บททั้งหมดของ ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: บทที่ 481 - บทที่ 490

ฝ่ายจี้หานอีเมื่อเดินมาถึงตำหนักของฮองเฮา ฮองเฮาก็ทรงรอคอยนางอยู่นานแล้วจี้หานอีเคลื่อนกายเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าฮองเฮาด้วยความนอบน้อมยิ่ง ก่อนย่อกายถวายบังคมแบบว่านฝู พยายามรักษากิริยาของตนให้งดงามที่สุด เพื่อไม่ให้มีจุดใดถูกนำไปจับผิดได้จี้หานอีตระหนักดีว่าฮองเฮาไม่ได้โปรดปรานนาง การเข้าวังในวันนี้จึงไม่รู้เลยว่าจะต้องเผชิญกับการกลั่นแกล้งใดหรือไม่ทว่าขณะที่นางย่อเข่าแสดงความเคารพ ฮองเฮากลับปล่อยให้นางค้างอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่โดยไม่บอกให้ลุกขึ้นเสียที จี้หานอีจึงทำได้เพียงฝืนอดทนอยู่เช่นนั้นในที่สุด หลังความเงียบงันอันยาวนานผ่านพ้นไป ฮองเฮาถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า อนุญาตให้จี้หานอีลุกขึ้น พร้อมทั้งสั่งให้นางขยับเข้าไปยืนอยู่เคียงข้างพระองค์ฮองเฮาทรงพินิจดูรูปลักษณ์ของจี้หานอี อาภรณ์สีฟ้าอมเขียวตลอดจนเครื่องประดับบนเรือนร่างล้วนถูกจัดแต่งมาอย่างเหมาะสม บริเวณคอเสื้อทรงคอตั้งปักลายดอกหลีฮวาสีขาวบริสุทธิ์สองดอก ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าของจี้หานอีดูผุดผ่องขึ้นอีกเล็กน้อยช่างเป็นรูปโฉมที่ชวนให้ผู้คนเอ็นดูและโปรดปรานนักแม้กล่าวว่าเป็นรูปโฉมของหญิงงามล่มเมือง ทว่าความงามนั้นกลับให

กลิ่นหอมอันคุ้นเคยโชยมา ซุนเป่าฉยงพลันได้สติกลับคืนจากความตื่นตะลึงในทันใด จากนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนไป นางเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่กำลังโอบกอดและก้มหน้ามองนางด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของนางยิ่งฉายแววตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ขณะอดกระซิบไม่ได้ว่า "ท่านช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียจริง"เฉิงฉงยิ้มบางเบา ขณะยื่นมือไปลูบไล้รอยแดงบริเวณหางตาของซุนเป่าฉยง ก่อนจะหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจนักพลางกล่าว "วางใจเถิด ไม่มีผู้ใดเห็นหรอก ข้ามารอเจ้าอยู่ที่นี่นานแล้ว"จากนั้นเขาก็จ้องมองดวงตาของซุนเป่าฉยง คนที่เกิดมางดงามเช่นนางล้วนตรงกับความปรารถนาในหัวใจเขาทุกประการ ภายในใจจึงบังเกิดความสงสารและยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เมื่อครู่ตอนเขาไปเข้าเฝ้าบังเอิญเห็นนางกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมอกไทเฮาพอดี จึงอดถามไม่ได้ "ยังเสียใจเรื่องท่านโหวเสิ่นอยู่อีกหรือ?"ซุนเป่าฉยงปรายตามองเฉิงฉงปราดหนึ่งโดยไม่ได้ตอบคำใด นางผลักเขาออกแล้วเดินไปทรุดกายลงนั่งบนตั่งกุ้ยเฟยภายในห้องสิ่งที่เฉิงฉงชื่นชอบก็คือท่าทีอันเย็นชาและแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งของซุนเป่าฉยง กอปรกับเมื่อหวนนึกถึงเรือนร่างอันขาวผ่องนวลเนียนดั่งเทพธิดาของนาง ทั่วทั้งร่างของเขาก็พล

แสงสว่างจากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาถึงตั่งหลัวฮั่น กระทบด้ายเงินบนอาภรณ์สีฟ้าอมเขียวปักลายบุปผาสีชมพูของจี้หานอีเป็นประกายระยิบระยับ แสงนั้นอาบไล้ลงไปบนใบหน้า ส่งผลให้นางยิ่งรู้สึกเกียจคร้านขึ้นอีกเล็กน้อยท่ามกลางความสะลึมสะลือ นางก็หวนนึกถึงเสิ่นซื่อขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รู้เลยว่าหากเสิ่นซื่อรู้ว่านางมาอยู่ที่นี่ เขาจะมาเยี่ยมนางหรือไม่ในเวลาเดียวกันนี้ ณ อีกฝั่งหนึ่งของตำหนัก ฮองเฮากำลังนั่งตัวตรงอยู่บนตำแหน่งประธาน สายตาเรียบเฉยทอดมองเสิ่นซื่อในชุดขุนนางเต็มยศผู้ก้าวเท้าเข้ามายามปกติต่อให้มีรับสั่งเรียกตัว เขาก็แทบไม่เคยมาเยือนสักครั้ง วันนี้กลับเป็นฝ่ายมาหาถึงตำหนักด้วยตนเอง คาดว่าคงรู้เรื่องที่จี้หานอีมาศึกษากฎระเบียบอยู่ที่นี่แล้วเป็นแน่ฮองเฮาจึงเตรียมใจไว้แต่แรกแล้วว่าเสิ่นซื่อต้องมาแน่ นางเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง และยิ่งทราบดีว่าไม่มีทางปิดบังเขาได้อยู่แล้วเสิ่นซื่อก้าวเข้ามาภายในตำหนัก สีหน้าของเขาเย็นเยียบเป็นพิเศษ ทันทีที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าฮองเฮา เขาก็ยกสองมือขึ้นประสาน โค้งคำนับอย่างนอบน้อม พลางเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาจับใจ "ขอฮองเฮาโปรดอนุญาตให้กระหม่อมรับภรรยากลับจวนด้วยพ่

ปลายนิ้วจมลงไปในลายปักบุปผาอวี้หลานอันประณีตบริเวณช่วงเอว เนื้อผ้าแพรต่วนที่ทอประกายเงางามเกิดรอยยับย่น กลิ่นหอมละมุนสายหนึ่งลอยวนอยู่รอบกายจี้หานอีเอนกายพิงอยู่กับหมอนสีเงิน ส่วนเว้าส่วนโค้งตรงช่วงเอวช่างงดงามดั่งทิวเขา ด้านอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวก็ล้วนประจักษ์ชัดแก่สายตานับจากคืนเข้าหอ เสิ่นซื่อก็ต้องฝืนข่มกลั้นความปรารถนามานานถึงสามวัน เพียงเพื่อให้จี้หานอีคลายความระแวดระวังลง ทว่าเมื่อได้เห็นนางมานอนอยู่เบื้องหน้าในสภาพเช่นนี้ กอปรกับใบหน้าอันเกียจคร้านง่วงงุน หัวใจของชายหนุ่มก็พลันบีบรัดและร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีจิตใจของเขาในอดีตมักสงบนิ่งดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น ไม่เคยบังเกิดห้วงอารมณ์ปั่นป่วนถึงเพียงนี้ นั่นเป็นเพราะหลังได้ลิ้มลองรสชาติของจี้หานอีแล้ว ความวาบหวามซาบซ่านล้วนแทรกซึมลึกถึงกระดูกจนยากจะลืมเลือนแม้ยังไม่ได้ครอบครองนางอย่างแท้จริง แต่เลือดลมทั่วร่างของเขากลับพลุ่งพล่านเพราะนางได้อย่างง่ายดายฝ่ามือที่วางทาบอยู่บนเอวของจี้หานอีเริ่มออกแรงบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จี้หานอีผู้กำลังสะลึมสะลือเผลอหลับไปวูบหนึ่งหลงนึกว่าตนเองยังอยู่ในห้วงความฝัน นางจึงขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยเสิ

ตอนที่เสิ่นซื่อจะกลับ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว กฎของวังหลวงมีอยู่ว่าเสิ่นซื่อไม่อาจรั้งอยู่ในวังนานเกินไป จึงต้องจำใจลากลับแต่ก่อนกลับ เสิ่นซื่อก็ยังรวบเอวจี้หานอีขึ้นมานั่งบนตัก เจ้าของร่างบางในอ้อมกอดก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขากอบกุมมือนุ่มนิ่มของนางเล่นตามอำเภอใจแต่เสิ่นซื่อก็ตระหนักดี แม้จี้หานอีจะดูหัวอ่อนคล้ายเชื่อฟังไปเสียทุกเรื่อง ทว่าภายในใจ ความเข้มแข็งที่ซ่อนเร้นในสายเลือดของนางนั้น กลับแฝงความดื้อรั้นอยู่ไม่น้อยเฉกเช่นเวลานี้ เขาอาลัยอาวรณ์นางยิ่งนัก แต่ในใจของจี้หานอี คงปรารถนาให้เขารีบจากไปโดยเร็วเป็นแน่แสงไฟที่ถูกจุดขึ้นสาดส่องลงบนเรือนร่างของจี้หานอีซึ่งกำลังนั่งหันข้างอยู่ในอ้อมกอด กลิ่นหอมกรุ่นลอยอวลอยู่รอบกาย ทั่วทั้งร่างนางแผ่ซ่านความสงบเรียบง่ายดั่งวันเวลาอันแสนดีงามเสิ่นซื่อกระชับเอวจี้หานอี รั้งตัวนางเข้ามาในอ้อมกอดให้มากขึ้น เพื่อให้เรือนร่างที่จงใจเว้นระยะห่างนั้นแนบชิดติดกับกายตน ก่อนถามนางด้วยเสียงทุ้มต่ำ “พรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้า อยากให้นำสิ่งใดมาฝากหรือไม่?”จี้หานอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คล้ายไม่ต้องการสิ่งใดข้าวของเครื่องใช้ที่นี่ล้ว