Lahat ng Kabanata ng A Night Owned by the CEO: Kabanata 1 - Kabanata 10

Ilang araw ang lumipas matapos ang gabing iyon, ngunit para kay Luna Solace, parang mas humaba ang oras kaysa dati. Mas maaga siyang pumapasok, mas tahimik, mas maingat. “Luna…” Mahinang binitawan ni Rafael ang pangalan, nakatitig sa hangin, pero halatang nakatuon sa kanya ang isip.“Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko sa’yo,” “Pareho tayong pagod… pero iba ang epekto mo sa akin.” dagdag niya, may bahid ng galit at pagod sa boses.Kapag dadaan siya sa hallway, ibinababa ni Luna ang tingin. Kapag nasa meeting, diretso lang ang sagot—maikli, propesyonal, walang emosyon. Kapag kailangan siyang lapitan, may pagitan. Laging may distansya. Parang walang nangyari.At iyon ang mas lalong nakakainis.“Nasaan si Luna?” tanong ni Rafael sa assistant niya isang umaga, hindi inaalis ang tingin sa laptop.“Nasa records department po, sir.”Tumango siya, pero hindi itinuloy ang trabaho. Isinara ang laptop, tumayo, at naglakad palabas ng opisina—hindi sigurado kung galit ba siya o

Ilang araw matapos ang huling pag-uusap nila Rafael at Luna, hindi na niya naiwasan ang iniisip niya: kailangan na niya ng pera. Hindi na sapat ang overtime, hindi na sapat ang pagngiti at pagpapanggap na kaya pa niya. Tuwing tatawag ang ospital, parang may kumakalam sa dibdib niya.Sa hallway ng executive floor sila nagtagpo—malamig ang aircon, tahimik ang paligid, at tanging tunog ng takong ni Luna ang maririnig sa makintab na sahig. Nang makita niya si Rafael na nakatayo sa dulo, tila ba biglang bumagal ang oras. Nakasuksok ang dalawang kamay nito sa bulsa ng pantalon, tuwid ang tindig, ngunit mabigat ang titig.“Rafael…” mahina ang boses niya nang nagtagpo sila sa hallway. “Hindi ko po alam kung… kung puwede po ba.”Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki, ngunit hindi siya lumapit agad. Tinitigan muna siya nito—parang sinusukat kung gaano kabigat ang dahilan sa likod ng mga salitang iyon“Pera?” agad na sagot ni Rafael. Makikita sa kanya ang pagiging sigurado.“Kailangan lang po tal

Kinaumagahan, mas maaga si Rafael sa opisina.Pagbukas pa lang ng elevator sa executive floor, narinig na niya ang pabulong na usapan mula sa cubicles sa ibaba.“Grabe, kahapon na naman nasa office ni sir si Luna.”“Alam mo na ’yon.”“Hindi naman siguro—”“Please. CEO ‘yon.”Huminto siya sandali sa gitna ng hallway. Hindi siya agad nagsalita. Nakikinig lang. Tahimik. Ngunit ang panga niya ay bahagyang kumikirot sa higpit.Isa pang bulong ang umabot sa kanya.“Madali talagang umangat kung marunong kang dumiskarte.”Doon siya huminga nang malalim.Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagmadali.Dahan-dahan siyang lumapit sa railings ng floor, sapat para makita siya ng lahat sa ibaba.“Go back to work.”Hindi malakas ang boses niya. Pero sapat para tumahimik ang buong departamento.“Nagbabayad ako para magtrabaho kayo,” dagdag niya, mas malamig ang tono. “Hindi para mag-imbento ng kwento.”Walang sumagot.“Kung may oras kayong mag-usap tungkol sa personal na buhay ng iba, ibig sabihin kula

Tahimik na ang buong kumpanya. Sa executive office, nakaupo pa rin si Rafael Blackwell sa likod ng mesa niya, ngunit halatang hindi na siya nagtatrabaho. Nakabukas ang laptop, ngunit hindi gumagalaw ang cursor sa screen. Sa isip niya, paulit-ulit ang nangyaring usapan nila ni Roset. You’re just an employee. Napabuntong-hininga siya. “Damn it,” bulong niya sa sarili. Hindi siya sanay na kinukwestyon. Lalo na sa sarili niyang opisina. Hinagod niya ang mukha niya at sumandal sa upuan. Ngunit kahit anong pilit niyang ibaling ang atensyon sa trabaho, may isang bagay lang na pumapasok sa isip niya. Si Luna. Napatingin siya sa cellphone na nakapatong sa mesa. Sandali siyang nag-alinlangan. “Seriously?” bulong niya sa sarili. Ngunit ilang segundo lang ang lumipas, kinuha rin niya ito. Hinahanap niya sa contacts ang pangalan ni Luna. Ilang beses na rin niya itong nakita sa employee records noon, kaya hindi na mahirap hanapin ang number. Nang makita niya ito, hindi na siya nag-i

Tahimik ang executive office. Tanging mahihinang ilaw mula sa city skyline ang sumasalamin sa malaking salamin sa likod ni Rafael.Nakatayo siya roon, isang kamay ang nakasuksok sa bulsa ng slacks niya habang ang isa ay hawak ang cellphone. Bahagyang nakakunot ang noo niya habang nakatitig sa huling mensahe ni Luna.Nasa bahay na po ako, sir.Dahan-dahan siyang huminga.Parang may kung anong gumaan sa dibdib niya nang mabasa iyon.Ngunit agad rin niyang pinilit na itago ang pakiramdam na iyon.“Relax,” bulong niya sa sarili. “She just got home.”Sandali siyang nakatitig sa screen bago dahan-dahang gumalaw ang mga daliri niya sa keyboard.Nag-type siya.Rafael:Good.Huminto siya sandali. Nakasandal ang balikat niya sa gilid ng mesa habang iniisip kung dapat pa ba siyang magdagdag.Napabuntong-hininga siya.“Whatever,” mahina niyang sabi.Nag-type ulit siya.Rafael:Did you eat?Nang maipadala ang mensahe, agad niyang inilayo ang phone sa mukha niya na parang may ginawa siyang kakaiba.