Semua Bab Carrying My Billionaire Ex-husband's Child: Bab 181 - Bab 190

Ilang segundo munang natahimik si Kiro sa kabilang linya ng matapos niyang marinig ang naging sagot ko.Pagkatapos ay marahan itong nagsalita."Alam mo ba kung gaano kita hinanap, besh?" may halong tampo sa sabi niya sa akin. Napakagat naman ako sa aking ibabang labi."Sorry, Kiro..." mahina kong tugon habang napapakamot sa aking ulo. "Anim na taon, Vhianne. Anim na taon kang nawala na parang bula. Wala man lang text, tawag, o kahit anong balita. Akala ko kung ano na ang nangyari sa'yo."saad niya. Ramdam ko ang lungkot sa kaniyang boses kaya lalo akong nakaramdam ng pagkakasala."Pasensya ka na talaga. Hindi ko lang talaga kayang magpaliwanag noon." Marahan kong sabi sa kaniya. Narinig ko naman ang mahaba niyang buntong-hininga."Sige na nga. Mukhang mabigat talaga ang pinagdaanan mo." Seryoso niyang sabi sa akin. Bahagya akong napangiti pagkarinig ko nito. Makalipas ang ilang sandali ay muli siyang nagsalita."Pero teka muna... kailan ka pa dumating?" Tanong niya sa akin ulit.

Ilang segundo munang natigilan si Uncle Emilio habang nakatitig kay Ezekiel. Para bang hindi siya makapaniwala sa narinig niya dahil simula ng nagkaamnesia si Ezekiel ay hindi na niya ito tinawag sa Dad kaya nabigla siya ng marinig niya muli ito. "Dad?" mahinang ulit ni Ezekiel habang nakangiti nang bahagya. Nanlaki ang mga mata ni Uncle Emilio pagkarinig niya nito pagkatapos ay mabilis siyang lumapit kay Ezekiel. "Ezekiel..." halos pabulong niyang sambit. Tumango naman si Ezekiel. "Ako nga, dad." Mabilis niyang saad. Hindi na napigilan ni Uncle Emilio ang kaniyang sarili at agad niya itong niyakap nang mahigpit ng makalapit ito. Ilang sandaling natahimik ang buong paligid habang pinagmamasdan namin ang mag-ama na magkayakap. Napayuko naman si Nay Ele habang pinupunasan ang mga luha sa kaniyang pisngi. Samantalang si Kiro naman ay napakamot na lamang sa ulo. "Okay, hindi ako prepared para sa family reunion na ito." Pabiro niyang saad Napatawa naman kaming lah

Kakatapos ko pa lamang maligo at agad akong lumabas ng banyo habang pinupunasan ang basa ko pang buhok gamit ang isang tuwalya.Mabilis akong naglakad papunta sa kwarto namin at agad na pumasok. Pagkatapos ay tahimik akong naglakad palapit sa kama namin kung saan mahimbing na natutulog ang anak kong si Lily.Nang marating ko ito ay marahan akong naupo sa gilid ng kama at ilang sandali ko lamang siyang pinagmasdan. Napangiti ako habang nakatingin sa kaniyang inosenteng mukha.Dahan-dahan kong hinaplos ang kaniyang buhok pagkatapos nagsalita. "Happy birthday ulit, anak..." mahina kong bulong kahit alam kong hindi niya iyon maririnig.Pagkatapos non ay Hinalikan ko ang kaniyang noo. Nang mahalikan ko na ang kaniyang noo ay tumayo ako muli para magbihis ng pantulog na damit. Ilang minuto ang lumipas ay inantok nadin ako kaya pagkatapos kong magbihis ay pinatay ko na ang mga ilaw at dahan dahan na naglakad papunta sa aming higaan. Pagkahiga ko ay agad akong nakatulog dahil sa pagod. .

Vhianne's POV"Good afternoon, Mr. Ezekiel," seryoso kong saad sa kanila habang nakatalikod at busy sa paguusap. Nangmarinig nila ang boses ko ay sabay-sabay silang napalingon sa direksiyon ko at ggad na nagtama ang aming mga mata ni Erah. Agad na nanlaki ang kaniyang mga mata at kitang-kita ang pagkabigla sa kaniyang mukha."I-Ikaw?!" gulat niyang saad habang hindi makapaniwalang nakatingin sa akin.Mula sa pagkagulat ay mabilis na napalitan ng matinding inis ang kaniyang ekspresyon."Hindi ba pinagbawalan ka na na huwag magpakita rito? Ang kapal talaga ng mukha mo!" Galit niyang sigaw sa akin. Nang marinig ko ang sinabi niya, gaya ng inaasahan ko ay bahagya lamang akong napangiti habang nananatiling kalmado ang aking mukha."I'm not here para maghanap ng gulo, Erah," malamig at matalim kong saad sa kaniya habang diretsong nakatingin sa nga mata niya. Nang marinig ito Ni Erah ay mas nanlaki ang mga maya niya dahil sa mga sinabi ko pero hindi ko lamang ito pinansin at agad na inal

Tahimik lamang ang buong biyahe. Tanging ang mahinang ugong ng makina ng sasakyan ang maririnig sa loob.Nakasandal lamang ako sa upuan ng backseat habang nakatanaw sa bintana. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa harapan kung saan magkatabing nakaupo sina Ezekiel at Erah.Tahimik lamang si Ezekiel habang nakatutok sa pagmamaneho. Gaya ng dati ay hindi mababakas sa kaniyang mukha ang anumang emosyon.Samantalang si Erah naman ay halatang hindi mapakali. Ilang beses ko siyang nakitang palihim na napapatingin sa side mirror na para bang sinusubaybayan niya ang sasakyang minamaneho ni Riguel na nakasunod lamang sa amin.Bahagya akong napangiti. Mukhang kinakabahan ka na, Erah. Bulong ko sa aking sarili. Sa totoo lang ay matagal ko nang nahulaan ang plano ni Ezekiel. Hindi niya kami iimbitahan sa mansyon nang walang dahilan. Kilalang-kilala ko siya. Hindi siya ang tipo ng taong gumagawa ng hakbang na walang malinaw na layunin.At kung tama ang hinala ko...Gusto niyang pagsamahin sina