All Chapters of THE BILLIONAIRE’S TOY: Chapter 11 - Chapter 20

38 Chapters

PAG-IBIG

SHALAVI’S POV Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame habang ang bawat bahagi ng aking katawan ay nananakit. Ang mga salita niya—ang pagbanggit sa "bagong alahas" bilang bayad—ay parang matutulis na karayom na tumutusok sa aking puso. Alahas lang ba talaga ako? Isang bagay na mabibili at mapapalitan kapag pagod na ang may-ari? Hindi ako umiyak. Wala na akong luha. Matagal ko nang naubos ang mga ito simula pa noong una niyang ginusto ako. Ngunit ang sakit ay nananatili—hindi sa balat, kundi sa loob-looban. Narinig ko ang tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto. Lumabas siya ng kwarto, at hindi na siya bumalik. Ang tahimik na paligid ay nagpapaalala sa akin na muli akong naiwan. Naiwan kasama ang aking mga sugat, ang aking mga alaala, at ang isang pag-asa na alam kong hindi kailanman matutupad. Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng mga tao na nagdadala ng mga kahon sa loob ng bahay. Nang lumabas ako, nakita ko ang isang malaking pakete na nakatayo sa gitna ng sala. Si Manang Ising

PINSAN

SHALAVI POV Agad kong sinamantala ang pagkakataong makaalis habang wala pa siya. Bago pa man siya makabalik mula sa kung saan man siya nanggaling, tumakas na ako. Ayaw ko na. Hindi ko na kaya pang manatili sa piling niya. Akala ko… akala ko ay pareho kami ng nararamdaman. Akala ko ang bawat tingin, bawat haplos, at bawat salitang binibitawan niya ay galing sa kanyang puso. Pero mali pala ako. Umasa ako sa wala. Umasa ako na espesyal ako sa kanya, na iba ang tingin niya sa akin kumpara sa iba. Ngunit lahat pala ng iyon ay pagkukunwari lamang. Isa siyang huwad. Isang taong magaling lamang magpanggap na nagmamahal, habang ang totoo ay wala naman akong halaga sa kanya. Wala akong dala kahit ano—walang pera, walang gamit, walang ibang damit. Wala akong pakialam. Bahala na kung saan ako makarating, basta’t malayo sa kanya. Basta’t malayo sa taong ginawa akong masaya at wasak nang sabay. Mabilis ang aking mga hakbang hanggang sa marating ko ang mataas na pader sa likuran ng malawak na ba

MALALIM NA SUGAT

RUMER’S POVMatagal nang ipinapahanap ni Lolo ang kanyang nawawalang apo. Kaya may inutusan akong tao para hanapin siya, ngunit hanggang ngayon ay wala pa ring natatagpuan. Ganoon din ang kambal kong si Rama—kahit laging abala sa kanyang pamumuhay, parati lang sa mga bar. Ngunit sa kabila noon, alam kong may mga tao rin siyang ipinapahanap upang hanapin ang aming pinsan, saan man ito naroroon.Ngayong araw ay sobrang abala ako dahil may mga bagong produkto akong ilalabas sa merkado. Sa kalagitnaan ng aming pagpupulong, biglang tumawag ang kambal ko. Agad ko itong sinagot at sinabing, “Ano ang kailangan mo? Busy ako.” Ngunit narinig ko ang kanyang sinabi:“Nakita ko na siya.”Agad akong tumayo. “Pupunta ako. Huwag mo siyang iiwan. Bibigyan kita ng tatlumpung minuto.”Wala na akong pakialam sa kasalukuyang pagpupulong at agad akong lumabas.“Sir!” sigaw ng aking sekretarya.“Ikansela muna,” mariin kong utos kay Gng. Maligaya.Mas mahalaga ang pupuntahan ko. Matagal na naming hinihintay

BOSCO FAMILY

MAVERICK’S POVAng malawak at marangyang silid sa tuktok ng gusaling pag-aari ng pamilyang Thalapathy ay puno ng katahimikan, ngunit sa loob ng aking isipan ay tila may bagyong unti-unting namumuo. Nakasandal ako sa malaking bintana habang nakatingin sa mga ilaw ng siyudad na tila maliliit na tuldok sa dilim. Sa aking kamay ay hawak ko ang isang baso ng matapang na alak, ngunit kahit ilang beses ko itong inumin, hindi nito maalis ang bigat na nararamdaman ko sa aking dibdib—isang bigat na hindi ko maipaliwanag, ngunit tiyak kong may kinalaman sa isang bagay na biglang nawala.O dapat kong sabihin, isang taong biglang naglaho nang parang bula.Ilang araw na ang nakalipas mula noong huling beses ko siyang nakita. Si Shalavi. Ang babaeng pumasok sa buhay ko sa ilalim ng isang kasunduan—isang kontrata na malinaw ang nakasaad: siya ang magiging “laruan” ko sa loob ng isang taon, kapalit ng perang kailangan niya upang iligtas ang kanyang pamilya. Sa aking paningin, wala siyang ibang halaga

TUNAY NA HALAGA

RUMER’S POVIlang oras pa lamang mula noong makita naming muling magkamalay si Shalavi, ngunit tila bumibilis ang ikot ng mga pangyayari. Nakaupo kami ni Rama sa tapat ng pinto ng kanyang silid, nang biglang tumunog ang telepono ni Rama. Ang seryoso niyang mukha ay lalong tumigas pagkatapos ng ilang sandali ng pakikinig.Agad siyang tumayo at hinarap ako, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkaalala.“May balita,” panimula niya nang mahina ngunit mariin. “Si Maverick Vijay Thalapathy. Nalaman na niyang wala na si Shalavi sa kanya. Inutusan na niya ang lahat ng kanyang tauhan na hanapin siya saanman naroroon. At ang pinakamalala—alam na niyang dinala natin siya rito sa ospital.”Nanlaki ang aking mga mata sa narinig ko. Hindi ko inaasahang ganito kabilis niyang malalaman ang katotohanan. Kilala ko si Maverick—isang taong hindi natitinag ng anumang hadlang, at lalong hindi nagpapatalo kapag may inaangkin siyang pag-aari. Kung darating siya rito, magkakaroon ng gulo, at maaaring mapahamak

PAGKASIRA PAGKAKAIBIGAN

RAMA POV Halos hindi pa kami nakakahinga nang maayos matapos maihatid si Shalavi nang ligtas sa mansyon ng mga Bosco nang biglang tumunog ang telepono ni Rama. Ang tunog nito ay tila isang senyales na ang kapayapaang inaasahan namin ay hindi pa ganap na natatamasa. Nang tingnan niya ang pangalan sa screen, agad na nanigas ang kanyang panga at dumilim ang kanyang paningin. Alam ko agad kung sino ang nasa kabilang linya—walang iba kundi si Maverick Vijay Thalapathy. Lumingon siya sa akin, at sa kanyang mga mata ay nabasa ko ang babala: Huwag mag-alala. Ako ang haharap dito. Sinagot niya ang tawag, ngunit hindi agad nagsalita. Sa halip, pinakinggan muna niya ang mabigat at malamig na boses na tumagos mula sa kabilang dulo ng linya—isang boses na kilala sa pagiging may awtoridad, walang puwang para sa pagtutol, at puno ng diin ng pagmamay-ari. “Rama,” panimula ni Maverick, ang kanyang tinig ay mababa ngunit tumatagos sa pandinig. “May dumating na ulat sa akin mula sa aking mga tauhan.

AMERIKA

SHALAVI’S POVHabang nakatuon ang aking paningin kay Lolo at nakikinig sa bawat salitang kanyang binibitawan, tila umiikot ang aking mundo. Sa loob ng mahabang panahon, lumaki akong may paniniwalang ako ay galing sa pamilyang simple lamang, walang ibang inaasahan kundi ang makaraos sa araw-araw. Ngunit ngayon, sa harap ng katotohanang inihayag niya, unti-unting nabubura ang lahat ng aking dating paniniwala.Hindi ko akalain na may dugo akong dumadaloy na galing sa angkang Bosco. At higit sa lahat, lalo kong hindi inaasahan na ang pamilyang ito ay hindi malayo sa katayuan ng imperyong hawak ng mga Thalapathy—ang pamilyang kinatatakutan, may hawak ng malalaking negosyo, at ang mismong pamilyang kinabibilangan ni Maverick.Kung maaga ko lang sana nalaman ang lahat ng ito… kung nalaman ko noon pa man na mayroon akong ganitong pinagmulan, hindi ko na kailangang maranasan ang hirap, hindi ko na kailangang isugal ang aking kalayaan, at higit sa lahat, hindi ko na kailangang makipagkasundo at

PATULOY PAGHAHANAP

MAVERICK’S POV Matapos ang ilang araw ng walang patid na paghahanap at pagtatanong, unti-unting nagsimulang bumalik ang mga ulat mula sa aking mga tauhan. Karamihan sa mga ito ay walang laman—mga maling akala, maling pangalan, mga bakas na biglang naglalaho na parang usok. Ngunit sa gitna ng lahat ng mga walang kabuluhang impormasyon, may isang detalye na biglang tumigil sa aking atensyon at nagpabagal sa tibok ng aking puso. Isang pangyayari noong gabing dumalo kami sa isang malaking pagdiriwang—isang marangyang piging kung saan naroon ang lahat ng makapangyarihang pamilya sa bansa, kabilang na ang mga kilalang personalidad sa lipunan at negosyo. Noong gabing iyon, abala ako sa pakikipag-usap sa mga kasosyo at mga pinuno ng ibang kumpanya, kaya’t pansamantala kong iniwan si Shalavi sa isang sulok kung saan ligtas siya at malayo sa ingay ng mga taong walang pakundangan. Akala ko ay maayos ang lahat, akala ko ay walang mangyayaring hindi inaasahan habang wala ako sa kanyang tabi. Ng

ALA-ALA

MAVERICK’S POVLumipas ang mga araw, naging mga linggo, at ang mga linggo ay naging buwan. Ngunit sa loob ng panahong iyon, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo sa paligid ko. Ang lahat ay nanatiling gumagalaw—ang mga negosyo ay patuloy na lumalago, ang mga utos ay isinasagawa nang mabilis, ang mga tao ay patuloy na gumagalaw sa kanilang mga gawain—ngunit sa loob ng aking sarili, may isang bahagi na nanatiling nagyelo at walang buhay.Naging malamig ako. Higit pa sa dati.Noong una, ang aking pagiging seryoso at pagiging malayo ay bahagi lamang ng aking pagkatao—isang panangga upang hindi masaktan, isang pader na itinayo ko upang walang makapasok sa puso ko. Ngunit ngayong wala na si Shalavi, ang lamig na iyon ay lumalim pa at naging parang yelong hindi matunaw. Wala na ang bakas ng kahit anong kaunting lambing na minsan ay hindi ko namalayang ipinakita ko sa kanya. Ang bawat salitang binibitawan ko ay matalas, maikli, at walang emosyon. Ang bawat kilos ko ay puno ng pagkainip at galit

PAGSILANG

SHALAVI’S POV Tatlong buwan na ang nakalipas mula noong sinimulan kong seryosong harapin ang mga gawain sa negosyo, at sa loob ng panahong iyon, marami ang nagsabing hindi ko inaasahang magiging ganito kabilis ang aking pagkatuto. Mula sa pagiging isang babaeng halos walang alam sa mga ulat pananalapi, estratehiya sa pamumuhunan, at pagpapatakbo ng malalaking kumpanya, ngayon ay kinikilala na ako bilang isa sa mga pinakamahusay na namumuno sa sangay ng pamilyang Bosco dito sa Amerika. Hindi naging madali ang daan. May mga gabing pagod na pagod ako, may mga pagkakataong nagdududa ako sa aking sariling kakayahan, at may mga sandaling tila napakabigat ng mga responsibilidad na nakapatong sa aking mga balikat. Ngunit sa bawat pagkakataong gusto kong sumuko, ipinapahid ko ang aking kamay sa ibabaw ng aking malaking tiyan—at doon ko muling nakukuha ang lakas na kailangan ko. Ang sanggol na dinadala ko ang nagsisilbing paalala na kailangan kong maging matatag, hindi lamang para sa aking sa

1 2 3 4

SCAN CODE TO READ ON APP