All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 501 - Chapter 510

ฮองเฮาเอาแต่จับจ้องสีหน้าท่าทางของจี้หานอี ประหนึ่งผู้อาวุโสกำลังพินิจมองผู้เยาว์ก่อนหน้านี้ตนเองมักมองจี้หานอีอย่างขัดหูขัดตามาตลอด ทว่าคราวนี้เป็นเพราะจี้หานอีช่วยเหลือรัชทายาทเรื่องภาพวาด จึงทำให้พอจะมองนางได้สบายตาขึ้นมาบ้างเล็กน้อยเพียงแต่เรื่องที่เคยผ่านการหย่าร้างนั้น สุดท้ายก็ยังคงทำให้รู้สึกอึดอัดใจอยู่ดี ฮองเฮาจึงทำได้เพียงบอกให้ตนเองเลิกคิดถึงเรื่องนี้เสียไม่ว่าจะกล่าวอย่างไร หากตัดเรื่องที่จี้หานอีเคยหย่าร้างออกไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความสามารถหรือรูปโฉม จี้หานอีก็ล้วนโดดเด่นไปเสียทุกด้าน มีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้นที่เป็นความน่าเสียดายผ่านไปอีกสองวัน เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันก็จะสามารถออกจากวังได้แล้วหลายวันมานี้ฮองเฮาผ่อนปรนให้จี้หานอีมากทีเดียว เหตุผลหลักเป็นเพราะจี้หานอีมีไหวพริบเรียนรู้ได้เร็ว กฎระเบียบในวังเหล่านั้นเพียงสอนนางครั้งเดียว นางก็สามารถจดจำได้ขึ้นใจ ยามอยู่ข้างกายก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา ทว่าทุกครั้งที่เอ่ยถามสิ่งใด นางก็ล้วนตอบได้อย่างฉะฉานฮองเฮาจึงเกิดความรู้สึกประทับใจและมองจี้หานอีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปบนร่างของจี้หานอีคล้ายมีเงาขอ

เมื่อสิ้นเสียงของเสิ่นซื่อ อารมณ์ที่แฝงอยู่กลับไม่เหมือนดั่งกาลก่อนจี้หานอีกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ยามมองดูแววตาดำมืดอันลึกล้ำของเสิ่นซื่อที่อยู่ตรงหน้า หัวใจนางก็พลันบีบรัดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะขานเรียกเขาว่าท่านพี่อย่างว่าง่ายภายใต้สายตาคู่นั้นเสิ่นซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้มหน้าลงประทับจูบบนริมฝีปากของจี้หานอีทันที เขาไม่ได้จูบนาง ไม่ได้สัมผัสกายนางมาหลายวันแล้ว เมื่อไฟปรารถนาโหมกระพือในเวลานี้ เขาจึงผลักร่างนางลงบนตั่งกุ้ยเฟยทั้งที่มันไม่ค่อยกว้างขวางนักนิ้วมือเรียวยาวของเสิ่นซื่อปลดกระดุมคอเสื้อนางออก ก่อนกอบกุมและประทับจูบลงไปอย่างไม่ยอมให้โต้แย้งความรู้สึกทั้งเจ็บแปลบ คันยิบ และเสียวซ่านทำให้จี้หานอีอดส่งเสียงครางผะแผ่วออกมาไม่ได้เสิ่นซื่อยังคงเงียบงัน เขาอุ้มร่างที่แทบจะเปลือยเปล่ามุ่งหน้าไปยังเตียงนอน บรรดานางกำนัลขันทีด้านนอกล้วนถูกเขาไล่ให้ถอยออกไปนานแล้ว แต่เขากลับมีเวลารั้งอยู่ที่นี่เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้นซึ่งมันไม่พอสักนิดม่านมุ้งของเตียงป๋าปู้อันวิจิตรถูกปล่อยลงมา เสิ่นซื่อไม่เปิดโอกาสให้จี้หานอีได้ส่งเสียง เขาแสดงความดุดันเอาแต่ใจต่อหน้านางอย่างที่หาดูไ

เมื่อจี้หานอีได้ยินฮ่องเต้เอ่ยถึงนามของบิดา แววตานางก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าเผยให้เห็นห้วงอารมณ์ใด และไม่กล้าแม้แต่จะตอบรับคำใดด้วยซ้ำถึงอย่างไรบิดานางก็สิ้นใจลงในฐานะขุนนางต้องอาญา ไม่ว่ากล่าวเช่นไรย่อมดูไม่เหมาะสมทั้งสิ้นหลังฮ่องเต้พูดประโยคนั้นจบ สายตาก็ปรายมองสีหน้าของจี้หานอีอย่างพิจารณา ทว่ากลับไม่พบเห็นห้วงอารมณ์ใดปรากฏบนใบหน้านางแม้แต่น้อยแต่ในใจของพระองค์ก็ไม่ได้ทรงรู้สึกผิดมากนัก ด้วยฐานะโอรสสวรรค์ ย่อมมีสิ่งที่ต้องเลือกเก็บและเลือกทิ้ง จี้จิ่งก็นับว่าตายได้สมแก่เหตุ แม้ไม่อาจคืนความเป็นธรรมให้แก่จี้จิ่ง แต่การชดเชยให้แก่บุตรสาวของเขาสักเล็กน้อยย่อมสามารถกระทำได้จึงหันไปรับสั่งกับเจียงเสวียนผู้อยู่ด้านข้าง “เรื่องนี้เจ้าก็ตกลงกับฮูหยินรองเสิ่นให้เรียบร้อยเถิด”เจียงเสวียนรีบรับคำทันที “เสด็จพ่อทรงวางพระทัย ลูกจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเองพ่ะย่ะค่ะ”หลังจี้หานอีก้าวเดินออกมาพร้อมเจียงเสวียน ชายหนุ่มก็มอบสมุดภาพวาดให้นางหนึ่งเล่ม ภายในนั้นยังมีภาพบุปผาที่ยังไม่ได้วาดอยู่อีกสี่ภาพ ซึ่งล้วนเป็นสายพันธุ์ที่หาชมได้ยากยิ่งอาทิ ดอกฉยงฮวา ดอกกล้วยไม

เสียงที่แว่วมาจากด้านหลังนั้นช่างคุ้นหูนัก เมื่อจี้หานอีเหลียวหน้ากลับไปมอง ก็พบว่าเสิ่นซื่อยืนอยู่ด้านหลัง และกำลังโค้งคำนับองค์รัชทายาทนี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่จี้หานอีเข้าวังมาที่ได้พบหน้าเสิ่นซื่อในช่วงสายเช่นนี้ ครั้นเห็นเขากำลังทำความเคารพองค์รัชทายาท นางจึงรีบก้าวไปหยุดอยู่ข้างกายเสิ่นซื่อ แล้วย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพตามเขาไปด้วยเจียงเสวียนเฝ้ามองกิริยาของจี้หานอี ก่อนจะหันกลับมามองเสิ่นซื่อ ทราบดีว่าการที่ท่านน้ามาเยือนในยามนี้ ย่อมเป็นเพราะได้ยินว่าท่านน้าสะใภ้ถูกเสด็จพ่อเรียกตัวไปเข้าเฝ้า จึงได้รีบรุดเข้าวังมาเวลานี้องค์รัชทายาทคลี่ยิ้ม ก่อนประคองมือเสิ่นซื่อขึ้นมาด้วยตนเองแล้วกล่าว “ท่านน้าคงมาหาน้าสะใภ้กระมัง บังเอิญว่าข้าเองก็ต้องไปจัดการงานสำคัญพอดี ท่านน้าช่างมาได้ถูกเวลายิ่งนัก”จี้หานอีรับฟังเสิ่นซื่อกับองค์รัชทายาทสนทนากันต่ออีกสองสามประโยค กระทั่งองค์รัชทายาทหมุนกายเสด็จจากไป กฎระเบียบที่เคร่งครัดรัดรึงอยู่เมื่อครู่ถึงค่อยผ่อนคลายลง ถัดจากนั้นฝ่ามือของนางก็ถูกฝ่ามืออันอบอุ่นและกว้างใหญ่ของเสิ่นซื่อกุมไว้ ก่อนที่สุ้มเสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นข้างหู “วันนี

สุ้มเสียงของเสิ่นซื่อช่างทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจมือของจี้หานอีสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในฉับพลัน ปลายนิ้วที่ถูกปลายเข็มทิ่มตำมีหยดเลือดเล็ก ๆ ผุดซึมขึ้นมา ทว่านางกลับเอาแต่เหม่อมองหยดเลือดบนนิ้วมือ นิ่งอึ้งจนเรียกสติกลับคืนไม่ได้อยู่นาน รู้สึกเพียงว่าชั่วขณะนี้หัวใจเต้นระรัวอย่างน่าประหลาด เต้นแรงและเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล้วนางก็พลันแยกแยะไม่ออกว่าเสิ่นซื่อมีอุปนิสัยเช่นไรกันแน่ เมื่อคืนเขาทั้งเย็นชาทว่าก็เร่าร้อน แต่ยามนี้กลับพูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนละมุนละไมกระทั่งตอนที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น นางเห็นเงาทะมึนเบื้องหน้าทาบทับลงมาใกล้ ปลายนิ้วถูกฝ่ามือใหญ่เรียวยาวและเห็นข้อนิ้วชัดเจนกอบกุมไว้ ก่อนจะถูกส่งเข้าไปขบเม้มในริมฝีปากของเสิ่นซื่อนางเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง สบเข้ากับสายตาลึกล้ำของเสิ่นซื่อที่ทอดมองมาพอดี ปลายนิ้วถูกเขาตวัดลิ้นเลียแผ่วเบา ทำเอานางรีบชักมือกลับทันทีราวถูกของร้อนเสิ่นซื่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะมองการตอบรับของจี้หานอี ก่อนจะค้อมตัวลงรวบร่างนางให้ขึ้นมานั่งบนตัก เขานำสะดึงปักผ้าในมือนางไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ย แล้วหยิบผ้าเช็ด