All Chapters of UNBREAK MY HEART: Chapter 31 - Chapter 40

Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa gabi na 'yon ang malalaking bintana ay nagpapakita ng madilim na tanaw ng hardin sa labas, ang mga ilaw sa sala ay malambot at mainit na nagbibigay ng cozy na pakiramdam kahit ang puso ni Sophia ay puno ng kaba at pag-aalinlangan. Ang aroma ng pagkain ay unti-unting kumakalat sa buong bahay amoy ng sinigang na hipon na may tamis ng kamias, ng pritong bangus na crispy sa labas at malambot sa loob, ng pinakbet na may gata na may tamis ng kalabasa at sitaw, at ng mainit na kanin na bagong luto mula sa rice cooker. Ang kusina ay maliwanag, ang counter ay puno ng mga sangkap na maayos na hinanda, ang kalan ay may maliit na apoy na nagpapatuloy sa pagluluto.Si Sophia ay nakatayo sa harap ng stove, suot ang simpleng apron na hiniram mula sa drawer ni Teddy, ang white dress ay bahagyang natatakpan ng harina at mantika mula sa pagprito. Ang buhok niya ay nakatali sa likod nang maayos, ang mukha ay maputla pa rin ngunit may kaunting kulay na bumalik mul

Si James ay huminga nang malalim, ang boses ay puno ng pagkairita. "Fine. Pero kung nasaktan ka ulit niya, ako mismo ang sisira sa kanya. At ang kabit niya? Si Sophia? Baka ako ang maghiganti para sa'yo."Binaba ni Jane ang phone, ang mga kamay ay nanginginig. Si Wright ay lumapit sa kanya, niyakap siya nang mahigpit. "Jane... salamat. Salamat na hindi mo ako iniwan. Babawi ako. Promise."Si Jane ay niyakap siya pabalik, ang mga mata ay puno ng luha. "Mahal kita, Wright. Sobrang inlove ako sa'yo. Kahit masakit... mahal na mahal kita. Pero... huwag mo akong saktan ulit."Si Wright ay hinalikan siya nang malambot, ang halik ay puno ng pangako. "Hindi na. Hinding-hindi na."Ngunit sa loob ni Jane, ang galit ay naroon pa rin..ang balak ng paghihiganti kay Sophia ay pansamantalang nakalimutan nito, dahil sa sobrang pag-ibig kay Wright, ngunit hindi nawawala. Ito ay nasa sulok lang ng kanyang isip, naghihintay ng tamang oras.Kinagabihan sa mansyon ni Teddy Smith, ang buwan ay maliwanag sa

Ang biyahe ay tahimik, puno ng katahimikan na mabigat, ang bawat minuto ay parang oras na mahaba at puno ng isipang nag-iisip. Nang makarating sila sa Salcedo Village, ang apartment building ay maliit ngunit moderno..ang facade ay puti at salamin, ang lobby ay malinis at tahimik, ang elevator ay mabilis na naghatid sa kanila sa 5th floor.Si Teddy ay naglakad nang magkasama sila sa hallway, ang mga hakbang ay maingat, ang briefcase niya ay nasa kamay na parang handa siyang sa business meeting, ngunit ang mga mata ay nakatuon sa kanya.Ang apartment ay maliit ngunit cozy..isang bedroom na may maliit na kitchenette, living area na may sofa at TV, at balcony na may tanaw sa lungsod. Si Sophia ay lumakad sa loob nang dahan-dahan, ang mga mata ay puno ng pag-asa na bagong sumisilip."Perfect 'to, Teddy," sabi niya nang mahina, ang boses ay puno ng pasasalamat. "Salamat sa tulong mo."Si Teddy ay ngumiti, ang mga mata ay puno ng lambing. "Kung gusto mo, pwede kong bayaran ang unang buwan. P

Pagkatapos ng pirmahan, ang landlady ay nagbigay ng susi..isang maliit na key card na makintab na parang susi sa kanyang kalayaan, at isang set ng traditional keys na may maliit na keychain na kulay silver. "Miss Sophia, ito na ang susi. Pwedeng pwede na kayo makalipat bukas," saad nito, ang boses ay puno ng tuwa na parang masaya siya para sa kanya, ang ngiti ay malawak na nagpapakita ng mga wrinkles sa gilid ng mata na tanda ng karanasan.Masaya si Sophia na tinanggap nito..ang mga mata ay nagliwanag nang bahagya sa unang pagkakataon mula kagabi, ang mga luha ay pinipigil na tumulo ulit, ngunit ang tuwa ay sumabog nang dahan-dahan sa kanyang dibdib na parang unang sikat ng araw sa madilim na gabi. Excited na siya lumipat..excited na magsimula ulit, excited na maging mag-ina sila ng kanyang baby sa maliit na espasyong ito na puno ng pag-asa, excited na iwan ang mansyon ni Teddy na puno ng awkwardness at kahihiyan na hindi niya maalis sa isip."Umuwi ako sa mansion ni Teddy na masaya,"

Ang umaga sa mansyon ni Teddy Smith ay maliwanag, puno ng bagong simula, ngunit may halong kaba. Ang sikat ng araw ay humahaplos sa malalaking bintana ng guest room, naglalaro sa maleta sa sahig malinis at maayos na nakatupi ang mga damit, bawat isa ay parang handog sa kanyang bagong buhay. Ang kurtina ay bahagyang nakabukas, pinapasok ang simoy ng hangin mula sa hardin sa ibaba, may halong amoy ng lupa at sariwang dahon, tila nagbabalita ng araw na puno ng pangako, ngunit may kasamang takot.Nakaupo si Sophia sa gilid ng kama, suot ang simpleng white blouse at jeans na bahagyang yumakap sa lumalaking tiyan. Ang buhok niya ay nakatali, ngunit ilang hibla ay lumalaglag sa mukha, maputla pa rin sa puyat. Ang mga mata niya ay namumaga at pula, bakas ng luha kagabi luha na iniyak niya sa loob, puno ng pagkondena sa sarili at takot sa damdaming ayaw niyang harapin.Hinaplos niya ang tiyan, bumulong:“Baby… ngayon na tayo lilipat. Ikaw at ako lang. Aalagaan kita… mamahalin kita kahit wala k