All Chapters of Dear Husband: You Love Me Too Late: Chapter 71 - Chapter 80

"Hoy, Ysabella! Pakidala nga ang mga pinamili namin sa kuwarto ni Miss Charlotte!"Mula sa labas ng kaniyang pinto ay tawag ni Lucy. Dumating na ang mga ito at siya na naman ang gustong pahirapan. Kinatok pa nga nito ng malakas ang kaniyang pinto dahil hindi siya agad lumabas."Ysabella! Binabalewala mo ba ako?"Napairap sa hangin si Ysabella. Nang buksan niya ang pinto ay may pilit na ngiti ang mga labi niya."Narinig ko, Lucy. Nasa banyo ako kaya hindi ko nabuksan agad. Hindi naman siguro bawal ang gumamit ng banyo, hindi ba?" Inirapan siya nito tsaka ipinagduldulan ang isang bag sa dibdib niya. "Nagdahilan ka pa! Oh! May iba pa sa loob ng kotse. Pakidala lahat!"Tinalikuran siya nito pagkatapos maibigay iyon at mautusan siya. May dala din ito para sa sarili at masayang bumaba.Bumuga siya ng hangin. Ang bag na ibinigay nito ay dinala muna niya sa inookupang kuwarto ni Charlotte.Ang mismong kuwarto ni Raj. Wala doon ang babae noong pumasok siya. Bigla siyang nakaramdam ng lungkot

Nagmamadali siyang umalis. Dahil medyo madilim ay hindi niya napansin ang side table. Nabangga niya iyon kaya gumawa ng ingay na dahilan para lalo siyang mataranta.Narinig iyon ni Charlotte mula sa labas. Agad itong pumasok. At kahit saglit lang na nakita ang tumatakbo palayo, alam niya kung sino iyon. Kilalang kilala niya ang likuran na iyon dahil lagi siyang nasa likod nito noon.Kailangan na niyang gumawa ng paraan para mapaalis si Ysabella! Or else, mawawalan ng saysay ang mga nagawa na niya. Ang pagpapanggap! Ang mga kasinungalingan na hinabi niya para mapalapit sa pamilyang Lincoln! Hindi niya hahayaang mawalan ng saysay ang mga paghihirap niya!Kaya sa gabing iyon, gumawa siya ng plano. Kaya kinaumagahan, inabangan niya si Ysabella sa may hallway malapit sa hagdan."Ysabella..." pinigilan niya ito sa paglalakad. Tumigil naman si Ysabella at hinarap siya. Umaktong normal na tila walang nalalaman."I know you heard me last night. Keep your mouth shut or else..." banta niya sa

Walang nagawa si Granny Mira nang makitang kinakaladkad si Ysabella ng mga tauhang hindi niya kilala."Granny Mira. Wala po akong kasalanan! Hindi ko magagawa iyon!" umiiyak pang pagmamakaawa ni Ysabella para paniwalaan niya. Pero...Wala siyang lakas ng loob para suwayin ang kagustuhang mangyari ni Daniel. She was not healthy anymore. Daniel is the only savior of the company right now. Para manatiling nakatayo ang pinaghirapan niya ng matagal na panahon, kailangan niya si Daniel. Hanggang hindi pa nagigising si Raj.Kaya pikit mata niyang hinayaan ang nangyayari. Isa pa, mas makakabuti sigurong mawala na doon si Ysabella.Marahas na itinulak si Ysabella sa loob ng itim na kotse. Sinubukan niyang tumakas pero lock ang pinto. "Pakawalan ninyo ako!" sigaw niya. Halo-halong emosyon ang nasa sistema niya. Para siyang mababaliw sa kaiisip kung anong magiging kapalaran niya. Anong gagawin sa kaniya? Saan siya dadalhin? "Manong, pakawalan mo ako, please..."After a while, ay bumiyahe ang

"Gusto mo ng mansanas? Masarap ito..."Napakurap-kurap siyang nakatitig sa maliit na bata. Tantiya niya ay nasa anim na taong gulang ito. Bumangon siya mula sa pagkakahiga sa buhangin. Humagikgik ang bata nang lumapit pa ito at may kinuha sa buhok niya. Dahon na kumapit doon dahil sa paghiga niya sa buhangin."Ganda, ang ganda ganda mo," sabi nito sa matatas na tagalog. Akala niya hindi ito marunong magtagalog ang mga naroon.Hinawakan niya ang maliit na kamay ng bata."Saan ang kasama mo? Gabi na, hindi ka dapat gumagala mag-isa."Humagikgik muli ang batang babae. Pagkatapos kumagat sa mansanas ay itinuro nito ang isang gawi. Mula sa hindi kalayuan ay naroon si Guyam. Nakaupo at nakatanaw sa malayo. Sa madilim na karagatan.Rinig na rinig ang hampas ng mga alon. Maging ang amoy ng tubig alat ay biglang nangibabaw sa kaniyang pang-amoy. Mas naging mapagmasid si Ysabella sa kaniyang paligid.Sa katahimikan na iyon, biglang kumalam ang kaniyang sikmura. Lalong napahagikgik ang batang

Napatayo si Ysabella. Mabilis naman na umalis si Guyam. "N-nagsalita siya?" Hindi makapaniwalang bulalas niya. Hindi makapaniwala kung tama ba ang narinig niya o guni-guni lamang niya iyon. Ang bilis kasi ng pangyayari.Kakaiba ang gabing iyon. Inabot na naman siya ng halos hating gabi para matapos ang ginagawa pero masaya ang puso niya. Nagawa pa niyang makaligo. Ang lamparang iniwan sa may pinto niya ang gamit niya dahil wala siyang kuryente.Nakakalungkot isipin ang mga pinagdadaanan niya at kalagayan. Pero hindi niya maintindihan ang saya na bumabalot sa sistema niya.Sa isang linggo, unti-unti niyang nilinisan ang kaniyang sariling tahanan. Sa tuwina, may kung sinong nag-iiwan sa kaniya ng ilang kagamitan kaya hindi na rin siya nahirapan. Nakakapagluto na siya ng kanin dahil sa lumang kaldero. Namumulot lamang siya ng kahoy sa gilid ng bahay niya para gawing panggatong. Minsan, itlog lang na nilaga ang kaniyang ulam na isasabay na niyang iluto sa kanin. Simple pero madali. Hin