Semua Bab The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: Bab 21 - Bab 30

Kabanata 22Agad na nakilala ni Rhian si Marian sa gitna ng sayawan.Hindi inaasahan ni Jessica na makikita niya roon si Marian. Sa dance floor ng The Velvet Hour Bar, halos lahat ng ilaw ay tila naka-focus sa kanya. Kasama niyang sumasayaw si Sam, at sa bawat galaw ng katawan niya, may natural na ritmo na hindi pinipilit. Swabe ang indak, parang effortless lang, pero bawat liko ng baywang niya ay bumubuo ng perpektong kurba.Sumasabay ang balakang niya sa tugtog, parang isang K-pop idol na sanay sa stage. May control, may attitude, at higit sa lahat, may confidence.Bilang dancer, hindi maiwasan ni Jessica na ikumpara ang sarili niya. Ilang taon siyang nag-training sa ballet, sanay sa disiplina at teknik. Pero habang pinapanood niya si Marian, unti-unting sumisikip ang dibdib niya.Mas magaling si Marian.Mas buhay.Mas seductive.“Wow…” bulong niya, halos hindi niya marinig ang sarili.Sa paligid, nagwawala ang mga tao. May sumisipol, may sumisigaw, at halos lahat ng lalaki sa bar ay

Kabanata 24Kahit hindi naging magaan ang kabataan ni Marian, hindi kailanman nawala sa kanya ang lakas ng loob na magmahal.Noon, kung magmahal siya, buo. Walang pag-aalinlangan. Ganito siya kay Ruby. Ganito rin siya kay Arturo. Siya ang tipo ng taong hindi natatakot sumugal, kahit pa siya ang masaktan sa huli.Pero hindi ibig sabihin no’n, kailangan niyang magpakababa.Hindi dahilan ang pagmamahal para hayaan ang sarili na apakan o maliitin.At higit sa lahat, hindi na siya ganoon ngayon.Hindi na niya mahal si Arturo.Nakatitig si Arturo sa kanya, malamig ang mga mata habang sinusuri ang bawat detalye ng mukha niya. Bahagyang umangat ang gilid ng labi niya, parang may tinatagong panunuya.“You really don’t like me anymore?”“Yes—”Hindi na natapos ni Marian ang sasabihin niya.Sa isang iglap, yumuko si Arturo at hinuli ang labi niya. Walang babala. Walang pahintulot. Diretsong sinakop siya ng halik nito.Nanlaki ang mga mata ni Marian.Parang biglang nabura ang lahat ng iniisip niya

Kabanata 26Ang simpleng reply na “You’re annoying” ay tila nag-iwan ng kakaibang tensyon, kahit walang ibang nakabasa kundi si Arturo.Hindi na niya pinansin iyon. Ibinalik niya ang phone sa mesa at nagpatuloy sa pagre-review ng documents, para bang walang nangyari. Sanay siyang i-control ang sarili. Hindi siya ‘yung tipo ng lalaking basta-basta naaapektuhan ng isang mensahe.Lumalim na ang gabi nang matapos siya sa trabaho. Napabuntong-hininga siya, saka tumayo para kumuha ng tubig. Tahimik ang buong kwarto, tanging mahinang ilaw ng bedside lamp ang nagbibigay-liwanag.Habang umiinom siya, napatingin siya kay Marian.Mahimbing na itong natutulog.Nakatalikod, nakayakap sa unan, at parang walang iniintinding problema sa mundo. Ang buhok niya ay bahagyang nakalat sa unan, at ang puting polo na suot niya ay bahagyang gumalaw sa bawat paghinga.Sandaling napatitig si Arturo bago niya ibinaba ang baso.Babalik na sana siya sa sofa nang may biglang tunog.Napalingon siya sa kama.Nagliwana

Kabanata 28Napatigil si Lola Amore sa ere, nanginginig ang kamay na may hawak ng latigo. “Arturo!”Sa may pintuan, napako rin si Marian. Hindi niya inaasahan na sasaluhin ni Arturo ang hampas para kay Jessica. Isang iglap lang, pero malinaw na malinaw sa kanya ang nangyari.Pinili ni Arturo si Jessica ng walang pag-aalinlangan.Mariing hinawakan ni Arturo si Jessica, saka tumingin sa lola niya. “Grandma, tama na. Ako ang may gusto nito. Wala siyang kasalanan. If you want to punish someone, ako na. Don’t touch her.”Agad namang yumakap si Jessica sa kanya, parang takot na takot. “No, Madam, please… huwag si Arturo. Ako na lang ang parusahan.”Parang eksena sa pelikula ang nangyayari sa harap nila. Dalawang taong handang magsakripisyo para sa isa’t isa, at ang matanda ang kontrabida na gustong paghiwalayin sila.Tahimik na nakatayo si Marian, pero sa loob niya, parang may sumisikip.Mapait. Masakit.Pinisil ni Lola Amore ang latigo. “Arturo, may asawa ka! Si Marian ang asawa mo! Nakalim

Kabanata 30Pagbalik ni Marian sa lumang bahay ng pamilya Mendoza, gising na si Lola Amore.Hindi na siya nag-atubili pa. Agad siyang lumapit at niyakap ang matanda, parang batang humahanap ng kalinga. “Lola Amore…” malambing niyang sabi, may halong pag-aalala sa boses, “you really scared me kanina. Akala ko kung ano na nangyari sa ‘yo.”Marahang tinapik ni Lola Amore ang likod niya, puno ng lambing ang galaw. “Marian, don’t worry,” sagot nito, may bahagyang ngiti. “Hindi ako basta-basta mawawala. Alam mo naman, matigas pa ang ulo ko.” Bahagya siyang tumawa, saka hinimas ang buhok ni Marian. “Tsaka, paano ka na lang kung mawala ako? That Jessica… baka lalo ka pang apihin.”Napapikit si Marian. Ramdam niya ang init ng yakap, ang gaan ng haplos, at ang kakaibang proteksiyong matagal niyang hindi naranasan.Namula ang mga mata niya.Sa totoo lang, sa puntong ito ng buhay niya, hindi na siya ‘yung babaeng kayang tapak-tapakan. Marunong na siyang lumaban. Marunong na siyang gumanti kung kin