Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 471 - Bab 480

หากไม่มีความคิดเช่นนี้แต่แรกก็คงไม่เป็นไร แต่เมื่อคิดขึ้นมาแล้วกลับไม่ได้ครอบครอง นั่นต่างหากคือสิ่งที่ทรมานใจคนยิ่งกว่ากู้หว่านอวิ๋นยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเสียจนไม่อยากมองจี้หานอีแม้แต่ปราดเดียวในสถานการณ์นี้ มีเพียงใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ากู้และคนของบ้านรองเท่านั้นที่แสดงออกถึงความกระตือรือร้นอย่างแท้จริง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเสิ่นซื่อก็ยังคงดูประหม่าอยู่บ้าง ไม่กล้าทำตัวสนิทสนมจนเกินงาม ได้แต่กล่าวเชิญให้ผู้มาเยือนเดินเข้าไปด้านในป้าสะใภ้รองนางหลิวถึงกับก้าวเข้ามาคล้องแขนจี้หานอี หลังพินิจดูอย่างละเอียดก็เริ่มไถ่ถามความเป็นอยู่ด้วยความเอาใจใส่แต่ก่อนนางมักรู้สึกอยู่เสมอว่าบางทีวันหนึ่งจี้หานอีอาจได้รับวาสนาครั้งใหญ่ นึกไม่ถึงว่าบัดนี้จะสามารถแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่นได้จริง ๆ นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลานสาวจะมีวาสนาที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ตอนแรกที่ได้รับเชิญให้ไปร่วมงานมงคลสมรสในจวนสกุลเสิ่นก็ว่าน่าเหลือเชื่อแล้ว วันนี้เมื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเองก็บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร นางทั้งดีใจแทนจี้หานอี และก็รู้สึกว่าหลานสาวช่างดวงดีเหลือเกินสำหรับสตรีที่ตระกูลฝั่งมารดากำลังตกต่ำผู้หนึ

ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เข้าใจความหมายในคำพูดของจี้หานอีดี นี่แสดงว่าภายในใจนางกำลังเจ็บปวดแล้วนางกู้ที่อยู่ด้านข้างก็เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าจึงซีดเผือดในทันใด “เจ้ายากลำบากแทบแย่กว่าจะหลุดพ้นจากสกุลเซี่ยมาได้ แล้วป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้ากลับยังไปชักนำคนสกุลเซี่ยมาอีก...”ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ขอบตาแดงเรื่อ ทอดสายตามองจี้หานอี “ยายรู้ดีว่าบัดนี้เจ้ามีวิถีทางของตนเอง ทุกเรื่องราวในใจล้วนกำหนดเอาไว้แล้ว ยายจะไม่บังคับฝืนใจเจ้าอีก”จี้หานอีนิ่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “ที่หลานบอกเรื่องนี้กับท่านยาย ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาคิดบัญชีย้อนหลังอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่อยากสะสางเรื่องราวทุกอย่างให้กระจ่างแจ้งเท่านั้นเอง”“ก่อนหน้านี้ท่านแม่ของหลานอาศัยอยู่ที่นี่มาถึงสามปี ย่อมได้รับการดูแลจากป้าสะใภ้ใหญ่และพี่เยี่ยนจริง ๆ ไม่ว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นเช่นไร แต่นั่นก็นับเป็นบุญคุณ หลานย่อมจดจำไว้ในใจเสมอ”“แต่เมื่อครู่ป้าสะใภ้ใหญ่ก็กล่าวเองว่า สามีของหลานจะตัดสินใจเช่นไรย่อมเป็นเรื่องของเขา สิ่งที่หลานทำได้คือ หากสามีหลานมีน้ำใจอยากช่วยเหลือย่อมสามารถทำได้ แต่หากเขาไม่ยินยอม หลานก็จะไม่

ต่อให้ภายในใจของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจะโกรธขึ้งหรือหงุดหงิดเพียงใดก็ไม่อาจระบายความขมขื่น ทำได้เพียงฝืนใจกล่าวชื่นชมความดีงามของจี้หานอี การโน้มน้าวใจผู้อื่นก็คือการโน้มน้าวใจตนเองไปในตัวเช่นกันทว่ายามนี้เมื่อเห็นจี้หานอีเดินเข้ามา แม้จะยอมรับว่านางมีรูปโฉมงดงามสะดุดตา เป็นความหมดจดผุดผ่องดุจหยกเนื้อดี ท่วงท่ากิริยาตอนที่ก้าวเข้ามาก็ดูสำรวมตนสง่างาม แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรหรือพินิจดูมุมไหน ก็ยังคงรู้สึกขัดหูขัดตาไม่หายยิ่งนึกถึงเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้าง ก็ให้รู้สึกอึดอัดคับข้องใจนักแม้แต่ในจวนสกุลเสิ่นเอง ถึงบรรดาบ่าวรับใช้จะแสร้งทำเป็นเคารพนบนอบ แต่ลับหลังจะลอบนินทาฮูหยินของท่านโหวที่เพิ่งแต่งเข้ามาผู้นี้หรือไม่?สิ่งที่ถูกกล่าวถึงสกุลเสิ่นของนางตลอดหลายปีที่ผ่านมา ล้วนมีแต่ชื่อเสียงอันขาวสะอาด กฎระเบียบและวิถีปฏิบัติของจวนสกุลเสิ่นก็นับว่าดีงามหาได้ยากยิ่งในเมืองหลวง แต่บัดนี้กลับต้องมาถูกผู้คนครหาเพราะงานมงคลที่ควรเป็นเรื่องน่ายินดี ภายในใจนางจึงไม่อาจปล่อยวางได้เลยจริง ๆแต่ผู้เป็นนายท่านใหญ่ของจวนกลับหัวเราะร่า ซ้ำยังเอ่ยว่าชีวิตของครอบครัวเราก็ใช้กันเอง จะดีหรือไม่หาใ

หากต้องส่งมอบอำนาจดูแลจวนไปทั้งหมด เช่นนั้นวันหน้าก็อย่าได้หวังถึงผลประโยชน์ใด ๆ อีกเลยนางชุยย่อมไม่ยินยอมเช่นกันนางอดถามไม่ได้ว่า “ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าลำเอียงเช่นนี้ แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”นางไป๋เด็ดใบไม้มากำในมือแน่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “เมื่อก่อนตอนอยู่สกุลเซี่ยนางไม่เคยดูแลจวน แล้วนางจะไปรู้เรื่องการจัดการจวนได้อย่างไร?”“ถึงอย่างไรนางก็ยังอายุน้อย หากคิดแย่งชิงอำนาจดูแลจวนไปจากมือข้า ก็ต้องดูก่อนว่าตัวนางมีความสามารถพอหรือไม่”“นางคิดหรือว่าแค่รับช่วงต่อแล้วจะจัดการทุกอย่างได้ราบรื่น?”“นางจะไปเข้าใจเรื่องการเข้าสังคมและการรับมือผู้คนได้อย่างไร? เล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงในเรื่องนี้มันลึกล้ำนัก”หลังนางชุยได้ฟังคำพูดของนางไป๋ก็วางใจลง ทว่าก็ยังอดกล่าวไม่ได้ “แม่นางจี้ผู้นั้นข้าดูไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามีดีอันใด ก็แค่เกิดมามีรูปโฉมงดงามเท่านั้น ช่วงหลายวันนี้บรรดาสหายสนิทของข้าล้วนมาไต่ถามว่าแท้จริงแล้วท่านโหวเสิ่นแต่งกับผู้ใด พอได้ยินว่าเป็นสตรีสกุลจี้ผู้นั้น แต่ละคนก็ไม่อยากเชื่อกันทั้งสิ้น”“เมื่อเช้านี้ข้าลอบสังเกตสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่า แต

จี้หานอีคิดว่าหากให้มาพบตอนนี้ก็คงไม่ทันเวลา ซ้ำยังไม่รู้ว่าคนจากวังหลวงจะมารับตัวนางเมื่อใด จึงล้มเลิกความคิดนี้ไป ไว้ค่อยเรียกมาพบทีหลังก็ยังไม่สายพลันหวนนึกถึงคำพูดของเสิ่นซื่อเมื่อช่วงเช้า แต่หากจะไปตรวจดูสินสอดของนางตอนนี้ก็คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก จึงสั่งให้หรงชุนไปจัดเตรียมเสื้อผ้ามาให้นางสักสองชุดก่อนเดิมทีจี้หานอีรู้สึกว่าเพียงเข้าวังประเดี๋ยวเดียวมีอันใดให้ต้องจัดเตรียมมากมายนัก ทว่าแม่นมเฉินผู้นั้นเป็นคนของวังหลวง ประกอบกับแม่สามีก็เอ่ยปากมาเช่นนั้น นางจึงได้แต่เตรียมการไว้ตามคำสั่งหญิงสาวทรุดกายลงนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้สาวใช้ช่วยผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายและประทินโฉมให้ใหม่ ถึงอย่างไรก็ต้องเดินทางเข้าวัง แต่งกายจืดชืดเกินไปย่อมไม่งามพลางสงสัยอยู่ในใจว่า เสิ่นซื่อรู้เรื่องที่นางต้องเข้าวังวันนี้หรือไม่เพิ่งจะประทินโฉมเสร็จ ด้านนอกก็มีหญิงรับใช้สูงวัยเข้ามาแจ้งข่าวว่า รถม้าจากวังหลวงที่มารับจอดรออยู่แล้ว ขอให้จี้หานอีออกไปโดยเร็วจี้หานอีหันไปถามหรงชุนว่าจัดเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วหรือไม่ หรงชุนรีบพยักหน้ารับทันทีจี้หานอีทอดสายตามองเงาสะท้อนของตนเองในคัน