All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 521 - Chapter 530

จี้หานอีขดตัวหลบอยู่ตรงมุมหนึ่งของคันนา จันทร์เสี้ยวบนท้องนภาถูกเมฆดำบดบัง รอบกายล้วนตกอยู่ในความมืดมิดเพียงเสียงลมพัดยอดหญ้าแผ่วเบาก็ทำเอานางสั่นสะท้าน ดวงตาจ้องมองไปยังความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใดแต่นางไม่มีอารมณ์จะมาหวาดกลัวความมืด ด้วยสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือก่อนที่กู้เยี่ยนจะผละจากไป น้ำเสียงอันตื่นตระหนกของเขาคล้ายรู้อะไรบางอย่าง ประหนึ่งว่าท่ามกลางความมืดมิดนี้มีสัตว์ร้ายซ่อนอยู่ฤทธิ์ยาในกายเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ผนวกกับฤทธิ์ของยาสลบ นางจึงไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวด้วยซ้ำจี้หานอีตระหนักดีว่าตนเองไม่อาจซ่อนตัวอยู่ที่นี่ตลอดไป บางทีกู้เยี่ยนอาจกลัวว่าจะมีคนไล่ตามมาทันจึงนำนางมาซ่อนไว้ตรงนี้ เพียงแต่เบื้องหน้ามีแต่ความมืด นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองควรหนีไปทางใดพลันแว่วเสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงอย่างเร่งร้อนห่างออกไปไม่ไกล นางยิ่งขดตัวให้เล็กลง พยายามมุดหลบเข้าไปในพงหญ้ารกชัฏที่ไม่อาจบดบังร่างนางได้มิดทว่าแสงจากคบเพลิงกลับเคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เพียงไม่นานก็มาสว่างวาบอยู่เบื้องหน้า ทุกความหวังล้วนพังทลายลงหมดสิ้นในชั่วขณะที่แสงไฟนั้นทาบทับลงมาเว่ยอู่ถือคบเพลิงย่างส

ขณะที่จี้หานอีทอดสายตามองใบหน้าอันมืดทะมึนและบิดเบี้ยวของเว่ยอู่ ทั่วทั้งร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมาแผ่วเบาเว่ยอู่เองก็ไม่อยากเสียเวลากับจี้หานอีอีก จึงกระชากมือนาง แล้วยัดมีดสั้นใส่ลงไปอีกครั้ง จากนั้นก็บีบมือนางไว้แน่น บังคับให้แทงทะลุหน้าอกของกู้เยี่ยนชั่วพริบตาเดียว โลหิตสีแดงฉานก็ไหลทะลักอาบมือนาง จี้หานอีใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดิ้นรนหมายสะบัดให้หลุด แต่กลับถูกเว่ยอู่จับมือแน่น จนต้องแทงซ้ำลงไปอีกครั้งนางได้แต่เบิกตามองกู้เยี่ยนด้วยความตื่นตระหนกมุมปากของกู้เยี่ยนปรากฏโลหิตไหลซึม เขาส่งเสียงครางในลำคอ ยามทอดสายตามองดวงตาอันเบิกกว้างด้วยความขวัญผวาของจี้หานอี มองดูท่าทีหวาดกลัวอย่างไร้สุ้มเสียงของนาง แววตาของเขาก็มีแต่ความปวดร้าวล้วนเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวเพียงชั่ววูบของเขา ที่ดึงรั้งจี้หานอีให้ต้องมาพบเจอเรื่องราวเช่นนี้หากเขาไปบอกกล่าวเรื่องแผนการของคนพวกนี้ให้เสิ่นซื่อรู้เสียแต่เนิ่น ๆ ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วและนางก็ยังคงเป็นฮูหยินผู้มั่งคั่งและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไปภายในปากกระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ กู้เยี่ยนพยายามยื่นมือออกไปหมายสัมผัสจี้หานอี ปรารถนาจะ

นางยังคงไม่ยอมแพ้ ฝืนออกแรงผลักศพที่ทับอยู่บนร่างสุดกำลังทางด้านเว่ยอู่ก็มีสีหน้าดำคล้ำ ขณะปรายตามองลูกธนูที่พุ่งทะยานมาจากแดนไกลสลับกับมองจี้หานอีผู้ถูกจ้าวเถี่ยโถวล้มทับ ครั้นเห็นว่ามือของนางยังขยับเขยื้อน เขาก็สาวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง ก่อนจะกระชากตัวจี้หานอีขึ้นมา โยนขึ้นหลังม้า แล้วควบทะยานหลบหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างรวดเร็วเขาย่อมรู้ดีว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร อีกฝ่ายคือนายทหารระดับผู้บัญชาการที่ถูกเรียกตัวมาจากเมืองหลวง และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพปราบกบฏชั่วคราวเพื่อนำกำลังพลมากำจัดกลุ่มโจรภูเขา เขาผู้นั้นคือหลานชายของเสิ่นซื่อ ซึ่งช่วงที่ผ่านมานับว่าเป็นตัวอันตรายที่รับมือได้ยากนักเสิ่นฉางหลิงผู้นั้นย่อมต้องจำจี้หานอีได้แน่นอน หากทิ้งจี้หานอีเอาไว้ที่นี่ เมื่อตัวเขาถูกค้นพบก็คงมีเพียงความตายรออยู่ข้างหน้า ทว่าหากพาจี้หานอีหลบหนีไปด้วยกัน บางทีเขาอาจยังมีหนทางรอดชีวิตเหลืออยู่บ้างทางด้านเสิ่นฉางหลิงที่กำลังนำกำลังพลควบม้าตามมา เมื่อครู่เขามองเห็นแต่ไกลว่าโจรภูเขากลุ่มนี้กำลังรังแกสตรีผู้หนึ่ง จึงได้ง้างคันธนูและชิงลงมือยิงออกไปก่อนการที่เขาม

เมื่อมองดูรอยล้อรถม้าบนพื้นดิน ก็พบว่ารอยล้อมาหยุดลงที่ตรงนี้อย่างกะทันหัน เขาจึงเรียกนายกองผู้หนึ่งเข้ามา สั่งให้พาผู้ติดตามสองคนแกะรอยล้อรถม้าตามไปดูให้รู้แน่ว่าปลายทางคือที่ใด และให้เร่งค้นหาเบาะแสให้ดีสายตาเริ่มทอดมองตามรอยเท้าม้าบนพื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองสถานที่อันมืดมิดไกลตาจากนั้นจึงตรวจสอบคราบเลือดบนพื้นโดยละเอียด บนพื้นมีรอยเลือดอยู่หลายจุด เป็นรอยเลือดที่สาดกระเซ็น ทั้งยังมีมีดสั้นตกอยู่เล่มหนึ่ง เขาหยิบมันขึ้นมา มีดเล่มนั้นเป็นเพียงมีดสั้นธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป บนด้ามจับปรากฏคราบเลือดสดติดอยู่ เมื่อหยิบขึ้นมาดม กลิ่นคาวเลือดอันเบาบางนั้นก็ทำเอาเขาชะงักงันไปเล็กน้อยเสิ่นซื่อย่อกายลงยื่นมือออกไปอีกครั้ง เพื่อลูบคลำบริเวณลำคอของศพที่ถูกบั่นศีรษะ พบว่าโลหิตยังคงอุ่นเขาหยิบลูกธนูบนพื้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนรับคบเพลิงมาส่องดูตัวอักษรที่สลักอยู่ด้านบน สีหน้าพลันเคร่งขรึมยิ่งขึ้น เมื่อครู่นี้เสิ่นฉางหลิงเพิ่งอยู่ที่นี่เองเสิ่นซื่อยืดกายลุกขึ้น กวาดสายตามองไปรอบด้าน ก่อนจะกวักมือเรียกผู้ใต้บังคับบัญชาเข้ามารับคำสั่งโชคดีที่ผู้คนเพิ่งไปได้ไม่ไกลนักทางด้านเสิ่นฉางหลิงก็กำลัง

เสิ่นฉางหลิงเช็ดอยู่นานกว่าจะสะอาดขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นจึงไปนำยาสมานแผลมาทาให้อย่างระมัดระวังเขาค้อมตัวลง เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มศีรษะ หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองตี มือที่เคยแต่จับทวนรำพลองจนหยาบกระด้าง บัดนี้กลับรู้สึกว่าเรี่ยวแรงหดหายเสียแทบไม่กล้าแตะต้องมือซึ่งมีบาดแผลข้างนั้น กระทั่งเวลาทายาก็ยังต้องลอบกลั้นหายใจเด็กรับใช้ประคองถ้วยยาเดินเข้ามา ก่อนหยุดยืนและกระซิบจากหลังฉากกั้นว่ายาต้มเสร็จแล้วแม้จะเป็นเพียงคำพูดธรรมดาประโยคหนึ่ง แต่กลับทำให้เสิ่นฉางหลิงสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจขณะนี้ จี้หานอีคืออาสะใภ้ห้าของเขา แม้ส่วนลึกในใจจะไม่อยากยอมรับ แต่ท่าทีอันเป็นกันเองยามเมื่ออยู่ต่อหน้านางเช่นกาลก่อนก็มลายหายสิ้น ทั่วร่างพลันบังเกิดความรู้สึกละอายใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจทำความเข้าใจขึ้นมาสายหนึ่งช่างน่าละอายนักที่เขาบังอาจแตะต้องบุคคลผู้ไม่มีวันตกเป็นของเขาไปชั่วชีวิตชายหนุ่มรีบหมุนตัวออกไปประคองถ้วยยา แต่เมื่อสาวเท้ากลับมาทรุดกายลงข้างเตียงและทอดสายตามองดวงหน้าของจี้หานอีอีกครั้ง กลับพบว่ารอยแดงเรื่อบนพวงแก้มของนางยิ่งทวีความเย้ายวนชวนให้ลุ่มหลงมากขึ้นเวลานี้ นอกจากแก้มของจี้หา