All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 21 - Chapter 30

176 Chapters

CHAPTER 20: MATURE CONTENT 🔞

ROUGE VALDERAMA’S POV May kung anong dumaan sa dibdib ko nang makita ko siyang hindi umalis. Hindi umatras. Hindi tumakbo. Sa halip…ay nakatayo lang siya sa harapan ko, parang may hinihintay na hindi niya rin maintindihan. Hindi ko inaasahan na susunod siya. Pero laking gulat ko ng makita kong gumalaw ito papalapit sa akin. Dahan-dahan. Parang bawat hakbang ay pinag-iisipan. At doon at hindi ko napigilang napangisi. She chose to come closer even though I was just kidding and trying to figure out if she'll do it. I let her take her time… hanggang sa tuluyan na siyang huminto sa harap ko. Sapat na lapit para maramdaman ko ang init ng katawan niya. Sapat na lapit para marinig ko ang bahagyang bilis ng paghinga niya. Dahan-dahan kong inangat ang mga kamay ko. At marahan kong hinawakan ang mga braso niya. Hindi mahigpit. Hindi mapilit. Inangat ko iyon nang dahan-dahan ay ginabayan patungo sa aking leeg. I encircled her arms around my neck. Then, gently pulled her closer.M

CHAPTER 21:

SABRINA DE VERA'S POV “Finally!” halos mapasigaw si Dan habang ini-stretch ang likod niya. “Ayoko na makita ‘yang thesis na ‘yan kahit kailan.” “Same,” sabay-sabay naming sagot. Napangiti ako nang bahagya habang tinitingnan silang lahat. Pagod. Puyat. Pero masaya. “At least tapos na,” sabi ni Janice, sabay higop ng kape. “Totoo,” dagdag ni Mariel. “Kung hindi dahil sa overnight na ‘to, baka next year pa tayo matapos.” Napatawa ako. “Ang OA niyo,” sabi ko, pero hindi ko rin mapigilang ngumiti. Maya-maya, isa-isa na silang nag-ayos ng gamit. “Alis na kami,” sabi ni Kristoffer habang sinusuot ang bag niya. “Sabay-sabay na tayo,” dagdag ni Dan. Sinamahan ko sila hanggang sa gate. Tahimik ang paligid. Malamig ang hangin. “Salamat ulit, Sabrina,” sabi ni Janice bago sila tuluyang umalis. “Anytime,” sagot ko, pilit na normal ang boses. Ngumiti sila. Nagpaalam. At unti-unti silang nawala sa paningin ko. ***** Pagbalik ko sa loob ng bahay… ay tahimik na ang paligid. Iba

CHAPTER 22:

ROUGE VALDERAMA’S POV Singapore. Mula sa malalawak na bintana ng hotel suite, tanaw ko ang city skyline, at ang mga ilaw na kumikislap kahit hindi pa tuluyang dumidilim ang langit. Tahimik. Maayos. Kontrolado. Kabaliktaran ng nangyayari sa loob ko. Napabuntong-hininga ako habang tinatanggal ang coat ko at basta na lang inihagis iyon sa couch. Niluwagan ko ang kurbata ko, saka ako dahan-dahang umupo. Tatlong oras na mula nang dumating kami. Tatlong oras na rin mula nang matapos ang opening conference. At sa loob ng tatlong oras na ‘yon… isa lang ang laman ng utak ko. Sabrina. Napapikit ako, saka bahagyang tumawa nang mahina. “D∆mn…” Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa sarili ko. Sa dami ng meeting, sa dami ng taong kailangang kausapin, sa dami ng responsibilidad na dapat kong pagtuunan ng pansin....ay sa kanya pa rin talaga nakatuon ang isipan ko. Napahawak ako sa sentido ko, pilit inaalis sa isip ko ang alaala. Pero lalo lang itong luminaw. “Mayor.” Nap

CHAPTER 23: ANNOYED

SABRINA DE VERA'S POV "Woii... malapit na matapos ang klase at birthday ni Sabrina next month!" excited na saad ni Danive. Kasalukuyan kaming nasa ilalim ng puno sa may quadrangle. Kakatapos lang ng class period at pauwi na din kami. Wala na kaming klase mamayang hapon kasi nailipat na sa umaga, pero imbes na umuwi ay nagdesisyon kami tumambay na muna dito upang mag-chikahan. "Oo nga! Twenty-four na siya!!!!" halos sabay-sabay nilang tukso sa akin. Kung makaasar talaga ay parang ang babata pa nila. E isa ako sa pinakabata sa grupo namin, at ang pinakamatanda ay si Kristoffer... "May party ba sa bahay niyo? o katulad next year?" usisa ni Mariel. Last year kasi ay sa batanes ginanap ang birthday ko. Ayaw ko naman sana pero masyadong mapilit si Daddy kaya wala akong choice. "Hindi ko alam e. Alam niyo naman na okay lang sa akin kung kahit saan basta invited kayo..." banat ko pa. Inirapan ako ng dalawang babae, sina Janice at Marice. Natawa lang ako sa reaksyon nila at ilang sa

CHAPTER 24:

ROUGE VALDERAMA’S POV Tahimik ang buong suite. Maliban sa mahihinang tunog ng notifications na sunod-sunod na pumapasok sa phone ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses itong nag-vibrate. Hindi rin ako nagtatakang ganito ang nangyayari. Dahan-dahan kong ini-scroll ang screen. Isang article. Isa pa. Hanggang sa sunod-sunod na posts. Pare-pareho lang ang laman. Pare-pareho lang ang tanong. At halos pare-pareho rin ang conclusion. Napabuntong-hininga lamang ako dahil hindi naman na talaga nakakagulat iyon. “Rouge…” Naputol ang pag-scroll ko. Napatingin ako sa harapan ko. Nandoon siya. Si Alexa. Nakatayo, paikot-ikot sa loob ng kwarto, halatang hindi mapakali. “Relax,” sabi ko, kalmado, sabay patuloy ng pagtingin sa phone ko. Pero hindi siya tumigil. “Hindi ako makakapag-relax,” sagot niya agad. “Have you seen the comments?” Bahagya akong napangisi. “I am literally reading them.” “Then you know how bad this looks!” diin niya. Hindi ako agad sumagot. Sa halip, binasa

CHAPTER 25:

SABRINA DE VERA'S POV Pag-apak ko sa sala ay agad na nagsalubong ang aking kilay, nang mapansin ko kung gaano ka-busy ang mga tao sa paligid. Lahat sila ay mag kanya-kanyang ginagawa. Mula sa nga boy rito sa bahay, hanggang sa mga kasambahay ay maging iyong chef na hina-hire ni Mommy kapag may okasyon ay nandito. Wala akong alam kung ano ang nangyayari, maging kaunting ideya sa utak ay wala. Hindi ko alam kung sino ang bisita, dahil kung si Daddy ang dahilan nito ay malabo dahil kahapon pa naman siya nakauwi mula sa trip niya sa Singapore. "Manang..." sambit ko at mabilis na hinawakan ang balikat nito upang pigilan. "Ani pong nangyayari? may bisita po ba?" tanong ko at muling iginala sa paligid ang aking tingin. "Oo.." agad na tugon niyo dahilan upang bumalik sa kanya ang tingin ko. "Sino naman?" Bahagyang kumislot ang kanyang labi, "Hindi ko alam e. Basta ang sabi ng mommy mo ay may tatlong bisita raw na darating ngayon kaya kailangang maghanda ng maraming pagkain."

CHAPTER 26:

ROUGE VALDERAMA’S POV Tuwid aking nakaupo, habang sa tapat ko ay nakaupo ang Mommy ni Sabrina. At sa kaliwa… ang ama niya na paminsan-minsang nagtatanong tungkol sa trip namin sa Singapore. “Productive,” sagot ko, kalmado. “We covered most of the agenda.” Tumango ang Governor. Muli itong nagpatuloy siya sa pagsasalita. Pero kahit mukhang nakatuon ako sa usapan… ay hindi. Dahil sa gilid ng mga mata ko ay nakikita ko si Sabrina. Nasa kabilang side ng mesa. Tahimik. Hindi nagsasalita. Pero halatang hindi ito komportable sa presensya ko. At higit sa lahat.... halatang naiinis siya. That look on her face. I like that. I'm enjoyingvthe fact that's she's mad and I have to do something about that later. “Mayor?” Naputol ang atensyon ko sa kanya, may kung anong humila sa akin pabalik sa reyalidad. “Yes?” sagot ko agad, parang walang nangyari. “About the proposal--” panimula ng ama niya. Sumagot ako. Maayos, diretsyo at walang pag-aalinlangan. Pero habang nagsasa

CHAPTER 27:

SABRINA DE VERA'S POV Dalawang araw na ang lumipas matapos ang dinner na iyon kung saan at biglang umalis si Rouge. Hindi ko alam kung ano ang dahilan niya, pero habang tinitingnan ko siya ng gabing iyon...ay kitang-kita ko ang matinding sakit sa kanyang mga mata. I felt the slightest pang of pain in my chest, watching him leave like that...torn my heart into pieces. It should have been me who was angry that night. Ako dapat ang umakto ng gano'n dahil siya itong may kasamang ibang babae at nailabas pa talaga sa publiko. Pero sa huli...ay naging siya. Napaisip ako bigla na siguro ay umakto siya ng gano'n dahil sa reaksyon ko ng sagutin niya ang tanong ng bisita, pero wala namang mali sa reaksyon ko. Dahil alangan naman na malungkot ako o ano, at lihim lang din ang ang namamagitan sa aming dalawa kaya tama lang ang sinabi niya. Ewan ko ba. Dapat sana ay matuwa ako dahil dalawang araw na siyang hindi nagpaparamdam sa akin. Hindi na niya ako ginugulo and I should be happy a

CHAPTER 28

SABRINA DE VERA'S POV Nakatayo ako sa tapat ng pintuan ng bahay ni Rouge. Kanina pa ako doorbell ng doorbell, pero wala akong natanggap na sagot. I tried calling him, message him to inform that I'm currently outside his house. Waiting for him to open the door for me, bago pa man may makakita sa akin dito mamaya. "Nasaan na naman kaya ang lalaking 'yun?" asik ko, patingin-tingin sa paligid hanggang sa nahagip ng paningin ko ang maliit na camera. Mula sa kinatatayuan ko ay humakbang ako upang lapitan ito. I crouched down to level my face on the camera, then slowly... I waved on it. Naisip ko kasi na baka konektado sa laptop or cellphone niya itong camera kaya ginawa ko iyon. And I think I worked. Dahil ilang segundo lang ay tumunog ang cellphone ko. Dali-dali ko itong binuksan at nang makita ko ang pangalan niya sa screen ay sinagot ko ang tawag. "Sab-- "Where are you?!" bungad ko at hindi na niya naituloy pa ang gusto niyang sabihin. "Kanina pa ako rito sa labas n

CHAPTER 29: MATURE CONTENT 🔞

SABRINA DE VERA’S POV Mainit pa rin ang hangin sa paligid. Parang hindi pa tuluyang humuhupa ang nangyari. Nakahiga pa rin ako sa ibabaw ng mesa niya… magulo ang buhok, mabigat ang paghinga, at pakiramdam ko ay wala pa rin sa tamang ayos ang isip ko. “Rouge…” mahina kong reklamo. Hindi ko na mabilang kung pang-ilang beses ko na siyang tinatawag nang gano'n na para bang kakapusin ako ng hininga. Nasa pagitan pa rin siya ng mga hita ko, nakayuko, at paulit-ulit na hinahaplos ng mga labi niya ang pisngi ko… ang noo ko… hanggang sa gilid ng labi ko. Marahan. Paulit-ulit. Parang hindi siya nagsasawa. “Stop…” bulong ko ulit, bahagyang tinutulak ang dibdib niya. “If we keep doing this I'll be sore," Napapikit ako nang maramdaman ko ulit ang malambot niyang halik sa gilid ng panga ko. Hindi siya tumigil. Hindi man lang nagmadali. Para bang gusto niyang sulitin bawat segundo. Napailing ako, pero hindi ko rin mapigilang mapangiti nang bahagya. Nakakainis. Sobrang nakakainis.

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP