All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 111 - Chapter 120

Jenelyn“You’re telling me na lima kayo kasama si Jenelyn?” tanong ni Nathan habang halatang hindi makapaniwala. Nakatingin pa ito kay Lex na para bang nagbibiro lang ang lalaki.“Oo,” kampanteng sagot ni Lex habang may nakapaskil na nakakairitang ngisi sa labi nito.Parang sapat na ‘yon para tuluyang matawa ang grupo nila Nathan. Nagtinginan pa ang ilan sa kanila habang umiiling na tila aliw na aliw sa ideya na ako ang magiging panglima sa team nila Lex.“Sigurado ka?” dagdag pa ni Nathan habang patuloy sa pagtawa. “Baka mamaya isang ikot pa lang sa court hinihingal na agad ‘yan.”Napairap si Denise sa tabi ko habang si Marie naman ay tahimik lang na nakatingin sa kanila. Ako? Nakahalukipkip lang habang pinagmamasdan si Nathan na tila sobrang kampante sa sarili.“Jenelyn,” tawag naman ni Celetse sa akin. Halatang may pang-aasar sa boses niya. “Anong nakain nitong si Lex at pati ikaw dinamay niya?”Bahagya akong napalingon kay Lex at tinaasan siya ng kilay. Hindi ko na kailangan magsal

Jenelyn“Hindi ako naniniwalang beginner’s luck lang ‘yon.”Narinig kong sabi ni Nathan habang nakatayo sa harapan ko. Bahagya siyang hinihingal, at kahit pinipilit niyang magmukhang kalmado ay halata pa rin sa mukha niya ang disbelief matapos ang dalawang magkasunod kong tres.Napangisi ako habang pinupunasan ang pawis sa leeg gamit ang towel na inabot ni Denise kanina.“Problema mo na ‘yon,” sagot ko habang muling inaayos ang ponytail ko.Mas dumami na ang mga estudyanteng nanonood sa paligid ng court. Yung iba ay nakasandal sa railings habang ang ilan naman ay nakaupo na sa bleachers. Kanina ay simpleng tambayan lang ito, pero ngayon ay tila naging unofficial campus game na.“Hindi ba volleyball player si Jenelyn?”“Akala ko mahinhin ‘yan?”“Ba’t parang marunong din mag-basketball?”“Kalaban pa talaga si Nathan…”Rinig na rinig ko ang mga bulungan mula sa paligid, pero hindi ko na lang iyon pinansin. Sa totoo lang, nagsisimula na rin akong ma-enjoy ang laro.Kanina ay gusto ko lang

BradleyDahil hindi pa naman tuluyang tapos ang laban ay bumalik lang si Jenelyn sa court na para bang walang nangyari matapos niya akong makita rito.Wala man siyang sinabing kahit ano ay halata sa mukha niyang gusto niyang umiwas ng tingin sa akin. Pero imbes na sundan ko ang una kong balak na umalis na lamang, nanatili ako sa kinatatayuan ko habang tahimik na pinapanood siya.Hindi ko rin maintindihan kung bakit.Siguro dahil curious ako.O baka naman dahil ngayon ko lang siya nakitang ganito.Sa opisina ay palagi siyang maayos tingnan. Simple pero presentable. Madalas ay tahimik lang habang ginagawa ang trabaho niya at ubod ng ingay kapag kaharap ako.Natural na kung maging mahilig siya sa volleyball, but basketball?Ibang-iba siya.Mas buhay.Mas expressive.Napapailing na lamang ako habang pinapanood siyang tumatakbo sa court. Sa liit niyang iyon ay nagagawa niyang makipagsabayan sa larong nangangailangan ng bilis, lakas, at higit sa lahat, ang height na ayon sa kanya ay ang nata

BradleyNagpalit lang ako ng damit sa kwarto bago bumaba ulit. Pagdating ko sa sala ay nadatnan ko roon si Jenelyn na mukhang kararating lang din mula sa guest room. Ngayon ay simpleng pambahay na damit na lang ang suot niya habang nakapusod nang maayos ang buhok. Naalala ko tuloy ang sinabi niya kanina ng tanungin ko kung may pampalit ba siya.“Dati akong girl scout kaya lagi akong may dalang extrang damit saan man magpunta.”Tahimik kong inilibot ang tingin sa sala. Naroon sina Mommy at Daddy na parehong seryoso ang mga mukha, lalo na ang aking ina na tila may malalim na iniisip. Nandoon parin si Lolo na katabi ni Jenelyn. Katabi ng aking mga magulang si Calvin at ang halos kakaupo lang na si Nathan.“Nandito ka?” tanong agad ni Nathan pagkakita kay Jenelyn.Awtomatikong napatingin ako sa bunso naming kapatid at bahagyang naningkit ang mga mata ko dahil sa paraan ng pagtitig nito sa babae.Hindi na iyon kagaya noon.Noong una silang magkakilala ay palagi na lang may halong inis at ku

JenelynKinabukasan ay mas maaga pa akong nagising kaysa sa nakasanayan ko.Actually, hindi lang “mas maaga.”Halos madaling-araw yata akong bumangon dahil gusto ko nang makaalis agad sa mansyon.Ayaw kong makasabay si Nathan.At mas lalong ayaw kong makita ulit ang mukha niya pagkatapos ng pinag-usapan namin kagabi.Pakiramdam ko kasi hanggang ngayon ay kinikilabutan pa rin ako.Every time na naaalala kong seryoso siyang tumitig sa akin habang sinasabing maganda raw ako kapag naglalaro ng basketball, gusto kong ibaon ang sarili ko sa lupa.Hindi ko tuloy alam kung anong nangyari sa kanya.Habang nag-uusap kami kagabi ay halos maputulan ako ng hininga sa tuwing pupurihin niya ako kaya paulit-ulit kong iniiba ang usapan.Feeling ko kasi ay huling sandali ko na sa mundo kapag ipinagpatuloy niya pa iyon.Nakakatakot kaya.Mas sanay pa akong inaaway niya kaysa kino-compliment.Pagkababa ko ay tahimik pa ang buong bahay kaya mabilis akong nakahinga nang maluwag.Good.Mukhang tulog pa ang l