All Chapters of UNBREAK MY HEART: Chapter 11 - Chapter 20

Ang hagulhol niya ay naging malakas na sigaw, ang katawan ay nanginginig nang husto habang nakabaluktot sa kama, yakap ang sarili na parang doon lang siya makakapit sa natitirang lakas niya. Ang kanyang katawan ay mainit ..mainit na sa lagnat na hindi niya napansin sa sobrang sakit ng puso niya. Ang ulo niya ay sumasakit, ang paningin ay bahagyang malabo, ang balat ay mainit sa haplos, ngunit ang sakit sa dibdib ang mas matindi, mas nakakaparalisa. Bigla siyang niyakap ulit ni Teddy nang mas mahigpit, ang mga braso niya ay yumakap sa kanyang baywang mula sa likod, ang dibdib niya ay nakadikit sa kanyang likod, ang mainit na hininga ay humahaplos sa kanyang leeg na nagpadala ng kakaibang kuryente sa kanyang katawan. Ang yakap ay naging mas intense, mas possessive, ang mga kamay niya ay humaplos sa kanyang tiyan nang marahan, parang nagpoprotekta sa anak niya na hindi pa niya alam. Si Sophia ay hindi umatras sa sobrang sakit at lagnat na umuusbong, hinayaan ni Sophia ang init na iyon n

Ang mansyon ni Teddy Smith ay parang nakabalot ng makapal na katahimikan sa labas, ngunit sa loob, ang bawat segundo ay puno ng mabigat na tensyon na parang bagyo na handang sumabog. Si Sophia ay nakatayo pa rin sa harap ng malaking bintana sa itaas na kwarto, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa manipis na kurtina na puti at malamig sa haplos. Ang kurtina ay bahagyang nakabukas, sapat para makita niya ang lahat sa baba ang mataas na iron gate na may matatalim na spike sa itaas, ang mga ilaw na nakasindi sa paligid na nagpapakita ng madilim na kalsada, at ang pigura ni Wright na nakatayo roon, parang isang lalaking nawalan ng lahat.Ang katawan niya ay nanginginig nang husto ang lagnat ay lumalala pa, ang ulo ay sumasakit nang labis na parang may martilyo na bumabayo sa loob, ang paningin ay bahagyang malabo, ang balat ay mainit na mainit sa haplos. Ang halik kanina ang mapusok na halik na naganap sa gitna ng kanyang deliryo ay parang apoy na sumunog sa natitirang piraso ng kan

Ang mga luha niya ay bumaha na nang walang kontrol, ang katawan ay nanginginig nang husto habang hinahampas ang dibdib niya nang paulit-ulit, ang mga kamao ay nakakuyom na parang handa niyang sirain ang lahat. Ang mukha niya ay namula sa galit at kahihiyan, ang makeup ay nagkalat na sa luha, ang buhok ay gusot na sa kakahila ng kanyang mga kamay.Si Wright ay nakatayo nang dahan-dahan, ang mukha ay puno ng guilt na sobrang malalim..ang guilt na kinukunsensiya siya nang labis, parang libong tinik na sumasaksak sa kanyang dibdib. Ang mga mata niya ay puno ng luha, ang katawan ay nanginginig sa halo ng sakit at pagsisisi. "Jane... sorry. Sorry kung nasaktan kita. Hindi ko sinadyang..""Sorry?!" sigaw ni Jane, ang boses ay mas mataas pa, puno ng insulto at poot. Lumapit siya ulit, hinampas ang mukha niya nang malakas..ang tunog ng sampal ay umalingawngaw sa sala, nag-iwan ng pulang marka sa pisngi niya. "Sorry lang? Limang taon mo akong ginago! Alam ko na lahat, Wright! Alam ko ang lihim

Ang malaking mansion nina Wright at Jane ay nakabalot ng madilim na katahimikan pagkatapos ng malakas na sagutan ang sigawan na umalingawngaw sa buong sala, ang iyakan na puno ng sakit at galit, ang mga salitang sumaksak nang malalim na parang mga kutsilyo na hinati ang natitirang piraso ng kanilang relasyon. Si Wright ay umalis na, ang mga hakbang niya ay mabigat habang lumalabas ng pintuan, ang mukha ay puno ng guilt at desperasyon na maghanap pa rin kay Sophia kahit ano pa ang mangyari. Ang pintuan ay sumara nang malakas, nag-iwan ng echo sa malaking bahay na dating puno ng kinang, ngunit ngayon ay parang malamig na libingan.Si Jane ay nakatayo pa rin sa gitna ng sala, ang katawan ay nanginginig nang husto sa sobrang galit na pinigil sa limang taon. Ang mga luha ay tumutulo pa rin sa kanyang mukha, ang makeup ay nagkalat na na parang maskara na natunaw sa init ng kanyang poot, ang red gown ay gusot na sa kakahawak ng kanyang mga kamay na nakakuyom. Ang dibdib niya ay sumasakit nan

Ngunit nagtiis siya. Ngumiti siya nang mas matamis sa publiko, mas lalong naging sweet kay Wright sa mga events, mas lalong pinanatili ang perpektong imahe nila bilang mag-asawa. Dahil alam niya: siya ang legal. Siya ang may karapatan sa yaman, sa pangalan, sa imperyo. At ang kabit? Maaaring sirain niya anumang oras.Sa ikatlong taon, ang pagtitiis ay naging mas mahirap. Nakita niya ang mga larawan ni Sophia mula sa investigator..maganda sa natural na paraan, ang mga mata na puno ng pag-ibig kapag nakatingin kay Wright. At doon na niya naramdaman ang tunay na insulto: bakit siya? Bakit isang babae na walang koneksyon, walang pera, ang nakakuha ng tunay na lambing ni Wright? Sa mga gala, hawak niya ang braso ni Wright, ngumingiti sa camera, habang sa loob niya ay namamatay sa selos. Sa gabi, mag-isa siya sa malaking kama, iniisip kung nasaan si Wright..alam niyang nasa lihim na bahay, yakap ang kabit niya.Sa ikaapat na taon, ang sakit ay naging routine na. Nagtiis siya para sa negosyo