All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 161 - Chapter 170

ลลิสาผลักประตูห้องพักฟื้นเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว ภาพที่เพื่อนร่วมงานของเธอนอนเป็นผักอยู่บนเตียงทำให้พวงแก้มของเธอร้อนผ่าว ทั้งเห็นใจและสงสาร แต่อีกมุมก็นึกสมน้ำหน้าอยู่เหมือนกัน นึกไม่ถึงว่าสามีของเธอจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ เฝือกขา เฝือกแขน ...และเฝือกคอ ฮะ! “น้องสา มาแล้วเหรอครับ” วสุทำเสียงอ่อนแรงอ้อนพลางชี้ไปที่เฝือกแขน “ดูสภาพพี่สิ น่าอายชะมัด” ลลิสาวางกระเช้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินกอดอกเข้าไปยืนข้างเตียงแล้วมองคนนอนอยู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางกลั้นขำ “โถ...คุณวสุ สภาพเหมือนไปฟัดกับรถสิบล้อมาเลยนะคะเนี่ย แขนหักเลยเหรอ?” “ไม่ใช่รถสิบล้อหรอกครับน้องสา พวกมันมากันสามคน ดักซุ่มเจตนากระทืบพี่ใต้ถุนคอนโด...อาการหนัก หมอบอกต้องพักเป็นเดือน” วสุฟ้องชุดใหญ่ “ผมว่าต้องเป็นไอ้พวกมาเฟียคู่อริธุรกิจแน่ๆ ช่วงนี้ได้ข่าวว่ามันริษยาพี่ที่ได้ดี หรือไม่ก็...” “หรือไม่ก็...ดูจากสภาพสาว่าไม่แน่ คุณวสุอาจเดินซุ่มซ่ามไปเหยียบเปลือกกล้วยของใครแล้วล้มใส่ก้อนหินเองหรือเปล่าคะ” สาวเจ้ารีบขัดคอขำๆ หน้าตาย “เพราะว่าถ้าเป็นมาเฟียจริ

แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สาดส่องกระทบใบหน้าซูบซีดของลลิสาในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดที่ถูกรัวเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่องสลับกับเสียงพลิกหน้าเอกสารกองโตนาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลาตีสองตรง แต่นั่นไม่ได้ทำให้หญิงสาวละสายตาจากงานตรงหน้าไปได้เลย เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงสามเดือนแล้ว... จากกำหนดสัญญาเจ็ดเดือนที่เธอให้ไว้กับเหมันต์“อีกนิดเดียวลลิสา เธอต้องทำให้ทัน”หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเพื่อเรียกสติที่เริ่มพร่าเลือนจากความง่วงงวดล้า เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟเย็นชืดที่ละลายจนจืดชืดขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เพื่อหวังให้คาเฟอีนช่วยพยุงเปลือกตาที่หนักอึ้งเอาไว้ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของลลิสามีเพียงแค่บ้าน ออฟฟิศ และกองงานบริหาร บวกกับโปรเจกต์คอลเลคชันฤดูเสื้อผ้าคิดค้นขึ้นมาใหม่ ที่เธอต้องเคลียร์ระบบทั้งหมดให้ลงตัว เพื่อให้มั่นใจว่าเมื่อเธอเดินทางไปอิตาลี ทุกอย่างที่นี่จะไม่สะดุด และแม่ของเธอจะไม่เดือดร้อนเธอยอมรับงานโปรเจกต์เสริมทุกชิ้น ยอมนอนวันละไม่ถึงสี่ชั่วโมง และปฏิเสธการสังสรรค์ทุกรูปแบบ ลูกน้องในที่ทำงานต่างมองว่าเธอโหมงานหนักจนเหมือนคนบ้า แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า แรงขับเคลื่อน

หลังจากประตูห้องทำงานปิดลง ความเงียบสงัดเข้าครอบงำเหมันต์อีกครั้ง เขายังคงนั่งอยู่บนรถเข็น ปล่อยให้ความมืดสลัวของค่ำคืนในอิตาลีโอบล้อมร่างกาย ชายหนุ่มทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานสูง แต่ในหัวสมองกลับเต็มไปด้วยภาพใบหน้าซูบซีดของลลิสาบนเตียงคนไข้ ที่จินตนาการขึ้นมาด้วยตัวเองความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงอันที่จริงเขากับเธอมีสัญญาร่วมกัน... สัญญาอย่างเด็ดขาดว่าจะเก็บเรื่องที่เขายังมีชีวิตอยู่เป็นความลับ เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเองและเพื่อรอเวลาที่เหมาะสมในการเริ่มต้นใหม่ ทว่าในวันนี้ เขากำลังจะผิดสัญญาข้อนั้นกับเธอการสั่งการเคลื่อนไหวผ่านเครือข่ายมืดที่แฝงตัวอยู่ในสถานทูตและกระทรวงต่างประเทศ เพื่อตัดแขนขาและทำลายชื่อเสียงของทรงพล มันไม่ต่างอะไรกับการทิ้งร่องรอยให้ศัตรูสืบสาวราวเรื่องกลับมาถึงเขาได้ หมากเกมนี้เสี่ยงเกินไป และอาจทำให้ความลับที่เพียรรักษามาตลอดเปิดเผยออกไปในที่สุดสมองของเขาหนักอึ้ง แต่เมื่อนึกถึงคำรายงานของลูกน้องที่ว่าทรงพลพูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอจนลลิสาต้องนอนซึม แววตาของเหมันต์ก็กลับมากร้าวแสงและดุดันขึ้นมา ฝ่ามือหนากำแก้วบรั่นดีแน่นจนเส้นเลือด

ประตูห้องทำงานของลลิสาถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะเตือนล่วงหน้า การปรากฏตัวของ ทรงพล และ ลักษณ์ ในครั้งนี้ แตกต่างจากวันที่อยู่โรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของทรงพลที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ดูซูบเซียวและแก่ลงไปนับสิบปี เสื้อเชิ้ตที่เคยเรียบกริบมีรอยยับย่น เช่นเดียวกับลักษณ์ที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทางลนลานและหวาดวิตกลลิสาละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้า เธอนั่งนิ่ง มองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาเรียบเฉย“ลลิสา... พ่อมีเรื่องสำคัญอยากให้ลูกช่วย” ทรงพลเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความทรงอำนาจอย่างเก่า มันแฝงไปด้วยความเว้าวอนที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต “ตอนนี้ธุรกิจของพี่ชายลูกกำลังจะโดนฟ้องล้มละลายในอีกไม่กี่วัน และพ่อเองก็กำลังลำบากเรื่องคดีที่กระทรวง... ลูกพอจะมีเส้นสาย หรือรู้จักนักธุรกิจใหญ่ๆ คนไหนที่พอจะปล่อยกู้หรือช่วยซื้อหุ้นพยุงบริษัทของพี่เขาไว้ได้บ้างไหม”ตอนที่พูดทรงพลนึกถึงอาคีรา หากแต่ลูกสาวตรงหน้าไม่ได้เอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาแม้แต่คำเดียวลลิสาลอบถอนหายใจเบาๆ ความรู้สึกสมเพชและเวทนาแล่นเข้ามาในอก “สาไม่รู้จักใครเลยค่ะคุณพ่อ ไม่มีเส้นสายในแวดวงระดับสูงขนาดที่จะช่วยเงินหลักร้อยล้านได้

ณ อาคารผู้โดยสารขาออก สนามบินสุวรรณภูมิ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ลลิสาเดินลากกระเป๋าเดินทางใบโตตรงไปยังเคาน์เตอร์เช็กอิน โดยมีเหนือเมฆและอาคีราเดินขนาบข้าง ทำหน้าที่เป็นลูกมือช่วยยกกระเป๋าและถือเอกสารให้ สมแล้วที่เป็นเพื่อนสนิทที่คอยซัพพอร์ตเธอมาตลอด“เช็กพาสปอร์ตหรือยัง ตั๋วเครื่องบินล่ะ วีซ่าดูดีแล้วใช่ไหม” อาคีราเอ่ยถามย้ำเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่อาจรู้ พลันตรวจตราความเรียบร้อยรอบตัวอย่างละเอียดยิบ“ตรวจหมดแล้วคี ถามจนสาจะท่องเลขพาสปอร์ตได้อยู่แล้วเนี่ย”ลลิสาหัวเราะแก้เขินเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้น“เออน่า คีมันก็แค่เป็นห่วง” เหนือเมฆบ่นพึมพำสมทบ พลางชะเง้อคอมองซ้ายมองขวา “แต่ว่าก็ว่านะแม่ง... รู้สึกเหมือนมีบางอย่างวนๆ อยู่รอบตัวพวกเราเนี่ย”“อะไร” “เห็นผู้ชายชุดสูทสีดำ ตัวล่ำๆนั่นไหมวะ ไอ้คนที่ตัดผมสั้นเกรียนนั่นน่ะ เอาจริงเหมือนว่ามันเดินตามหลังมาตั้งแต่ประตูทางเข้าแล้ว”คำพูดของเหนือเมฆทำให้หัวใจของลลิสากระตุกวูบ หญิงสาวแสร้งทำเป็นหันไปจัดสายกระเป๋าเป้เพื่อแอบกวาดสายตามองตาม และก็เป็นไปตามคาด... ผู้ชายคนนั้นคือ ‘ลูกน้องของเหมันต์’ ที่แฝงตัวมาคอยอารักขาความปลอดภัยให้เธอตามคำ