All Chapters of Kurtuluş Yok: Chapter 21 - Chapter 30

"İşte böyle."Bu mesajla birlikte ona dair son sabrım da bitmişti. Telefonu kapatıp başımı yastığa koydum ve kısa sürede uykuya daldım.***O sırada barın girişinde duran Elif, ekranda peş peşe beliren mesajlara bakarken bakışları bir anda boşluğa düştü. Kendi kendine fısıldadı:"Gerçekten... beni hiç mi umursamıyor?""Ben bu hâldeyken nasıl hiçbir şey yapmaz... gelip beni görmek bile istemez?""Bizim aramızda ne oldu böyle?"Dalgınlık içinde, Elif'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.Eğer o an yanında biri olsaydı, içindeki bastırılmış acıyı hemen fark ederdi. Elif'in hâli kırılganlığının içinde tuhaf bir çekicilik taşıyordu—kırılmaya hazır bir güzellik gibi.Tam o sırada, arkasında duran birkaç adam fırsatı kaçırmak istemedi. Hızla yanına yaklaşıp Elif'in etrafını sardılar."Güzelim, ayrılık mı var? Keyfin bayağı kaçmış gibi.""Ah be... artık kimse kadın kıymeti bilmiyor. Böyle biri için üzülmeye değmez.""Aynen. Biraz fazla kaçırmışsın galiba. Gel, sana bir şey ısmarlayalım. Hem ka

Can taşındığından beri, evde Deniz ve Mert olmasına rağmen, Elif'e göre o ev artık yuva gibi gelmiyordu."Peki."Serkan, ofiste küçük bir yatak odası olduğunu bildiğinden itiraz etmedi ve arabayı doğrudan şirkete sürdü.Yolda Elif birden konuştu:"Serkan, bunu benim için araştır... Can bu gece neden gelmedi? Şu an nerede yaşıyor?"Serkan bunu duyunca çaresizce iç çekti.Can'ın aklından geçenleri nasıl bilebilirdi ki?Ama en azından nerede yaşadığını öğrenebilirdi.Yine de... Elif'in Can'a birden bu kadar takılması garipti."Tamamdır, Elif Hanım.""Eğer bu gece mutlaka Can Bey'i görmek istiyorsanız, onu kesin buraya getirecek bir yol var. ""Ne yolu? Hemen söyle!"Can'ı görebileceğini duyunca Elif'in gözleri parladı. Sarhoşluğu bile bir anda dağıldı."Can Bey bir itfaiyeci. Yangın çıkarsa... mutlaka gelir."Bu söz Elif'i anında ayılttı."Doğru...""O zaman öyle yap. Onu ara."Emrini verdi ve arka koltukta derin bir uykuya daldı. Şirketin önüne geldiklerinde Serkan onu uyandırdı."Elif H

Bu sonucu gördüğümde gerçekten şaşırdım. Ama başımı kaldırıp, Mert'in telefonda hâlâ sadece "M" olarak kayıtlı olduğunu görünce, içimdeki o küçük şaşkınlık anında dağıldı.Bir anda her şey bana acı bir ironiye dönüştü.Elif... Sana bütün kalbimle bağlı olduğum zamanlarda bana yüz vermedin. Hatta defalarca gururumu da sevgimi de ayaklar altına aldın.Şimdi o eve seni önemseyen başka bir adam girdi diye, yine aynı şekilde gelip bana mı sarıyorsun?Ne biçim bir saçmalık bu?"Aranızdaki şeyler beni ilgilendirmiyor."Yüzüm taş gibiydi. Onun yanından dolanıp yürümeye devam ettim.Arkamdan Elif'in pes etmeyen sesi yankılandı:"Can! Deniz benim öz çocuğum değil. O gün okulunda... hepsini gördüğünü biliyorum.""Ama bunu yapmamın sebebi, Deniz'in kendini diğer çocuklardan farklı hissetmemesiydi. Onun da kendisini seven bir annesi ve babası olduğunu bilmesini istedim.""Mert'le gerçekten öpüşmedim!""Bu çocuğa biraz zaman veremez misin? Seni yavaş yavaş kabul etmesine izin veremez misin?"O an, E

Ama şimdi... yakında eski eşim olacak biriyle arama mesafe koymak en doğrusu.Elif üzerime doğru gelmeye devam etti; ben ise hafifçe yana çekilip ondan uzaklaştım.Ama gerçekten düşmesine göz yumamazdım. Bu yüzden, Serkan'ın yaptığı gibi, Sadece göstermelik bir temasla kolunu tutup dengede kalmasını sağladım."Dikkat et."Alçak sesle yaptığım uyarı üzerine Elif bir an olduğu yerde donakaldı.Gözlerindeki şaşkınlık gizlenemiyordu. Sanki beş yıl boyunca ona körü körüne bağlı kalan, ne yaparsa yapsın karşılık bulamayan o adamın artık böyle davranabileceğine inanamıyordu."Teşekkür ederim."Elif, bir anda tüm gücünü yitirmiş gibi duraksadı. Bana yaklaşmayı bıraktı, başını çevirip sessizce yoluna devam etti.***Ofise girdik.O, alışkın bir şekilde çekmeceden anahtarı aldı ve kitaplığın arkasına gizlenmiş küçük odanın kapısını açtı.Ben ise olduğum yerde kaldım. Bir adım bile atmadım.Çünkü benden sakladığı o odayı görmek istemiyordum.Hele içeride başka bir erkeğe ait en ufak bir iz görme

"Katı bir inanç sistemine bağlı olan biri için en büyük yasak, arzuların peşinden gitmektir.""Evlilikte yakınlık ise... sadece ayın on altısında yaşanır."Beş yıl sonra, bir zamanlar bana söylediği bu sözleri, tek kelimesini bile değiştirmeden ona geri verdim.Ardından telefonu kapattım. Cihazı tamamen kapatarak tüm bağlantıyı kopardım.Tam o sırada bir taksi bulmuştum. Arabaya bindim ve gecenin karanlığına doğru uzaklaştım.Kısa süre sonra şehrin ışıkları arasında kaybolup gittim."Can!"Aynı anda, tavandan zemine uzanan camın önünde duran Elif çaresizce etrafa bakıyordu. Ama sonunda elinde kalan hiçbir şey yoktu.Telefonu, farkında bile olmadan parmaklarının arasından kayıp yere düştü.Gözyaşları da onunla birlikte süzüldü.Şehrin göz alıcı gece manzarasının yansıdığı camda, Elif kendi siluetini net bir şekilde gördü.Yüzü çoktan gözyaşı izleriyle dolmuştu.Kalbi dayanılmaz bir acıyla sızlıyordu.Sanki hayatından biri sonsuza dek koparılmış gibiydi.***O gece Elif bir an bile uyuya