Alle Kapitel von หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว: Kapitel 131 – Kapitel 140

เมษาที่กะว่าจะมาคุยกับเขาในช่วงเช้าก็ต้องชวดไป ไม่รู้ว่าเขายังไม่กลับตั้งแต่เมื่อคืนหรือออกไปตั้งแต่เช้ากันแน่“ค่อยเอากาแฟไปส่งก็ได้วะ”เจ้าของร้านเดินเข้าร้านด้วยสีหน้าที่โอเคขึ้นกว่าเมื่อวาน เห็นทีคงได้คำตอบในใจแล้วแต่ไม่ทันที่โบว์จะถามไถ่เธอก็เดินออกไปพร้อมแก้วกาแฟรสโปรดของคนบนตึก“สวัสดีค่ะพี่มุก”“สวัสดีจ้ะ เอ่อเม.. แป๊บนะพี่รายงานก่อน”เธอทำหน้างุนงงแปลกใจเล็กน้อยปกติเธอมาที่นี่ไม่ต้องรายงานแถมลายนิ้วมือเธอยังมีด้วย พอวันนี้เลขากลับพูดแปลก ๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเธอรอได้อยู่แล้ว“น้องเมรอแป๊บนะ บอสมีแขก”“อ๋อ โอเคค่ะ”เธอยิ้มหวานอย่างเข้าใจก็ว่าทำไมถึงต้องรายงานที่แท้มีแขกนี่เอง เจ้าหล่อนมองลอดเข้าไปกับช่องประตูที่ถูกเปิดเห็นราง ๆ ว่าเป็นผู้หญิงซึ่งรูปร่างคล้ายคลึงกับสาวญี่ปุ่นคนนั้นเมษานั่งอยู่อย่างนั้นนานเกือบครึ่งชั่วโมงตั้งแต่คบกันมาเธอยังไม่เคยรอเขานานขนาดนี้มาก่อน กาแฟในมือก็จวนละลายรสชาติคงจะจืดชืดไม่เหลือความอร่อย“พี่มุกเดี๋ยวเมมาใหม่นะคะ ไปชงกาแฟใหม่ก่อนพี่มุกเอาอะไรไหมคะ”“ไม่เป็นไรจ้า ขอบคุณน้า”เลขาสาวยิ้มตาหยีให้กับรุ่นน้องแล้วก้มงมกับงานมากมายของเธอต่อ ส่วนหญิงสาวที่อา

หกปีผ่านไปแล้วที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันครองรักกันอย่างชื่นมื่น มีโซ่ทองคล้องใจเป็นเด็กสาวแสนซนเป็นสักขีพยานรัก แม้จะไม่มีงานแต่งมีเพียงทะเบียนสมรสแต่เมษาไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจในเรื่องนี้เลยสักนิด“ที่รัก ลูกไปโรงเรียนแล้ว~”คนตัวโตออดอ้อนเมียสาวของตนที่กำลังจัดชุดเสื้อผ้าให้เขาใส่ไปทำงาน หากแต่ว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิดทั้งที่ตนเดินเปลือยเปล่ามาหาแท้ ๆ“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ”เธอหันหน้ามาเอ่ยถามพลางส่ายหน้าเมื่อเห็นงวงช้างใหญ่ เจ้าหล่อนล่ะเบื่อหน่ายความกินจุไม่พักของเขาเหลือเกิน อยากได้ทุกเวลาที่อยู่ด้วยกัน ตอนที่เธอให้นมลูกอีกข้างยังต้องให้เขากินด้วยทำอย่างกับว่าเธอคลอดออกมาสองคนทั้งพ่อทั้งลูก“ไม่ไปทำงานเหรอคะ”“ถ้าไม่ไป จะได้กินนมไหมคะ”ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าสวมกอดเมียสาวจากทางด้านหลัง จมูกโด่งกดลงซอกคอเนียนลากขึ้นใบหูจนขนลุกเกลียวไปทั้งร่างกาย“ถ้าไม่ไปก็มานี่ค่ะ”คนตัวโตเดินตามเป็นเป็ดน้อยตามผู้เป็นแม่ต้อย ๆ มุมปากหยักยกขึ้นสูงแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า“ยิ้มอะไร จะให้ถอนขนรักแร้ให้ ไม่มีเวลาไปเลเซอร์”“ใครจะไปทำวะเมษ !”รอยยิ้มเมื่อครู่หลุดหายไปทันตา คิ้วหนาขมวดมุ่นไม่พอใ

Fin Hotel - โรงแรมระดับห้าดาวWedding Day 08-08-2024 09.09 น.‘สวัสดีครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน กระผมในนามตัวแทนของเจ้าภาพ ขอกล่าวต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสุข ความปิติยินดีและความทรงจำที่ดี ในงานมงคลสมรสหมู่ในวันนี้’พิธีกรเอ่ยต้อนรับแขกอย่างเป็นทางการเมื่อเห็นว่าผู้คนในงานเริ่มเนืองแน่นแล้ว งานแต่งสุดหรูหราลังการรวมถึงงานที่ทำให้คนทั้งประเทศอกหักก็ว่าได้ เพราะลูกชายลูกสาวตระกูลมหาเศรษฐีประกาศสละโสดแต่งงานในวันเดียวกันถึงสาม แม้ก่อนหน้านี้คนเป็นพี่ใหญ่จะมีข่าววิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ นานาเรื่องท้องก่อนแต่งแล้วก็ตามวิดีโอทำความรู้จักบ่าวสาวทั้งสามคู่เริ่มฉายขึ้น ความหวานฉ่ำจากหน้าจอนำออกสู่สายตาผู้คนที่มาส่งผลให้ทุกคนยิ้มกว้างตามไปด้วยหญิงสาวในชุดสีเรียบทั้งสามคนนั่งกุมมือตัวเองรอเวลาที่เจ้าบ่าวจะมารับตัวออกไปประกอบพิธีตามประเพณี ถึงตอนเจ็ดโมงเช้าจะทำพิธีทางศาสนากันแล้วก็ไม่ได้ลดความตื่นเต้นของทุกคนลงไปได้เลย“พี่เมทำไมเงียบจังเลยคะ”น้องสาวคนสุดท้องของเขาเอ่ยถามอย่างรู้ความรอยยิ้มร่าเริงนี้ยังเป็นสดใสให้ครอบครัวได้เสมอ เมษายิ้มหวานตอบน้องก่อนจะเอื้อมมือมาจับม

มีข่าวลือกันว่านายทุนเงินหนากำลังกว้านซื้อที่ดินเขตทำเลทอง เจ้าของที่ดินหลายคนต่างพากันเสนอโก่งราคาสุดขั้วแต่ถึงกระนั้นก็ยังยอมซื้อในราคาที่แพงกว่าการประเมิน“เสี่ยครับ ที่ดินในเขตก่อสร้าง เราซื้อได้เกือบหมดแล้ว..”“เกือบหมด ?”“คะ.. ครับ ๆ ผมจะรีบไปจัดการครับเสี่ย”ซีวางซองเอกสารโฉนดหลายแปลงไว้ตรงหน้าผู้เป็นนาย ก่อนจะออกไปจัดการตามที่ได้รับมอบหมาย เขาไม่กล้าต่อกลอนอะไรให้มากความเพราะเพียงแค่เสียงสูงที่ปลายประโยคนั้นก็ทำทั้งห้องเย็นยะเยือกราวกับหน้าหนาวแถบเทือกเขา“ไอ้ชาญ เอาเงินกูคืนมานะ ! เงินกูต้องส่งให้แม่”“กูยืมทำทุนก่อน มึงพูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ !”คนสองคนฉุดกระชากลากถูกันอยู่หน้าคลับกาสิโนอีกตามเคย เสียงเอะอะโวยวายดังไปถึงโซนจอดรถของแขกวีไอพี ฮาร์นเหลือบมองคนคู่นั้นจากไกล ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นรถของตนตามปกติ แต่ทว่าใจเขากลับไม่นิ่ง มันตงิดแปลก ๆ เหมือนแจ้งเตือนอะไรบางอย่าง“จอด !”“ฮะ !”“ไปส่งเธอ”“ฮะ !”ไร้ซึ่งคำตอบมีแค่สายตาที่ส่งผ่านกระจกมองหลัง ซีรีบเหยียบเบรกตามคำสั่ง จากนั้นจีผู้เป็นพี่ก็ลงไปหาเธอพาขึ้นรถมา“อุ๊ย~ เอ่อ ขอโทษค่ะ”หลินปาดน้ำตาลวก ๆ แล้ววางตูดลงที่เบาะหลังอย่างเจ

ยังไม่ทันข้ามวันวริศราก็โดนเคาะห้องอย่างหนัก น้ำเสียงที่เรียกไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเจ้าของหอพัก เธอสูดลมหายใจอย่างหนักตั้งสติเพื่อออกไปเจรจากับหญิงวัยกลางคนด้านนอก“หลินขอเวลาอีกหน่อยนะคะป้า”“ให้อีกสามวันหลิน ป้าให้ได้แค่นี้จริง ๆ มันเดือนที่สามแล้ว”“ค่ะ ๆ หลินจะรีบโอนไปให้นะคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะป้า”เธอยกมือขอโทษขอโพยด้วยความเกรงใจ ก่อนที่เจ้าของหอจะถอนหายใจส่ายหน้าเบื่อหน่ายกลับไปยังรถ หลินปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะทรุดตัวลงกับเตียงแข็ง ๆ เธอเลือกที่จะเก็บความเสียใจเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ต้องหาเงินมาจ่ายค่าห้องให้ทันหลิน : มีเงินให้กูยืมก่อนไหมกุญแจ : เอ้า เงินโบนัสพึ่งออกนิกัส : ผัวเหี้ย ๆ ของมันไงอีแจหลินส่งข้อความลงในกลุ่มเพื่อนสนิท เพียงครู่เดียวก็มีข้อความตอบกลับมา ยังดีที่มีสองคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่กว่านี้กุญแจ : กูให้ได้ 1000 อ่ะ ต้องเอาไปไถ่ที่แม่กัส : กูได้ 2 แต่ต้องคืนสิ้นเดือน กูจองหมอผ่ากีไว้กุญแจ : ไม่งั้นมึงลองไปถามในโรงงานไหม ปล่อยดอกอ่ะ ถ้าในโรงงานเดียวกันดอกไม่แพงเท่าไหร่ จ่ายเงินออกกุญแจเสนอทางออกให้เพื่อน ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยหรอกแต่อย่างว