All Chapters of Kurtuluş Yok: Chapter 1 - Chapter 10

Evlendikten sonra Elif, manevi disiplinine odaklandığını öne sürerek benim onun odasında kalmama asla izin vermezdi.Ayın on altısında bile birlikte olduktan sonra sadece çarşafları toplamama izin verir, sonra da beni tek başıma gönderirdi.Ama şimdi fark ediyordum ki Elif'in koyduğu tüm katı kurallar aslında sadece bana karşıydı.O an acıdan konuşamaz hale geldim. Uyuşukluk önce ellerimden ayaklarıma yayıldı, sonra tüm bedenimi sardı. Sanki kalbim binlerce iğneyle deliniyordu.Ama Elif hâlâ açıklama yapacak gibi değildi. Aksine yüzü daha da soğudu."Kapıyı çalmadan içeri nasıl girersin?""Hiç mi kural bilmezsin? Çık dışarı!"Kendimi işaret ettim, sonra Mert'e baktım. Bir anda her şey bana komik geldi.Kendi karım yabancı bir adamın evde kalmasına izin veriyor, hatta üzerinde sadece bir havluyla onun saçlarını kurutmasına müsaade ediyor.Bu kadar samimiler... ama ben, kocası olmasına rağmen, odaya girmek için kapıyı çalmak zorundayım?Elif... sen sadece beni hiçe saymakla kalmıyorsun,

İlk kez Elif'i bu kadar panik içinde görüyordum. Gözleri dolmak üzereydi.Üstelik benim için ağlıyordu bile.Bir an afalladım, sanki hâlâ beni seviyordu.O anda Deniz'in ağlama sesi yükseldi."Anne... babam da kanıyor, korkuyorum..."Elif arkasını döndüğünde Mert'in kolundan durmadan kan aktığını fark etti.Az önce sıçrayan cam parçaları, kolunda iki küçük kesik açmıştı."Mert, seni hastaneye götüreceğim."Elif hiç tereddüt etmeden beni orada bırakıp Mert'i ayağa kaldırdı ve gitmeye hazırlandı."Elif, Can'ı da götürelim. Onun yarası daha ciddi."Mert'in sözleri, Deniz'in ağlama sesiyle karıştı."Hayır baba! Kandan korkuyorum, onu istemiyorum!"Deniz bana baktı, yüzünde açıkça bir direnç vardı.Mert ısrar etmedi, sadece Elif'e baktı.Birkaç saniye içinde Elif kararını verdi."Olmaz. Deniz kan görünce fenalaşır, birlikte gidemeyiz. Onu boşver, Can itfaiyeci, ilk yardımı bilir. Kendi başının çaresine bakar.""Gidiyoruz!"Elif, Deniz'i kucağına aldı, Mert'in elini tuttu ve bir kez bile ark

Tek bir mektup, beş yıl süren evliliğime son noktayı koydu.Artık ne özlem kalmıştı ne de geri dönme isteği.Bugünden sonra, artık iyi günde kötü günde... Elif'le hiçbir bağım kalmadı.***Kapıdan çıkar çıkmaz garip bir koku aldım."Bir şey yanıyor sanki..."İtfaiyeci refleksim anında devreye girdi.Kokunun geldiği yöne ilerledim. Gerçekten de bir odanın kapı aralığından ince ince duman sızıyordu."Kahretsin! Yangın var!"Bir anda yüzümün ifadesi değişti. Hemen yan taraftaki yangın tüpünü kaptım ve kapıyı kırmaya çalıştım.BAM!BAM BAM!Bir tekme, iki tekme...Beşinci tekmeden sonra kapı nihayet açıldı.Anında yüzüme keskin, yakıcı bir koku çarptı.Odanın içinde alevler dalgalanıyordu. Yangın henüz büyük değildi ama böyle devam ederse kesinlikle kontrolden çıkardı.Hiç tereddüt etmedim. Tüpün emniyetini çekip içeri daldım.Yanan şey odadaki büyük yataktı.Ama içeri girince gördüğüm manzara karşısında donup kaldım.Yatakta hâlâ oturan, sarhoş bakışlı olağanüstü güzel bir kadın vardı. A

"Buraya bir kez geldiğini mi söyledin?""Evet, Elif Hanım.""Yedek oda kartını ver, yukarı çıkıp bakacağım."Elif hiç vakit kaybetmeden yedek kartı aldı ve doğruca odaya yöneldi.Kapı kartla açıldı.Elif bu sefer Can'ın yine neyin peşinde olduğunu görmek istiyordu.Odaya girdikten sonra etrafına göz gezdirdi. Ancak banyodaki eşyalarla yataktaki çarşafların hiç dokunulmadığını fark etti.Burada birinin kaldığına dair en ufak bir iz yoktu.Bu da Can'ın o gün sadece kısa bir süre uğrayıp gittiğini gösteriyordu.Peki neden gelmişti?Sırf eşyalarını almak için mi?Elif odada Can'a ait hiçbir bavul görmedi, ama masanın üzerinde kendi iş bilgisayarını fark etti."Demek buradaymış.""Bir de mektup mu var?"Yaklaşıp bilgisayarın üzerinde duran zarfı eline aldı.Zarfın üzerinde sadece iki kelime yazıyordu:"Veda Mektubu"O anda Elif, Can'ın aslında neyin peşinde olduğunu anladı."Can, günlerdir ortada yoksun, telefonun kapalı, üstüne bir de veda mektubu bırakıp kayboluyorsun. Bu da neyin oyunu ş

"Can! Sen tam bir pisliksin!""Beni böyle bırakıp gitmeye nasıl cesaret edersin?!"Arabaya bindikten sonra Elif, uzun zamandır bastırdığı duygularını artık tutamadı. Bir anda gözyaşlarına boğuldu, içindeki acı dayanılmaz hâle gelmişti.Az önce, yangın söndürme kıyafetleri giymiş, beyaz örtülerin altında hareketsiz yatan o bedenleri gördüğünde aslında çok korkmuştu.Can'ı bulamamaktan korkuyordu.Ama daha da çok korktuğu şey, o örtüyü kaldırdığında Can'ın orada yatıyor olmasıydı.O anda Elif artık yıllardır sürdürdüğü duygularını hep kontrol altında tutan hâlini koruyamıyordu. Kalbi sanki iğnelerle delinirmiş gibi acıyordu.Can gerçekten öldü mü?Bilmiyordu... ve bakmaya da cesaret edemiyordu.Yıllardır katı bir inanç sistemine bağlı yaşayarak kalbini yeterince güçlü hâle getirdiğini sanmıştı.Ama o anda Elif'in bütün direnci çöktü.Bir çocuk gibi direksiyona kapanıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.Tam o sırada cebindeki telefon çaldı.Elif neredeyse zıplayarak doğruldu, heyecanla tel