราวสะเทือนใจในครั้งนี้ได้โดยเร็ว เขาก็ไม่รังเกียจที่จะให้นางอ่านมากขึ้นสักหน่อยเสิ่นซื่อออกจวนไปตั้งแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น จี้หานอีจึงนอนหลับยาวกระทั่งตะวันโด่งความจริงการนอนอุดอู้อยู่นาน ๆ ย่อมทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่บ้า