BradleyHindi nagtagal ay bumukas ang kurtinang nagsisilbing harang sa pagitan ng mga pasyente sa emergency room.Sabay-sabay kaming napalingon nang makita kong pumasok sina Lolo, Daddy, Mommy, at Christine. Halata sa mga mukha nila ang pagmamadali, marahil ay agad silang nagtungo rito matapos nilang mabalitaan ang nangyari kay Nathan.Napaangat agad ng bahagya ang katawan ng kapatid ko nang makita sila.“Lo, bakit nagpunta ka pa rito?” gulat niyang tanong. “Okay lang naman ako.”Hindi napigilan ni Lolo ang mapairap bago siya tuluyang lumapit sa hospital bed.“Ano bang sinasabi mo?” sagot niya na may halong paninisi ngunit halatang puno ng pag-aalala. “Natural lang na pumunta ako. Apo kita. Sa tingin mo ba, kapag nalaman kong naaksidente ka ay uupo lang ako sa bahay?”Napangiti nang bahagya si Nathan. Alam kong sinusubukan niyang pagaanin ang sitwasyon.“Pasensya na, Lo. Hindi naman kasi seryoso.”“Hindi seryoso?” taas-noong ulit ni Lolo. “May sugat ka sa ulo tapos sasabihin mong hindi
Read more