All Chapters of One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG): Chapter 221 - Chapter 230

Kabanata 128Vanessa's POVPansamantala munang ako ang nagma-manage ng kompanya dahil nagpapahinga si Sebastian sa bahay. Siya muna ang naging hands-on dad sa anak namin na si Conrad at ako naman ay sa kompanya. Kahit papaano, kinaya ko naman ang pagpapatakbo ng kompanya sa loob ng dalawang linggo.Napamahala ko ang parehong responsibilidad bilang COO at CEO sa loob ng dalawang linggo. Nakakapagod iyon. Pero sa totoo lang, nakakapalakas din ng loob.Araw-araw, alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako. Nirereview ko agad ang mga report mula sa nakaraang araw. Sumasagot ako ng emails mula sa international clients. Naghahanda para sa mga meeting kasama ang mga department heads. Nag-a-approve ng budgets. Pumipirma ng mga kontrata. Gumagawa ng mga desisyong nakaaapekto sa libu-libong empleyado.At gabi-gabi naman, umuuwi ako kina Sebastian at Conrad.Unti-unti nang bumubuti ang kalagayan ni Sebastian. Bumabalik na ang kulay ng balat niya. Dahan-dahan ding bumabalik ang enerhiya niya.

Kabanata 130Vanessa's POV I could not think. I could not breathe. All I could feel was his hands. His mouth. His body against mine.I was on his lap. His arms were around me. His lips were on my chest.I moved my hips. I felt him. Hard. Ready."Sebastian," I said. "I need you.""I know.""Now. I need you now."He smiled against my skin. "Patience.""No patience. Now."Hindi ko na kinaya ang init sa katawan ko.Inalis ko ang tuwalya sa baywang niya at tumambad sa akin ang mahaba, maugat, at malaking ari ni Sebastian.Sobrang tigas ng ari niya.I looked at him. He was ready. So ready.I wanted to kiss him. I wanted to taste him. I wanted to use my mouth on him.But he had other plans.Paglalaruan ko rin sana iyon gamit ang bibig ko, ngunit bigla niya akong pinatuwad.Napakapit ako sa table nang hawakan niya ako nang mahigpit at ibaba niya ang short ko pati ang panty ko. Ang sunod niyang ginawa ay ipinasok niya ang ari niya sa loob ko.He entered me. Fast. Deep. All the way.Sinagad ni

Kabanata 132Vanessa's POVDalawampung minuto lang dapat ang biyahe papunta sa school ni Conrad, pero pakiramdam ko ay napakatagal nito. Bawat stoplight at bawat mabagal na sasakyan ay lalo lang nagpapataas ng kaba ko.Pagdating ko sa school, puno na ang parking lot kaya napilitan akong mag-park nang medyo malayo.Nagmadali akong pumasok sa loob.Marami nang tao sa field. Masayang naglalaro ang mga magulang kasama ang kanilang mga anak. Puno ng tawanan at sigawan ang paligid.Agad kong hinanap sina Conrad at Sebastian.Hindi nagtagal ay nakita ko rin sila. Kasama nila si Miss Edith.Masayang-masaya si Conrad habang pinapanood sina Sebastian at Miss Edith sa isang laro. Mukhang sila ang nangunguna.Napatigil ako.Magkasangga sila sa three-legged race. Magkatali ang mga paa nila habang sabay na tumatakbo papunta sa finish line. Malakas ang tawanan nilang dalawa. At si Conrad naman ay todo cheer sa gilid."Go, Daddy! Go, Miss Edith!"Ilang segundo lang ang lumipas ay sila ang unang nakat

Kabanata 133Vanessa's POVSinubukan kong maging malapit ulit sa anak ko habang kumakain kami sa restaurant, pero mas pinili niyang makasama si Miss Edith kaysa sa akin.Isa ito sa mga paboritong restaurant ni Conrad. Isang maliit na Italian restaurant malapit sa school niya. Puno ng larawan ng pasta at pizza ang mga dingding. May mga checkered tablecloth sa bawat mesa at nakapulang apron ang mga waiter.Pinili ko ang lugar na iyon dahil alam kong gustong-gusto iyon ni Conrad. Inorder ko pa ang paborito niyang spaghetti with meatballs, may extra cheese pa sa gilid. Binilhan ko rin siya ng maliit na laruan. Isang pulang kotse na makintab. Iyong klase ng laruan na dati ay ikinatutuwa niya.Pero halos hindi niya ako pinapansin.Halos hindi rin siya nakikipag-usap sa akin.Katabi niya si Miss Edith at buong oras ay sa kaniya lang siya nakatuon."Miss Edith, puwede niyo pong hiwain ang spaghetti ko?""Miss Edith, puwede pa po bang magdagdag ng juice?""Miss Edith, look! Ang cute ng dog sa

Kabanata 135Vanessa's POVMakalipas ang mahigit limang buwan na pagpapahinga ni Sebastian, tuluyan na ring bumalik ang sigla niya. Ang lalaking halos araw-araw kong binantayan noon sa ospital ay para bang unti-unting naglaho, at napalitan ng dating Sebastian Montefalco na puno ng kumpiyansa at determinasyon.Hindi man agad-agad, dahan-dahan siyang bumalik sa kompanya upang tulungan ako sa pamamahala.Maayos na ulit ang takbo ng Montefalco Group.Natuldukan na rin ang problema sa mga ghost accounts na naging dahilan ng pagkawala ng milyon-milyong piso. Matapos ang masusing imbestigasyon, natukoy namin ang mga nasa likod nito at naibalik ang malaking bahagi ng perang nawala. Unti-unti ring tumaas muli ang sales ng kompanya.Para bang bumabalik na sa normal ang lahat.Si Sebastian ay muli nang nakaupo sa dati niyang opisina.Ako naman ay bumalik sa sarili kong opisina at sa tungkulin bilang COO.Pero hindi na tulad ng dati.Marami akong natutunan sa mga nangyari nitong nakaraang buwan.