All Chapters of THE BILLIONAIRE’S TOY: Chapter 21 - Chapter 30

38 Chapters

PUWANG SA PUSO

MAVERICK’S POV Sa loob ng mahabang panahon, naniniwala akong ang lahat ng bagay sa mundong ito ay nabibili. Ang yaman, kapangyarihan, at maging ang pagsunod ng mga tao—lahat ay may katumbas na halaga. Bilang pinuno ng imperyong Thalapathy, sanay akong makuha ang anumang itakda ng aking isipan. Kung may gusto ako, makukuha ko. Kung may hadlang, aalisin ko. Iyan ang naging batayan ng aking buhay mula pa noong bata pa ako. Kaya noong una kong nakilala si Shalavi, iyon lang din ang nasa isip ko. Isang transaksyon. Isang kasunduan. Binayaran ko ang kanyang utang, iniligtas ko ang kanyang pamilya mula sa pagkawala ng lupang minana nila, at kapalit nito, siya ay nasa ilalim ng aking pangangalaga sa loob ng itinakdang panahon. Sa aking paningin noon, isa lamang siyang ari-arian—isang bagay na aking binili, isang laruan na maaari kong gamitin ayon sa nais ko, at ibabalik o itatabi kapag hindi ko na kailangan. Laruan lang… iyon ang akala ko. Ngunit ngayong wala na siya, habang ang aking

ANIM NA BUWAN

SHALAVI’S POV Anim na buwan na ang lumipas mula noong tumawid kami ng himpapawid at tumungo rito sa Amerika. Anim na buwan ng katahimikan, kaligtasan, at pagtuklas ng mga bagong bagay na hindi ko kailanman inakala na mararanasan ko. Mula sa pagiging isang simpleng babae na lumaki sa hirap at walang alam sa mundo ng malalaking negosyo, ngayon ay unti-unti kong binubuksan ang aking isipan sa malawak na daigdig ng pamamahala at kapangyarihan—bilang tunay na tagapagmana ng pamilyang Bosco. Nakaupo ako sa malaking silid-aklatan at opisina na itinalaga para sa akin sa aming bahay dito sa New York. Sa harap ko ay nakatambak ang makakapal na aklat, mga ulat ng pananalapi, mga plano sa negosyo, at mga dokumentong nakasulat sa Ingles at iba pang wika. Sa simula, tila napakabigat at nakalilito ng lahat ng ito. Ang mga terminong pang-negosyo, ang mga estratehiya, at ang malalaking bilang ay tila isang wikang banyaga na mahirap intindihin. Ngunit sa tulong ni Rama at ng mga eksperto na ipinada

MAVE

SHALAVI’S POV Tatlong taon na ang lumipas mula noong araw na isinilang ko ang aking anak. Tinawag ko siyang Mave—isang pangalang hindi ko maipaliwanag kung bakit ko pinili, ngunit tila kusang lumabas sa aking puso noong unang pagkakataon ko siyang nakita. Sa loob ng panahong iyon, dito sa aming tahanan sa Amerika, naging mas makulay, mas masaya, at mas may kabuluhan ang bawat araw ko. Lumaki si Mave bilang isang masigla, matalino, at mabait na bata. Namana niya ang kulay ng aking mga mata, ngunit ang hugis ng kanyang mukha at ang tuwid na ilong ay tila kinuha mula sa ibang taong matagal ko nang pilit na itinataboy sa aking isipan. Ngunit sa halip na magdulot ito ng lungkot, nagsisilbi lamang siyang paalala na ang pagmamahal ko ay sapat upang palakihin siya nang maayos, anuman ang kanyang pinagmulan. Araw-araw, habang abala ako sa pamamahala ng aming mga sangay ng negosyo dito sa Amerika na lalo pang lumawak at lumago, si Mave ang nagsisilbing pahinga ng aking pagod. Madalas ko siya

DADDY RAMA

SHALAVI’S POV Lumipas pa ang dalawang taon, at ngayon ay limang taong gulang na si Mave. Sa loob ng panahong ito, hindi lamang siya lumaki sa tangkad at talino—lumago rin ang kanyang puso at ang kanyang pakikitungo sa mga taong nakapaligid sa kanya. At sa lahat ng tao sa aming tahanan, may isang lalaking naging pangalawang ama, tagapagtanggol, at pinakamalapit na kaibigan niya: si Rama. Mula noong dumating kami rito sa Amerika, hindi umalis sa aming tabi si Rama. Siya ang naging gabay ko sa pamamalakad ng negosyo, ang aking sandalan sa mga panahong mahina ako, at higit sa lahat, ang taong buong pusong tumanggap at nag-aruga kay Mave mula pa noong siya ay sanggol pa lamang. Sa paningin ng bata, si Rama ang laging nandiyan. Siya ang kasama sa paglalaro sa hardin, ang nagtuturo sa kanya sumakay ng bisikleta, ang nagbabasa ng mga kwento bago matulog, at ang laging handang maghatid at sunduin siya sa paaralan. Habang abala ako sa mga gawain ng kumpanya, si Rama ang tumatayong presensya

SAAN KA MAN NAROROON

MAVERICK’S POV Ilang taon na ang lumipas mula noong gabing iyon—ang gabing huli kaming nagkausap ni Rama sa isang pribadong silid ng marangyang restawran sa Maynila. Doon ko hiningi ang katotohanan, doon ko itinanong kung nasaan siya, at doon ko natanggap ang sagot na tila isang pader na isinara nang tuluyan. Mula noon, wala na akong nakuha ni isang bakas, ni isang mensahe, ni kahit anong pahiwatig kung saan siya nagtungo. Wala nang balita. Wala nang anumang senyales. Ginamit ko ang lahat ng kakayahan, kapangyarihan, at yaman na mayroon ako. Hinanap ko siya sa bawat paliparan, daungan, at hangganan. Inutusan ko ang aking mga tauhan na suriin ang bawat talaan, bawat pangalan, at bawat posibleng destinasyon. Ngunit parang binura siya ng hangin. Ang babaeng minsan ay nasa ilalim ng aking pangangalaga, ang babaeng naging bahagi ng aking mga araw at gabi, ay biglang naglaho na parang hindi kailanman umiral. Sa paglipas ng panahon, ang galit ay napalitan ng matinding pangungulila, at an

PAGBABALIK

LOLO’S POV Nakaupo ako rito sa aking silid-aklatan sa Pilipinas, hawak ang aking tasa ng tsaa na unti-unti nang lumalamig. Sa harap ko ay ang aking matagal nang pinagkakatiwalaang Abogado—ang taong nakakaalam ng lahat ng aking mga ari-arian, mga kasulatan, at mga lihim na nais kong itago sa ngayon. Ramdam ko ang bigat ng aking dibdib, ang hirap ng aking paghinga, at ang paghina ng aking mga buto na unti-unti nang sumusuko sa sakit na matagal ko nang dinadala nang mag-isa. Ngunit sa kabila nito, nananatiling matatag ang aking kalooban. Hindi ko nais na malaman pa nina Shalavi ang aking kalagayan habang ako ay nabubuhay pa. Tumingin ako nang mariin sa Abogado at nagsalita nang may diin, bagama’t mahina na ang aking tinig: “Attorney, may isang mahalagang utos ako sa iyo. Huwag mong sasabihin sa kanila—sa aking mga apo—ang anumang bagay tungkol dito. Kapag tuluyan na akong nawala, saka mo lamang ibibigay ang lahat ng mga naiwan ko. Huwag mong madaliin, at huwag mong ipaalam nang m

PAGTATAGPO MULI

SHALAVI’S POV Ang mainit at maalikabok na hangin ng Maynila ang unang sumalubong sa amin pagtapak pa lang namin sa paliparan. Matapos ang mahabang biyahe mula Amerika, tila bumigat lalo ang aking dibdib—hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa dahilan ng aming pag-uwi: ang paglilibing kay Lolo, ang tanging kamag-anak na nanatiling tapat at nagmahal sa akin nang walang hinihinging kapalit. Walang pagkaantala. Hindi na kami dumaan sa bahay o huminto pa saanman. Agad kaming isinakay sa nakahandang sasakyan at dumiretso sa lumang sementeryo sa labas ng lungsod, kung saan nakalaan ang huling pahingahan ng aking lolo. Tahimik ang biyahe; ang bawat isa sa amin ay nadarama ang bigat ng pangyayari. Sa tabi ko ay si Rama, hawak nang mahigpit ang kamay ng aming limang taong gulang na anak na si Mave. Ang bata ay tahimik, tila naiintindihan ang seryosong paligid, ngunit paminsan-minsan ay sumisilip sa bintana na may halong kuryosidad sa pamilyar ngunit matagal nang hindi nakikitang tanawin . Pagda

SIYA ANG VIRIDIAN HOLDINGS

MAVERICK’S POVSa loob ng sasakyan, habang pabalik sa siyudad, hindi ko maalis ang larawan sa aking isipan—ang mukha ni Shalavi, ang pagbabago sa kanyang tindig, at higit sa lahat, ang itsura ng batang kumaway sa akin mula sa malayo. Si Mave. Limang taong gulang. Ang mga mata niya, ang hugis ng kanyang mukha, maging ang paraan ng kanyang pagngiti—lahat ay tila salamin ng sarili kong pagkatao. Ang tanong na matagal ko nang itinatago ay ngayon ay sumisigaw na sa aking isipan: Ako ba ang ama ng batang iyon?Hindi ako maniniwala sa hula lang o sa tsismis. Kailangan ko ng tiyak na katotohanan. At ang tanging paraan para malaman ang lahat ay ang pagkilos nang mabilis at tahimik.Agad kong kinuha ang aking telepono at tinawagan ang pinagkakatiwalaan kong hepe ng pananaliksik.“Kailangan ko ng kumpletong ulat,” sabi ko nang walang paligoy-ligoy, ang tinig ay mababa ngunit puno ng diin. “Tungkol sa pamilyang Bosco, sa kanilang mga ari-arian, at lalo na sa kalagayan ng Bosco Corporation. Gusto

PAGBALIK SA NAKARAAN

SHALAVI’S POV Paglabas ni Maverick ng silid, parang gumuho ang buong mundo sa aking paligid. Napaupo ako sa gilid ng mesa, nakasandal nang bahagya habang pinipilit na huminga nang malalim. Ang bigat ng kanyang mga banta ay parang bato na dumagan sa aking dibdib. Alam kong seryoso siya—kapag sinabi niyang kakanselahin ang pondo at hihingin ang kabayaran, gagawin niya iyon nang walang pag-aalinlangan. At sa loob lamang ng pitong araw? Imposible para sa akin na makalikom ng ganoong kalaking halaga nang mabilisan. Ilang sandali pa, dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok sina Rama, Rumer. Nakita nila ang itsura ko—puno ng pagod, pagkalito, at matinding alalahanin. Agad silang lumapit, walang masyadong salita ngunit ramdam ko ang kanilang pag-aalala. “Anong nangyari, Shalavi?” tanong ni Rama, ang kanyang boses ay malumanay ngunit puno ng pagtataka. “Anong sinabi niya sa iyo?” Tumingin ako sa kanila isa-isa, at sa unang pagkakataon matagal na panahon, naramdaman kong kailangan ko ng g

PUSONG GALAK

MAVERICK’S POV Nakatayo ako sa tapat ng malaking bintana, ang likod ko ay nakaharap sa kanya, ngunit ang bawat pandinig ko ay nakatuon sa bawat galaw at hininga ni Shalavi na pumasok sa loob ng aking tahanan. Mula sa kanyang pagdating hanggang sa pagtahak niya sa hagdanan, alam ko ang bawat hakbang niya. Ilang taon ko itong hinihintay—ang sandaling ito kung saan sa wakas ay dadaan siya ulit sa pintong ito, hindi bilang isang bisita, kundi bilang isang taong napilitang harapin ang katotohanan at ang kasunduan. Nang lumingon ako at makita siyang nakatayo sa harap ko, tuwid ang tindig, matalim ang tingin, at puno ng diin ang kanyang mga salita, naramdaman ko ang kakaibang kaba at tuwa na pilit kong itinatago. Gusto kong yakapin siya, gusto kong sabihing matagal ko siyang hinanap, matagal ko siyang inisip, at higit sa lahat—wala talaga akong balak na bawiin ang perang ipinasok ko sa kumpanya nila. Ang lahat ng banta ko ay panakot lamang, isang estratehiya upang makalapit sa kanya nang h

1 2 3 4

SCAN CODE TO READ ON APP