Lahat ng Kabanata ng Ang Pantasya Kong Bilyonaryo: Kabanata 11 - Kabanata 20

Marikit Tolentino POV Ang sumunod na araw ay nagsimula sa isang marangyang almusal, ngunit ang atmospera ay biglang nagbago nang bumukas ang malaking pinto ng mansyon nang walang abiso. Isang babaeng tila galing sa cover ng isang fashion magazine ang pumasok. Nakasuot siya ng pulang dress na hapit sa katawan, may suot na mamahaling salamin, at ang bawat hakbang niya ay tila nagpapahiwatig ng awtoridad. "Jaxon, darling! I heard the news, and I just couldn't believe it," bungad ng babae sabay halik sa pisngi ni Jaxon, na tila ba hindi napansin ang presensya ko. Siya si Cassandra Valderama, ang ex-girlfriend ni Jaxon at anak ng isa sa pinakamalaking business tycoon sa bansa. Ramdam ko ang biglang paninigas ng katawan ni Jaxon sa tabi ko. Ang kanyang mga mata na dati ay puno ng inis sa akin, ngayon ay tila napalitan ng pagkagulantang at bahagyang sakit. "Cassandra. What are you doing here?" malamig na tanong ni Jaxon, bumalik muli ang kanyang "Bilyonaryong Freezer" mode. "I came

Makirit Tolentino POV Lumipas ang ilang araw matapos ang gabing tinawag ni Jaxon na isang pagkakamali. Namayani ang isang malamig na pader sa pagitan namin. Tuwing magtatagpo ang aming mga mata sa hapag-kainan sa harap ni Doña Aurora, pilit ang aming mga ngiti, pero sa sandaling tumalikod ang matanda, tila ba nagiging estranghero kaming muli. Isang hapon, habang abala si Jaxon sa kanyang opisina, tinawag ako ni Doña Aurora sa kanyang garden. Doon, uminom kami ng tsaa sa gitna ng mga rosas na tila kasing-ganda ng mga pangarap ko, pero kasing-tinik ng katotohanan. "Marikit, hija," panimula ni Lola habang dahan-dahang inilalapag ang kanyang tasa. "Alam mo ba kung bakit gustong-gusto ko ang kasalang ito? Hindi lang dahil sa tradisyon. Gusto kong makita si Jaxon na muling sumasaya. Mula nang pumanaw ang kanyang mga magulang sa isang aksidente, naging sarado ang kanyang puso. He buried himself in work, thinking that success would fill the void." Napatigil ako sa pag-inom. "Aksidente

Marikit Tolentino POV ​Ang umaga matapos ang madamdaming pag-aamin nina Jaxon at Kiket sa loob ng madilim na kwarto ay hindi naging madali. Habang pababa sila sa grand staircase ng mansyon, mahigpit ang hawak ni Jaxon sa kamay ni Kiket. Hindi na ito ang hawak ng isang boss na nag-uutos, kundi hawak ng isang lalaking natagpuan na ang kanyang sandigan. Sinalubong sila ni Doña Aurora sa hapag-kainan, ang kanyang mukha ay kasing-tigas ng marmol, at ang bawat kalansing ng kanyang kubyertos ay tila babala ng isang darating na bagyo. ​"Maupo kayo," maawtoridad na wika ng matanda. "Narinig ko ang inyong mga drama kagabi. Jaxon, Marikit, alam ko na ang engagement na ito ay nagsimula sa isang kontrata, isang transaksyong may presyong limang milyong piso. Bilang isang Silverio, ang panloloko sa pamilya ay isang kasalanang hindi ko basta-basta mapapalampas." ​Naramdaman ni Kiket ang panlalamig ng kanyang mga palad. "Lola, patawad po. Alam ko pong mali ang magsinungaling, pero kailangan ko l

Ang sikat ng araw ang nagsilbing alarm clock namin, hindi tulad ng digital na orasan ni Jaxon sa kanyang penthouse. Paglabas ko ng silid, nakita ko siya na nakaupo sa gilid ng banig, hinahaplos ang kanyang likod na mukhang nangangalay pa rin dahil sa tigas ng higaan. Ngunit sa kabila ng kanyang pagod, ang mga mata niya ay hindi na ang mga matang puno ng pagdududa kagabi. Ngayon, may bakas na ito ng kuryosidad. "Magandang umaga," bati ko. "Handa ka na ba? Sabi ni Tatay, kailangan ng dagdag na kamay sa pagtatanim ngayong umaga. Mahuhuli na raw tayo sa schedule ng pagtatanim kung hindi tayo kikilos nang maaga." Hindi na siya nagtanong ng "bakit" o "kailangan ba talaga." Nagsuot siya ng lumang t-shirt na pinahiram ni Tatay, isang shirt na medyo kupas na ang kulay at may punit sa balikat at lumabas kami sa ilalim ng papalakas na araw. Habang naglalakad kami patungo sa malawak na palayan, ang putik ay humahatak sa bawat hakbang niya. Ang kanyang mga mamahaling sapatos ay iniwan na niya s

Kinabukasan, maagang-maaga pa ay abala na si Nanay Myrna sa kusina. Ang amoy ng pritong isda, inihaw na liempo, at sariwang ensaladang talong ay humahalimuyak sa buong bahay. Ngayon ang araw ng boodle fight—isang tradisyon namin sa pamilya tuwing may espesyal na okasyon, at ngayon, espesyal ito dahil nandoon si Jaxon. "Marikit, tulungan mo ako rito sa paglalatag ng dahon ng saging sa mesa," tawag ni Nanay. Nakita ko si Jaxon na lumabas ng kwarto. Mukhang mas maayos na ang kanyang gising kumpara noong unang gabi. Nakasuot pa rin siya ng simpleng t-shirt, at kahit na medyo magulo ang buhok, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa excitement. "May maitutulong ba ako?" tanong ni Jaxon habang papalapit sa amin. "Oo naman," sagot ni Nanay na may ngiti. "Pakikuha mo 'yung mga plato at baso sa labas. At tulungan mo si Tatay na maghain ng kanin sa gitna ng dahon." Sinunod ni Jaxon ang utos nang walang pag-aalinlangan. Hindi ko akalain na makikita ko ang isang taong may-ari ng napakarami