LOGINTahimik ang buong office floor matapos magsalita si Rafael.Walang kahit sinong empleyado ang naglakas-loob gumalaw. Maging ang maingay na bulungan na kanina pa umiikot sa paligid ay tila biglang nilamon ng katahimikan. Nakatingin ang lahat sa CEO nilang nakatayo sa gitna ng aisle, habang ang malamig nitong tingin ay nakatutok kay Roset.Hindi agad nagsalita si Rafael. Hinayaan niyang maramdaman ng lahat ang bigat ng presensya niya. Isa iyon sa mga dahilan kung bakit bihirang may sumalungat sa kanya. Hindi niya kailangang sumigaw palagi. Minsan, sapat na ang paraan ng pagtitig niya para maramdaman ng tao ang pressure.Dahan-dahan siyang humarap kay Roset.“Tell me,” malamig niyang tanong habang nakapasok ang isang kamay sa bulsa ng pantalon. “Anong eksaktong sinabi mo bago umabot sa puntong sinampal ka ni Luna?”Napalunok si Roset.“Sir… ako ang sinampal niya. Hindi niyo ba nakita?”“I asked a question.”Mas bumaba ang boses ni Rafael.“Answer it.”Nagkatinginan ang dalawang alipores
Narito ang susunod na kabanata sa format na gusto mo.Kinaumagahan ay mas tahimik kaysa karaniwan ang buong opisina. Isa-isang nagsidating ang mga empleyado, may bitbit na kape, laptop, at mga dokumentong kailangan para sa panibagong araw ng trabaho. Ngunit isang desk ang kapansin-pansing bakante.Ang desk ni Luna.Sa loob ng executive office, nakaupo si Rafael habang hawak ang tasa ng mainit na kape. Kanina pa siya pasulyap-sulyap sa orasan na nakasabit sa dingding. Hindi niya maintindihan kung bakit ilang beses na siyang napapabuntong-hininga habang paulit-ulit na tumitingin sa pinto.“Late…” mahinang bulong niya sa sarili bago muling uminom ng kape. “Nagpaalam naman siya kagabi. Sinabi niyang baka ma-late dahil pagod siya sa meeting…”Tahimik siyang napasandal sa upuan.Naalala niya ang buong meeting kahapon.Tahimik si Luna.Halatang drained.At alam niyang hindi iyon dahil sa trabaho.“Victor…” mariin niyang sambit habang umiigting ang panga. “Damn… kung hindi lang importante ang
Maaga pa lamang ay nag-ring na ang telepono sa loob ng opisina ni Rafael. Nakaupo siya sa harap ng desk habang binabasa ang ilang dokumentong ipinasa ng legal team para sa proyekto nila ni Victor. Nang makita ang pangalan sa screen, agad siyang napasandal sa upuan. Victor. Pinindot niya ang answer button at inilapit ang telepono sa tenga. “Good morning,” malamig niyang bati. Sa kabilang linya ay agad niyang narinig ang pamilyar na boses na parang laging may halong biro. “Wow. Ganyan ka ba lagi kaboring sa umaga?” natatawang sabi ni Victor. “Sabihin mo na kailangan mo.” Napatawa si Victor. “Straight to business. I like that. Anyway, may meeting tayo mamayang tanghali. Nandito na yung updated proposals galing sa investors. Kailangan natin pag-usapan bago ang presentation next week.” Tahimik na nakinig si Rafael. “Fine.” “Bring your assistant.” Agad kumunot ang noo ni Rafael. “Why?” “Because she's part of the project.” “Hindi kailangan.” “Rafael,” natatawan
Victor’s POVNakasandal si Victor sa likod ng itim niyang sasakyan habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod mula sa bintana ng hotel suite na tinutuluyan niya. Hawak niya ang isang baso ng whisky, paikot-ikot itong iniikot sa pagitan ng mga daliri habang nakatanaw sa malayo.Hindi pa rin mawala sa isip niya ang nangyari noong gabing iyon. Hindi ang galit ni Rafael.Hindi ang suntok na muntik na niyang matanggap. Kundi ang reaksyon ni Luna. Napangisi siya nang bahagya bago uminom.“Interesting...” bulong niya sa sarili.Marami na siyang nakilalang babae sa buong buhay niya. Mga model, artista, anak ng mga negosyante, at mga taong kusang lumalapit dahil sa pangalan at pera niya.Pero iba si Luna.Hindi ito lumalapit.Hindi ito nagpapapansin.At lalong hindi ito sumusunod sa agos.Iyon ang dahilan kung bakit lalo siyang naging interesado.“Ang dami kong nakilala na gustong-gusto ang atensyon,” mahina niyang sabi habang inilalapag ang baso sa mesa.“Pero ikaw? Ikaw yung tipo na guston
Tahimik pa rin ang loob ng office matapos niyang ayusin ang huling band aid sa braso ni Luna. Si Rafael ay marahang tumayo at isinara ang first aid kit, habang ang kilos niya ay mabigat pa rin na parang hindi pa rin tapos ang galit niya sa nangyari kanina. Napatingin siya sa glass wall kung saan kita pa rin ang mga empleyadong abala, pero ramdam pa rin ang bulungan sa labas. “Hindi ko maintindihan kung bakit ang hilig nilang gawing target ang tahimik,” mahina niyang sabi habang nakapamulsa, hindi malinaw kung para sa sarili niya o para kay Luna. Tahimik si Luna sa sofa, inayos ang sleeves ng polo niya para matakpan ang mga pasa sa braso. “Sir, sanay na po ako… ganun po talaga sa office, hindi lang naman po ako yung unang pinagchismisan nila,” mahina niyang sagot habang pinipilit maging normal ang boses niya. Agad na napalingon si Rafael sa kanya, halatang hindi nagustuhan ang sinabi. “Sanay ka?” mababa pero mariing tanong niya habang dahan-dahang lumapit muli. “Luna, hindi ka d
Maaga pa lamang ay nasa elevator na si Luna. Tahimik siyang nakatingin sa repleksyon niya sa salamin habang hinihigpitan nang bahagya ang manggas ng blouse niya para matakpan ang ilang band aid sa braso. Naglagay rin siya ng manipis na skin-tone bandage sa gilid ng binti kung saan may natira pang pasa. Ayaw niyang maging sentro ng usapan. Ayaw niyang magpaliwanag. At higit sa lahat, ayaw niyang maalala ang nangyari kagabi. Nang bumukas ang elevator sa floor nila ay agad siyang bumuntong-hininga at inayos ang sarili. “Good morning,” mahina niyang bati sa ilang empleyadong nasalubong. May ilan namang ngumiti. May ilan ding agad napatingin sa mga band aid niya. At may ilan na halatang nagpipigil ng tanong. Hindi na niya iyon pinansin. Tahimik siyang nagtungo sa desk niya, inilapag ang laptop bag, inilabas ang laptop, at nagsimulang magbukas ng mga email na kailangan niyang asikasuhin. Akala niya ay magiging tahimik ang umaga. Nagkamali siya. “ay wow? paawa yarn?” Agad niyang
Tahimik ang biyahe nila palabas ng subdivision ni Rafael, ngunit hindi iyon yung klase ng katahimikan na awkward—mas parang may mga bagay na hindi sinasabi, pero ramdam sa pagitan nila. Maaga pa, kaya halos wala pang sasakyan sa kalsada. Malamig pa ang hangin, at ang liwanag ng araw ay dahan-dahan
Nakatayo si Luna sa tapat ng malaking gate, hawak ang cellphone habang paulit-ulit niyang binabasa ang address na sinend ni Rafael. Kahit malinaw ang nakasulat, hindi pa rin siya makapaniwala sa nakikita niya. Ang gate pa lang—mataas, bakal, at elegante ang disenyo—parang katumbas na ng buong boardi
Maaga pa lang, ramdam na agad ni Luna ang bigat ng paligid.Pagpasok niya sa opisina, parang may mga matang agad na sumunod sa kanya. Hindi lantaran—pero sapat para maramdaman niya.“Yan na siya…”“Ang aga naman ngayon…”“Baka may schedule kay boss…”Mahinang bulungan. Pero malinaw.Humigpit ang ha
Umaga pa lang, gising na si Luna.Tahimik ang buong bahay. Nakaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang cellphone habang nakatitig sa blangkong screen.Hindi siya makatulog nang maayos kagabi.Paulit-ulit sa isip niya ang iisang tanong.“Tama pa ba ’to?” mahina niyang bulong sa sarili.Napahawak siya s







