All Chapters of Judge Me Now. My Billionaire Husband: Chapter 41 - Chapter 50

Chapter 41Claudia’s POVHindi umalis si Van sa tabi ko habang ako’y nagpapagaling. Mula nang makabalik kami sa palasyo, halos hindi na niya ako iniwan kahit isang sandali. Para bang sa bawat pagkurap niya ay natatakot siyang maglaho na naman ako sa kanyang paningin.Mas lalo pa niyang pinaigting ang seguridad sa buong palasyo. Dumoble ang mga guwardiya sa bawat pasukan. Kahit ang mga taong dati nang malayang nakakapasok ay kailangan nang dumaan sa masusing inspeksiyon.Alam kong hindi lang dahil First Lady ako.Dahil natatakot siya.Natatakot siyang mawala ako.Habang nakaupo ako sa sala isang hapon, dumating si Bea, isa sa mga pinagkakatiwalaang gabinete ni Van.“Claudia, I’m glad that you are home now!” agad niyang sabi bago niya ako mahigpit na niyakap.Ramdam ko ang panginginig ng kanyang katawan at ang bahagyang pagluha niya.“Magkuwento ka naman. Anong ginawa mo? Paano ka nakatakas sa mga kidnappers?”Bahagya akong natigilan.Muling bumalik sa isip ko ang madilim na bodega. Ang

Chapter 42Claudia’s POVDumating na rin sa wakas ang araw na pinakahihintay namin ni Van.Ilang buwan naming pinangarap ang sandaling ito. Ilang gabi kaming magkatabing nakahiga habang pinag-uusapan kung sino ang kamukha ng baby, kung paano namin siya palalakihin, at kung gaano kasaya ang magiging buhay naming tatlo.Pero tulad ng maraming magagandang bagay sa buhay, hindi naging madali ang pagdating ng aming munting himala.Nasa delivery room ako nang nararamdaman kong may kakaiba.Masakit.Nakakapagod.At parang unti-unting nauubos ang lakas ko.Samantala, sa labas ng silid, halos mabutas na ni Van ang sahig sa kakalakad. Hindi siya mapakali. Paulit-ulit siyang nagtatanong sa mga doktor at nurse.Hanggang sa lumabas ang isa sa mga doktor at seryosong lumapit sa kanya.“Mr. President, may kaunti lang tayong problema.”Nanigas si Van.“Ano iyon?”“May eclampsia po ang First Lady. Bigla pong tumaas ang kanyang blood pressure.”Parang tumigil ang mundo niya.Lahat ng ngiti at excitemen

Chapter 44Claudia's POVLumuwag ang dibdib ko nang tuluyan nang sabihin ni Van na hindi na siya tatakbo sa pagkapangulo.Sa loob ng maraming taon, nakita ko kung paano siya binago ng politika. Hindi siya naging masamang tao, ngunit unti-unti nitong ninakaw ang kanyang oras, katahimikan, at maging ang mga simpleng sandaling dapat sana'y kasama niya ang aming pamilya. Ngayon na lumalaki na ang aming anak, nakita niyang mas mahalagang naroroon siya sa bawat unang hakbang, unang salita, at bawat tagumpay nito kaysa muling makipaglaban sa maruming mundo ng kapangyarihan.Hindi ko siya kailanman pinigilan.Sa katunayan, mas lalo ko siyang minahal dahil sa naging desisyong iyon.Anim na taon siyang nagsilbi nang buong katapatan. Marami siyang isinakripisyo para sa bayan. Ngunit sa huli, napagtanto niyang hindi sapat ang mabuting hangarin upang mabago ang isang sistemang matagal nang nilalamon ng pansariling interes.Akala niya noon ay iyon ang kanyang tadhana.Ngunit minsan, ang tunay na mi

No One Will be Left Behind Chapter 46Vanruth’s POVPagkatapos ng nangyari kay Bea noong gabing iyon, wala akong itinago kay Claudia.Pag-uwi ko sa bahay, nadatnan ko siyang naghihintay pa rin sa sala kahit madaling-araw na.Tahimik siyang nakaupo.May isang tasa ng kape sa mesa.At katulad ng dati, alam kong ramdam niya agad na may mabigat akong dalang problema.“Anong nangyari?” mahinahon niyang tanong.Naupo ako sa tabi niya.At isa-isang ikinuwento ang lahat.Mula sa pagkapanalo ni Bea.Hanggang sa pag-uusap namin sa kuwarto nito.Hanggang sa pagtatapat niya ng nararamdaman.At ang paraan ng pagtanggi ko.Habang nagsasalita ako, hindi man lamang nagulat si Claudia.Hindi siya napamura.Hindi siya napasigaw.Hindi siya napaiyak.Bagkus ay para bang may matagal na siyang hinihintay na kumpirmasyon.Nang matapos ako ay marahan siyang napabuntong-hininga.“Alam ko na.”Napatingin ako sa kanya.“Alam mo?”Tumango siya.“Matagal na.”“Hindi mo ba napapansin?”“Kapag ikaw ang nasa paligi

Noong una ay bantulot pang sumama si Gabriel sa Pilipinas.Hindi naman dahil ayaw niya sa bansa.Ang totoo, hindi pa siya sanay sa kultura, sa klima, at lalo na sa paraan ng pamumuhay dito.Lumaki siya sa Amerika. Sanay siya sa maayos na sistema, tahimik na mga lansangan, at mga taong halos hindi mo makakausap kapag hindi mo kilala.Bukod pa roon, isang taon na lamang at matatapos na siya sa Harvard.Madalas niyang ipaalala iyon sa amin."Mama, one year na lang graduate na ako.""Alam ko.""Malaking adjustment ito.""Alam ko rin.""Marami akong kailangang gawin."Tumango lang ako."Alam ko rin."Napabuntong-hininga siya."Pero anak, magbabakasyon ka lang naman.""Mama, kinakampihan mo ba ako o hindi?"Napatawa ako."Ikaw ang anak ko. Siyempre, kinakampihan kita.""Good.""Pero sasama ka pa rin."Agad siyang napasimangot."Mama!"Nagtawanan kami.Kapag kami ni Gabriel ang nag-uusap, madalas parang debate competition.May sarili siyang mga ideolohiya.May sarili siyang mga paninindigan.