Semua Bab A Night Owned by the CEO: Bab 31 - Bab 37

Mabigat na ang gabi sa buong kumpanya.Sa pinakataas na floor, nananatiling bukas ang opisina ni Rafael habang nagkakalat sa loob ang amoy ng mamahaling whisky at usok ng sigarilyo.Nakasandal si Victor sa sofa habang hawak ang baso ng alak. Nakabukas ang ilang butones ng polo niya at bakas sa mukha ang tama ng alak. Samantalang si Rafael naman ay nakaupo sa swivel chair niya, seryosong nakatingin sa laptop kahit medyo namumula na rin ang tenga at leeg dahil sa iniinom.“Tsk,” natawa si Victor habang umiikot ang whisky sa baso niya. “You’re still working? Relax, man. Tonight is our last peaceful night bago tayo mabaliw sa project na ’to.”Hindi agad sumagot si Rafael. Uminom muna siya bago sumandal sa upuan. “I don’t waste time drinking like you.”“Yeah?” napangisi si Victor. “Pero ikaw itong halos maubos na ang bottle.”Napatingin si Rafael sa halos kalahating bote na ng whisky ang bawas at napamura siya nang mahina. “Shut up.”Tumawa si Victor nang malakas bago nagsindi ulit ng siga

Tahimik ang buong hallway habang mabilis na naglalakad si Rafael dala si Luna sa kaniyang mga bisig. Hindi na nito pinansin ang mga empleyadong napapatingin sa kanila. Ang tanging nasa isip niya ay ang dalhin si Luna sa ligtas na lugar na malayo sa nangyari kanina.Mahigpit na nakakapit si Luna sa kuwelyo ng polo niya. Nakasiksik ang mukha nito sa leeg niya, para bang doon lang nito nararamdaman ang seguridad matapos ang takot na pinagdaanan.“Rafael…” mahina nitong tawag.Agad siyang tumingin dito. “I’m here.”Hindi na sumagot si Luna. Mas lalo lamang itong sumiksik sa kaniya.Pagdating nila sa opisina, marahan niyang isinara ang pinto gamit ang paa bago dinala si Luna sa sofa.Ngunit bago pa niya ito ibaba, napatingin siya sa mesa.Naroon pa rin ang mga bote ng alak.Mga basong kalahating laman.Mga bakas ng gabing hindi sana nangyari.Napapikit siya nang madiin.“Damn it…” bulong niya.Kung hindi siya nakainom. Kung hindi siya naging kampante.Kung hindi niya hinayaang mawala sa pa

Tahimik pa rin ang loob ng office matapos niyang ayusin ang huling band aid sa braso ni Luna. Si Rafael ay marahang tumayo at isinara ang first aid kit, habang ang kilos niya ay mabigat pa rin na parang hindi pa rin tapos ang galit niya sa nangyari kanina. Napatingin siya sa glass wall kung saan kita pa rin ang mga empleyadong abala, pero ramdam pa rin ang bulungan sa labas. “Hindi ko maintindihan kung bakit ang hilig nilang gawing target ang tahimik,” mahina niyang sabi habang nakapamulsa, hindi malinaw kung para sa sarili niya o para kay Luna. Tahimik si Luna sa sofa, inayos ang sleeves ng polo niya para matakpan ang mga pasa sa braso. “Sir, sanay na po ako… ganun po talaga sa office, hindi lang naman po ako yung unang pinagchismisan nila,” mahina niyang sagot habang pinipilit maging normal ang boses niya. Agad na napalingon si Rafael sa kanya, halatang hindi nagustuhan ang sinabi. “Sanay ka?” mababa pero mariing tanong niya habang dahan-dahang lumapit muli. “Luna, hindi ka d

(About sa pag tawag ni Victor ng meeting kay Rafael about sa business nila and sinama si Luna kasi part of the business rin. Ang context dito is about sa pagiging comfortable ni Luna sa paligid ni Victor pero acting professional pa rin dahil sa trabaho. Makikita tensyon ni Rafael at Victor).Maaga pa lamang ay nag-ring na ang telepono sa loob ng opisina ni Rafael. Nakaupo siya sa harap ng desk habang binabasa ang ilang dokumentong ipinasa ng legal team para sa proyekto nila ni Victor. Nang makita ang pangalan sa screen, agad siyang napasandal sa upuan.Victor.Pinindot niya ang answer button at inilapit ang telepono sa tenga.“Good morning,” malamig niyang bati.Sa kabilang linya ay agad niyang narinig ang pamilyar na boses na parang laging may halong biro.“Wow. Ganyan ka ba lagi kaboring sa umaga?” natatawang sabi ni Victor.“Sabihin mo na kailangan mo.”Napatawa si Victor.“Straight to business. I like that. Anyway, may meeting tayo mamayang tanghali. Nandito na yung updated propos