All Chapters of One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG): Chapter 231 - Chapter 240

Kabanata 137 Vanessa's POV "Ma'am, dumating na po si Mr. Santos," sabi ng executive assistant kong si Anna nang pumasok siya sa opisina ko. I looked up from my laptop. Anna was standing in the doorway, holding a tablet. Behind her, I could see a tall man in a dark suit. He was looking around the office with an expression of mild curiosity. "Send him in," I said. Anna stepped aside. The man walked in. He was older than I remembered. His hair was grayer. His face was more lined. But his eyes were the same. Warm. Friendly. Familiar. "Have a seat, Mr. Santos," nakangiting sabi ko at inayos ang kontrata na kailangan ng signature niya ngayong araw. Lester Santos sat down across from me. He smiled. A wide, easy smile. "Vanessa," he said. "You look exactly the same." "I look older." "We all look older. But you still have that same spark." I laughed. "I don't know about that." "I do. I remember you in college. Always the smartest one in the room. Always the most determined." I felt

Kabanata 139Vanessa’s POV Sebastian picked her up. He carried her toward the exit. She was still crying. Still talking."Sir, please don't be mad at her. She's your wife. She loves you.""Babalikan kita, Vanessa. I need to take her to the hospital. Her face is swelling.""Seb, wala akong ginawa. She's lying—"He did not look back."Seb!" I called out. "Please! You have to believe me!"He kept walking. He pushed the door open. He carried her outside. He put her in his car. He drove away.And I was left standing there. Alone. Humiliated. Betrayed.His voice echoed in my head. Cold. Dismissive. Unbelieving."We'll talk later, Vanessa."Nanigas sa kinatatayuan ko nang iwan ako ng asawa ko at piliing paniwalaan ang executive assistant niya.I felt the tears coming. I blinked them back. I would not cry. Not here. Not now.Sinubukan ko silang habulin, pero huli na.Through the window. In the passenger seat. Edith turned around. Nakita ko si Edith na nakangisi habang nakatingin sa akin. A c

Kabanata 140Vanessa's POVMadaling-araw na nang makauwi si Sebastian sa bahay. Pagtingin ko sa wall clock, alas-tres na pala ng madaling-araw.Nakahiga lang ako sa kama, nakatalikod sa pinto. Nakapikit ang mga mata ko at pinapantay ko ang paghinga ko. Ilang oras na akong nagpapanggap na tulog. Naghihintay. Nakikinig. Iniisip kung anong oras siya uuwi.Narinig kong bumukas ang front door. Sunod ay ang marahan niyang mga yabag sa hallway. Maingat siyang maglakad, parang ayaw niya akong magising.Pumasok siya sa kuwarto. Bahagyang umingit ang sahig sa bawat hakbang niya. Naramdaman kong huminto siya sa paanan ng kama. Ramdam ko rin ang titig niya sa akin.Nagkunwari akong tulog.Naramdaman kong niyakap niya ako at marahan akong hinalikan sa pisngi."I'm sorry, Wife," mahina niyang bulong sa akin.Mainit ang hininga niya sa balat ko. Mahigpit niya akong niyakap at idinikit ang katawan niya sa akin.Pero wala akong naramdaman.Kundi lamig.Kundi distansya.Parang may kutsilyong unti-untin

Kabanata 142Vanessa's POVPansamantala muna akong nanatili sa rest house namin ni Sebastian para makapagpahinga roon nang ilang araw.Ang rest house namin ay isang maliit na property na binili namin ilang taon na ang nakalipas. Napapalibutan ito ng mga puno, malalawak na bukirin, at bukas na kalangitan. Walang maiingay na kapitbahay. Walang anumang istorbo. Tahimik lang ang paligid.Ilang buwan na rin mula nang huli akong makapunta rito. Maayos pa ring inaalagaan ng mga staff ang buong lugar. Namumulaklak pa rin ang mga hardin. Malulusog pa rin ang mga alagang hayop. Halos walang nagbago.Pero ako...Hindi na ako katulad ng dati.Araw-araw, nagigising ako sa huni ng mga ibon. Mag-isa akong nag-aalmusal. Mag-isa akong naglalakad sa hardin. Mag-isa akong nakaupo sa veranda habang pinapanood ang paglubog ng araw.Tatlong araw na kaming hindi nag-uusap ni Sebastian.Hindi ko sinasagot ang mga tawag niya.Hindi ko binabasa ang mga mensahe niya.Hindi ako nagre-reply sa kahit ano.Kailanga

Kabanata 144Sebastian's POVKapansin-pansin ang pag-iwas ni Vanessa sa akin kahit napag-usapan na namin ang tungkol sa relasyon namin at sa nakababata kong kaibigang si Edith.The hacienda was supposed to be a place of peace. A place where we could escape from the noise of the city. A place where we could reconnect.Pero wala akong maramdamang kapayapaan. Hindi para sa akin. At lalong hindi para sa aming dalawa.Ilang araw na akong iniiwasan ni Vanessa. Sa tuwing pumapasok ako sa isang silid, lumalabas naman siya. Kapag sinusubukan kong kausapin siya, lagi siyang may dahilan para umalis. At sa tuwing inaabot ko ang kamay niya, agad siyang lumalayo.Pinagmasdan ko siya mula sa kabilang dulo ng hapag-kainan. Katabi niya si Kimberly at may pinag-uusapan silang dalawa. Hindi ko man marinig ang usapan nila, kitang-kita ko ang pagod at lungkot sa maganda niyang mukha.Ni isang beses, hindi niya ako nilingon simula nang dumating kami rito.Sumasakit na ang ulo ko kaiisip kung paano ako maka