Library

Search

Home / Romance / Isang Gabing Pagkahumaling / Chapter 31 - Chapter 40

All Chapters of Isang Gabing Pagkahumaling: Chapter 31 - Chapter 40

48 Chapters

Chapter 31

Honestly, nakakatuwa siyang panoorin. Hindi dahil gusto ko siyang pahirapan. Well... Hindi lang dahil doon. Kundi dahil ngayon ko lang siya nakitang ganito. Ali was usually loud. Confident.Fearless.Isa siya sa mga taong walang problema mang-asar o lumandi pabalik kapag may lumalandi sa kaniya. Pero ngayon? Para nawala lahat ng fighting spirit niya. Yung dating matapang, ngayon ay nabahag ang buntot niya.And that alone was enough to make us laugh. “Girl.” Tumatawa kong sambit habang nakatingin sa kaniya. “Kanina nung nakita mo si Seb, parang huminto ang world mo.” Puna ni Manager Ida.Kumapara sa aming dalawa ni Giselle, si Manager Ida ang pinaka matalim at matalas ang mata.“What?” Agad niyang depensa. “Hindi ah.” “Yes, you did.” Mabilis na singit ni Giselle. “Nanigas sa kinauupuan e ‘no?” Dagdag ko.“Hindi nga!” “Girl, we were there.” Dagdag ni Manager Ida. “We literally witnessed it.” Napahawak si Ali sa noo niya na para bang gusto na niyang mag-disappear sa kahih

Chapter 32

Halatang halata ang excitement sa mukha ni Ali habang papunta kami sa bar. Mula pa lang sa sasakyan ay hindi na mapakali ang berat. Panay ang silip niya sa bintana at kung minsan ay napapangiti pa mag isa na para bang may inaabangan siyang concert. "May batang excited." Pabiro kong parinig habang nakatingin sa kaniya. Agad naman siyang napasimangot at binato ako ng masamang tingin. "Yabang mo kasi. Palibhasa ikaw, araw araw ka nangpinupuntahan at sinasadya ni Reve." Reklamo niya na may halong inggit at pang aasar. Napatawa na lang ako at umiling. Honestly, hindi ko rin naman maikakaila iyon. These past few days, halos naging habit na ni Reve ang paghahanap ng dahilan para makipagkita sa akin. Lalo na ngayong hindi na ako kabilang sa staff ng bar niya. Kung dati ay work related ang mga pagkikita namin, ngayon ay wala na siyang excuse na pwedeng itago sa likod ng trabaho. Minsan bigla na lang siyang susulpot para yayain akong kumain. Minsan naman ay tatawag siya at sasabihing nas

Chapter 33

Mabilis akong umiling at bahagyang uminom sa alak na nasa harapan ko.Hindi pa man ako nakakasagot kay Reve ay may dalawang pamilyar na mukha ang lumapit sa table namin. "Kapagod." Padabog na reklamo ni Giselle habang halos ibagsak na ang sarili niya sa malambot na sofa sa tapat namin. Agad siyang napasandal at pumikit na para bang ilang oras siyang pinahirapan sa trabaho. Napatawa naman ako. Kasunod niyang umupo si Manager Ida na halatang pagod din, ngunit mas composed kumpara kay Giselle. "Iniwan kasi ako nung isa diyan." Parinig ni Giselle habang diretsong nakatingin sa akin. Agad naman akong napangisi. "Well..." Tanging sagot ko habang nakataas ang dalawang balikat na parang wala akong kasalanan. “Huwag ka na magalit.” Biro ko pa.“I’ll double you and Ida’s salary.” Tugon ni Reve dahilan para mapangiti si Giselle.“Perks of having a best friend named Scylla.” Mas lalo silang natawa. For the next few minutes, nauwi lang sa kwentuhan at asaran ang lahat. Nagkukwentuhan kam

Chapter 34

I don’t know why. I don’t know how Ayos naman kami nung nasa bar. At least, iyon ang akala ko. Everything felt normal whenever we were together. May mga biruan, may mga simpleng usapan, may landian, may mga pagkakataong hindi namin kailangang magsalita para maging komportable sa presensya ng isa't isa. Kaya hindi ko maintindihan. Hindi ko maintindihan kung bakit pagkatapos ng lahat ng iyon... Bigla ko na lang ginustong umiwas. Bigla ko na lang ginustong umatras. Hindi naman kami nag-away. Wala namang nangyaring malaking problema. Wala siyang ginawa para saktan ako. Kung tutuusin, mas marami pa nga siyang ginawa para tulungan ako kaysa sa karamihan ng taong nakilala ko. Pero heto ako ngayon. Hiding. Avoiding.Running.I know, I get it. Kaka-resign ko lang at wala naman talaga akong pinagkaka abalahan sa mga araw na ito. Wala akong trabaho. Wala akong schedule na kailangang habulin. Wala akong dahilan para maging sobrang busy. Pero sa tuwing naiisip kong baka makita ko s

Chapter 35

Funny how its ironic.Dahil buong buhay ko, ang kinatatakutan ko ay maiwan. Pero kapag may taong pinaparamdam sa akin na mananatili siya... ako naman ang kusang umaalis. Parang may parte ng sarili ko na hindi marunong tumanggap ng seguridad. Parang mas sanay ako sa pag-aabang ng sakit kaysa sa pagtanggap ng pagmamahal. At marahil iyon ang dahilan kung bakit sobrang gulo ng isip ko ngayon. Because a part of me wants to run. While another part desperately wants to stay. Being avoidant while constantly craving reassurance feels like a war inside my own head. Sobrang nakakapagod. Minsan gusto kong mag-message. Minsan gusto kong sabihin na hindi naman siya ang problema. Na hindi siya ang dahilan kung bakit ako nawala. Na wala siyang ginawang mali. Pero sa tuwing hahawakan ko na ang phone ko... bigla na lang akong napapaatras. Bigla na lang akong nananahimik. At sa huli, pinipili kong sarilinin na lang lahat. I don't want to tell Ali. I don't want to tell Manager Ida, Giselle.

Chapter 36

“Reve sent you tons of messages.” Puna ni Ali habang nakasulyap sa cellphone kong nakapatong sa lamesa. Halos hindi na tumigil sa pag-vibrate iyon simula kanina. Sunod-sunod na notifications. Sunod-sunod na messages. At bawat tunog noon... parang may kasamang kurot sa konsensya ko. “Let it be,” walang emosyon kong sambit habang pilit na iniiwas ang tingin ko rito. Ayokong tignan.Ayokong basahin.As if ignoring the phone would somehow make everything easier. As if pretending it wasn’t there would erase the fact that someone was waiting for me on the other side.I still don’t want to talk to him.Or maybe…I just wanted to.I just didn’t know how.“Ano?” Singit ni Giselle, nakataas ang isang kilay habang nakatingin sa akin. “Iiwasan mo nalang panghabang buhay?”Napabuntong hininga ako.“Hindi.” Mabilis kong sagotDahil kahit kailan, hindi iyon ang plano ko. Hindi ko gustong mawala si Reve. Hindi ko gustong putulin ang koneksyon namin. Hindi ko lang kayang magpakita sa harapan ni

Chapter 37

“Mhm.” Mahinang ungol ko habang patuloy pa rin sa pag halik ang lalake sa leeg ko.Hindi ko na siya kayang pigilan pa, dahil ultimong katawan ko ay kusa na rin sumasabay sa init ng nararamdaman niya.Malabo ang mga mata ko at umiikot ang paningin ng ulo ko. Madilim din ang kwarto kung kaya’t hirap din akong aninagin ang mukha ng lalaking nagpapabaliw sa akin ngayon.I was out of breathe nang matapos niyang makipagpalitan ng halik na may kasamang dila sa akin.Alam ko sa sarili kong nagugustuhan ko ang mga ginagawa niya.“Scylla.” Naramdaman ko ang marahang pag-uga ni Ali sa balikat ko. Mabigat pa rin ang mga talukap ng mata ko habang pilit akong hinihila pabalik sa reyalidad. Para bang may kung anong kumakapit pa sa akin mula sa panaginip na ayaw akong pakawalan. “Scylla, gising.” Bahagya akong naalimpungatan, napakurap-kurap habang pilit ina-adjust ang paningin ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko ngunit agad ko rin iyong ipinikit muli dahil sa nakakasilaw na liwanag ng

Chapter 38

REVE“You good, man?” Tanong ni Seb habang papasok sa bahay ko na parang sarili niya itong bahay. Hindi ko siya agad sinagot. Sa katunayan, hindi ko nga agad napansin na nandito na pala siya. Nakatitig lang ako sa bote ng alak na nasa gitna ng mesa. Hindi ko naman talaga ito iniinom para malasing. At least, iyon ang palagi kong sinasabi sa sarili ko. Pero habang tumatagal, mas lalo kong napapatunayan na ginagamit ko lang ito para patahimikin ang isip ko kahit panandalian. The truth was… I haven’t been outside much since Scylla started ghosting me.At kung lalabas man ako, kadalasan ay para lang pumasok sa trabaho at umuwi ulit pagkatapos. Wala nang iba. Wala nang social gatherings. Wala nang spontaneous na gala sa labas. Wala nang kahit ano. Because every time I step inside that damn bar... siya agad ang pumapasok sa isip ko. Bawat sulok ng lugar na iyon ay may alaala niya. Yung counter kung saan siya na promote as bartender. Yung hallway na madalas niyang daanan. Yung ex

Chapter 39

REVEGod... I looked awful. Pagod ang mukha, guysot ang damit, maputla ang labi, malalim ang eyebags, parang ilang linggo nang walang matinong tulog at ligo, parang ibang tao na ang nakikita ko.“Look at yourself, Reve.” Mas humina ang boses ni Seb. “She’s struggling.” “Fine.” “I get that.” “But you're struggling too.” Tugon niya.Napapikit ako nang mariin. Because that was the problem. I knew she was struggling. I knew something was wrong. I knew she wasn't okay. And because I couldn't help her... because she wouldn't let me help her... I ended up destroying myself instead. Waiting.Worrying.Thinking.Overthinking.Every damn single time.“She’s not gone.” Mahina niyang dagdag. “She just needs time.” Napatawa ako. Pero walang saya roon. Just bitterness, exhaustion, and pain.“Yeah?” “Yeah.” “And what if she doesn't come back?” The words escaped before I could stop them. And the moment they did... I felt my chest tighten. Because that wasn't a hypothetical question.

Chapter 40

REVENapahawak ako sa ulo ko. Parang nakikipag-usap ako sa pader. Actually, mas reasonable pa yata ang pader. “Baka sambahin mo pa ako mamaya.” Napaismid ako. “In your dreams.” “Magte-thank you ka pa nang magte-thank you.” “Never.” “Sure ka?” Mapang asar niyang sambit.“Absolutely.” “Okay. Don’t eat whatever you said later.” Mas lalo siyang ngumisi. And somehow... that made me nervous. Bahagya akong natigilan habang pinagmamasdan siya. Because I knew Seb. I knew that expression. I knew that stupid grin. And every single time he looked like that... he was hiding something. “Nakakainis ka.” “Thank you.” Masaya niyang sagot.“Hindi compliment 'yon.” Inis kong tugon.“Tinanggap ko pa rin.” Napabuntong-hininga ako. Hindi ko maiwasan mag-isip. Saan kami pupunta? Bakit siya biglang naging sobrang determinado ilabas ako? At bakit parang masyado siyang excited para sa simpleng lakad? Something wasn't right. Something was definitely happening. And judging by the confide

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status