All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 491 - Chapter 500

บนโต๊ะปูด้วยกระดาษเฉิงซินถังซึ่งเป็นของล้ำค่าที่เก็บรักษาไว้ในวังหลวง เนื้อกระดาษทั้งละเอียดและเหนียวทนทาน ด้านข้างวางแท่นหมึกหยกม่วงซึ่งเป็นของบรรณาการจากฮุยโจว และยังมีหมึกโบราณสลักคำว่า ‘เชียนชิวกวง’ อีกหนึ่งแท่งบนแท่นวางพู่กันตรงหน้าก็จัดเตรียมพู่กันขนาดเล็กใหญ่ไว้หลายสิบด้าม ด้ามพู่กันล้วนทำจากไผ่เซียงเฟยและงาช้างในอดีตเมื่อครั้งที่ตระกูลของจี้หานอียังไม่ตกต่ำ บิดาของนางก็มักเสาะหาพู่กัน กระดาษ และหมึกชั้นเลิศอยู่เสมอ เพียงแต่สุดท้ายแล้วก็ยังไม่อาจเทียบชั้นกับของในวังหลวงได้อยู่ดี ยามนี้เมื่อจี้หานอีได้เห็นของชั้นดีที่นางชื่นชอบมากมายถึงเพียงนี้ จึงอดหยิบขึ้นมาชื่นชมทีละชิ้นอยู่นานไม่ได้ครั้นเห็นว่าสีเหล่านั้นเป็นของชั้นเลิศ นางจึงแต้มสีเขียวหินแร่ลงไปทดลองสีบนกระดาษ สีนั้นแม้จะระบายซ้อนทับกันหลายชั้นแต่ก็ไม่ดูหม่นหมอง กลับดูสะอาดและโปร่งใส จี้หานอีลอบชื่นชมอยู่ในใจ ถึงขั้นรู้สึกเสียดายที่จะใช้สีอันงดงามเหล่านี้ขึ้นมาเล็กน้อยแต่นางก็ยังคงจำได้ดีถึงเรื่องสำคัญ จึงให้หรงชุนจัดวางอุปกรณ์วาดภาพ ก่อนตนเองจะนั่งลงหลังโต๊ะวาดภาพไม้จื่อถาน ใช้ที่ทับกระดาษทับลงบนกระดาษ แตะน้ำหมึก ต

จี้หานอีเป็นดั่งเรือน้อยที่ลอยเคว้งอยู่กลางผืนน้ำเนิ่นนาน ลอยล่องและจมดิ่งไปตามเกลียวคลื่นแห่งความปรารถนาที่โถมเข้าใส่สุ้มเสียงที่เพิ่งสงบลงไปพลันดังลอดออกมาอย่างแหบพร่าอีกครั้ง จี้หานอีทั้งไม่อาจรับมือและไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน สติสัมปชัญญะของนางถูกกลืนกินไปหมดสิ้นนานแล้วแสงตะวันเบื้องนอกค่อย ๆ ลับขอบฟ้า ทว่าเมื่อปราศจากนางกำนัลเข้ามาจุดโคม ภายในห้องจึงตกอยู่ในความมืดสลัวเสิ่นซื่อขยับตัวหยัดกายขึ้นนั่ง ดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้บนตัก มือหนึ่งลูบแผ่นหลังของจี้หานอี ทอดสายตามองดวงหน้าเย้ายวนที่ยังคงตกอยู่ในห้วงอารมณ์ซาบซ่าน ก่อนจะประคองใบหน้านั้นประทับจูบด้วยความรักใคร่และทะนุถนอมอยู่นานสองนานจนกระทั่งจี้หานอีเริ่มได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย นางจึงเหม่อมองเขาด้วยความงุนงงนัยน์ตากลมโตคู่นั้นฉ่ำวาวคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตา ประหนึ่งเพิ่งถูกสายฝนสาดซัด รอยแดงเรื่อบนพวงแก้มยังคงเด่นชัด เสิ่นซื่อย่อมรู้ดีถึงความขวยเขินของจี้หานอี จึงไม่ได้กระเซ้าสิ่งใด เพียงช่วยรวบคอเสื้อที่หลุดลุ่ยของนางให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนก้มหน้าลงแนบหน้าผากกับนางพลางกระซิบถาม “เหนื่อยหรือไม่?”จี้หานอีเหนื่อยล้าเหลือเกิ

ตอนที่เจียงเสวียนก้าวเข้ามา จี้หานอีก็ยังคงเหม่อลอย จนกระทั่งหรงชุนผู้อยู่ข้างกายกระซิบเตือนเบา ๆ นางถึงได้สติกลับคืนมาเมื่อนางเงยหน้ามอง ก็เห็นองค์รัชทายาทในชุดสีเหลืองทองเสด็จเข้ามาแล้วจี้หานอีรีบหยัดกายลุกขึ้นเตรียมย่อเข่าถวายบังคม แต่เจียงเสวียนกลับยิ้มแย้มพร้อมโบกมือ ก่อนสั่งให้จี้หานอีนั่งลงตามเดิมไม่ต้องมากพิธีพูดจบ เจียงเสวียนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายจี้หานอี จากนั้นจึงก้มมองภาพวาดบนโต๊ะแล้วกล่าว “เมื่อวานข้าแวะมาดูแล้วรอบหนึ่ง วันนี้จึงตั้งใจมาดูใหม่อีกรอบ”“นับว่าวาดได้ดียิ่ง ไม่เพียงแต่เหมือนจริง ทว่ายังเข้าถึงจิตวิญญาณ เพียงแต่มีอยู่จุดหนึ่งที่น่าสงสัยเล็กน้อย”เจียงเสวียนกล่าวพลางชี้นิ้วไปที่ผีเสื้อตัวหนึ่งในภาพวาด “ท่านน้าสะใภ้คิดอย่างไรถึงได้เติมผีเสื้อตัวนี้ลงไปหรือ?”จี้หานอีมองตามนิ้วมือขององค์รัชทายาท ก่อนตอบว่า “หม่อมฉันได้ยินมาว่าบุปผาชนิดนี้มีกลิ่นหอมแรงเป็นพิเศษ มักดึงดูดผีเสื้อสีน้ำเงินจากซีอวี้ได้ดีที่สุด จึงถือวิสาสะเติมลงไปเองเพคะ”เจียงเสวียนได้ฟังดังนั้นก็พิจารณาผีเสื้อสีน้ำเงินที่ดูราวกับมีชีวิตตัวนั้นพลางยิ้มกริ่ม “ยอดเยี่ยมนัก พอเติมผีเสื้อตั

ถ้อยคำอันเต็มไปด้วยแรงกดดันของเสิ่นซื่อ ทำให้จี้หานอีรู้สึกหนังศีรษะชายิบยิ่งนักทำไมต้องโกหกน่ะหรือนับเป็นเรื่องที่ยากต่อการอธิบายจริง ๆแต่จี้หานอีก็ยังคงต้องฝืนใจพูดออกไป นางวางมือลงบนท้องน้อย พลางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "พอดีว่ายังรู้สึกปวดเมื่อยอยู่นิดหน่อยเจ้าค่ะ"เสิ่นซื่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหลุบตามองที่มือของจี้หานอี จากนั้นจึงยื่นมือไปวางทาบทับแล้วนวดคลึงให้เบา ๆ "ปวดเมื่อยงั้นหรือ?""ไม่สบายตัวใช่หรือไม่?""เมื่อครู่เหตุใดถึงไม่บอกหมอหลวงเล่า?"จี้หานอีได้แต่ชะงักงัน หมอหลวงเป็นบุรุษ ซ้ำฮองเฮาก็ยืนอยู่ด้วย จี้หานอีจึงพูดไม่ออกจริง ๆเมื่อเห็นว่าเสิ่นซื่อคล้ายยังไม่เข้าใจความหมาย นางจึงเม้มริมฝีปาก จำใจต้องเอ่ยต่อ "เมื่อวานหลังจากเรื่อง... เรื่องนั้น... ก็รู้สึกปวดเมื่อยขึ้นมานิดหน่อยเจ้าค่ะ...""คราวก่อนก็เป็นนิดหน่อย ผ่านไปสักวันสองวันเดี๋ยวก็หายแล้ว..."เสิ่นซื่อเข้าใจความหมายของจี้หานอีในที่สุด เขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าร่างกายของจี้หานอีจะมีอาการปวดเมื่อยหลังผ่านพ้นห้วงอารมณ์วาบหวาม เขาหลงคิดมาตลอดว่าเรื่องพรรค์นี้จะมีเพียงความสุขสมเท่านั้นและเสิ่นซื่อก็เข้าใจแล้

จี้หานอีเองก็ยังไม่แน่ใจนักว่าการที่ซุนเป่าฉยงเข้ามาใกล้ชิดตนนั้นมีเจตนาใดกันแน่ แต่ซุนเป่าฉยงมักจะมาหาพร้อมรอยยิ้มเสมอ ทั้งคอยอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยเรื่องราวชวนหัว ซ้ำอยู่ไม่นานก็ขอตัวกลับ นับว่าวางตัวได้เหมาะสมนัก นอกจากนี้ยังร่วมปักผ้าและแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องงานเย็บปักถักร้อยกับนางอีกด้วยจี้หานอีจำต้องยอมรับว่า ซุนเป่าฉยงนั้นเชี่ยวชาญการเข้าหาผู้คนและตีสนิทอย่างแท้จริง นางอาศัยเรื่องราวในห้องหอ งานปักผ้า และเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของสตรี มาช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางให้สนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็วความจริง ซุนเป่าฉยงก็มีความคิดอยากใกล้ชิดสนิทสนมกับจี้หานอีอยู่บ้างจริง ๆ ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไร จี้หานอีก็คือฮูหยินของท่านโหวเสิ่น ซึ่งนี่คือความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง การที่นางผูกมิตรกับจี้หานอี ไม่เพียงแต่จะได้ชื่อว่าเป็นสตรีผู้มีจิตใจกว้างขวางแล้ว ก็ยังสามารถเอาชนะใจฮองเฮากับคนสกุลเสิ่นได้อีกด้วยและนางก็ได้กำหนดตัวเลือกบุรุษที่จะมาเป็นสามีไว้แล้วยามนี้ตระกูลที่ทรงอิทธิพลและรุ่งเรืองที่สุดในราชสำนักย่อมมีเพียงสกุลเสิ่น ครอบครัวของท่านลุงใหญ่ของเสิ่นซื่อเองก็เป็นตระกูลใหญ่ที่เจริญ