All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 131 - Chapter 140

เช้าวันพฤหัสบดีที่อากาศสดใสกว่าปกติ มนต์วธูกำลังยืนหมุนซ้ายหมุนขวาเช็กความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในร้าน SAY I DO Wedding & Floralวันนี้เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวไม่ได้อยู่ในชุดสูทกางเกงสแล็กสุดเนี้ยบแบบทุกวัน แต่เธอเลือกสวมเสื้อกึ่งครอปคอเหลี่ยมสีฟ้าอ่อนที่โชว์ช่วงไหปลาร้าขาวเนียน จับคู่กับกางเกงยีนส์เอวสูงทรงกระบอก ปล่อยผมยาวสลวยให้ทิ้งตัวลงมากลางหลัง แต่งหน้าโทนพีชสว่างที่ดูสดใสและลดทอนความดุของลุคทำงานลงไปหลายระดับ"แหมมมมมมมม"เสียงลากยาวประสานกันของหุ้นส่วนร้านทั้งสองคน ดังก้องมาจากเคาน์เตอร์ด้านหลังชมพูไพรที่กำลังจัดช่อดอกไม้อยู่ เหล่ตามองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเป๊ะ"แต่งตัวซะน่ารักเชียวนะแม่คุณ จะไปเหมาของที่พาหุรัด หรือจะไปเดินสยามพารากอนกันแน่จ๊ะ ไหปลาร้านี่เปิดรับลมเชียว""กูไปทำงานย่ะ!"มนต์วธูหันขวับไปแหวใส่เพื่อน หยิบกระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นมาพาดบ่า"งานแต่งของคุณแพรวาสัปดาห์หน้า เขาอยากได้ริบบิ้นผ้าไหมสีแชมเปญแบบพิเศษ กูก็เลยต้องไปเดินหาที่พาหุรัดกับสำเพ็งเองนี่ไง! ลุยแดดลุยฝูงชนทั้งนั้น มึงจะให้กูใส่สูทไปเดินให้เหงื่อท

"รถ... รถเข็นไปแล้วค่ะ คุณปล่อย..."คำท้วงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคุณเชฟหน้าตายไม่ได้มีท่าทีว่าจะถอยห่าง! ตรงกันข้าม... เขากลับจงใจโน้มใบหน้าลงมา ซุกปลายจมูกโด่งเป็นสันเข้ากับลาดไหล่และซอกคอขาวเนียนของเธอที่โผล่พ้นเสื้อคอกว้างออกมา!"อ๊ะ! คุณไทม์!"เธอสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งร่างเมื่อปลายจมูกและริมฝีปากหยักลึกของเขาเฉียดผ่านผิวเนื้ออ่อนไหว!"ตรงนี้คนมันเยอะครับ... ขอหลบแป๊บนึงนะ"เขาอ้างเหตุผลหน้าด้านๆ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดซอกคอจนมนต์วธูแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมหวานจากน้ำหอมประจำตัวเธอเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าที่เซ็กซี่ทำลายล้าง"หอมจัง... เหงื่อออกนิดๆ ยังหอมเลย... อยากฟัดจังครับ วธู""บะ... บ้า! ทะลึ่งแล้ว! ตรงนี้มันกลางตลาดนะ!"เธอใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ออกแรงผลักแผงอกเขาด้วยมือที่สั่นเทา"กลางตลาดเขาก็ไม่เห็นหรอกครับ... ซอกนี้มันมืดจะตาย"คนหื่นหน้ามึนไม่ยอมถอย เขากดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่เนียนของเธอไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว ล้วงลึกเอาความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ออกมาใช้จนเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวตัวอ่อนระทวยไปหมด!ถ้าไม่ได้แขนแกร่งที่โอบเอว

บรรยากาศยามบ่ายภายในร้านคาเฟ่ TIME TO BAKE วันนี้ดูมีลับลมคมนัยแปลกๆบริเวณหน้าเคาน์เตอร์บาร์ชงกาแฟ ไม่ได้มีแค่ 'คีย์' และ 'อัลมอนต์' ยืนอยู่เท่านั้น แต่กลับมีแก๊งสาวๆ จากร้าน SAY I DO Wedding & Floral อย่าง 'ชมพูไพร' 'พริมโรส' และ 'พุดตาน' มารวมหัวสุมหัวกันอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตาประหนึ่งว่าตรงนี้คือศูนย์บัญชาการรบของแก๊งแม่สื่อแม่ชักประจำซอย!"นี่พวกมึงสังเกตเห็นเหมือนที่กูเห็นไหม" พริมโรสเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน เก้งสาวร่างถึกเท้าแขนลงบนเคาน์เตอร์กระจก ชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์"เห็นสิคะเจ๊!" พุดตานรีบพยักหน้ารับรัวๆ "ตั้งแต่เมื่อวานที่เจ๊ปลาทูกลับมาจากพาหุรัดพร้อมคุณเชฟ ออร่าสีชมพูมันก็แผ่กระจายทะลุกำแพงร้านมาเลยค่ะ! แถมเมื่อเช้านะคะ คุณเชฟแกเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาส่งให้เจ๊ถึงโต๊ะทำงาน แล้วเจ๊ปลาทูก็ไม่วีน ไม่ไล่ แถมยังยิ้มหวานรับกาแฟไปดูดหน้าตาชื่นมื่นเฉยเลย!""ถูกต้อง!" ชมพูไพรดีดนิ้วดังเป๊าะ "ปกติอีปลาทูมันต้องโวยวายไล่เขาให้ขยับออกห่างแล้ว แต่นี่มันนั่งนิ่ง ปล่อยให้คุณเชฟยืนค้ำหัวเอามือเกลี่ยผมให้อย่างยอมจำนน! กูว่านะ เมื่อวานมันต้องมีซัมติง! การไปพาหุร

มนต์วธูทุบประตูอีกสองสามที ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวหันหลังพิงบานประตู ยกมือขึ้นกอดอก มองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้านกับสถานการณ์ใดๆ ทั้งสิ้น"คุณไทม์... คุณเห็นฤทธิ์พวกเพื่อนฉันหรือยังคะ" เธอบ่นอย่างเหนื่อยหน่าย "เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้ กะจะขังเราไว้ให้เขินกันจนทำอะไรไม่ถูกล่ะสิ"ไทม์ไม่ได้ตอบในทันที ชายหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินแหวกดงดอกไม้ปลอม ตรงเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า... ทีละก้าว... ทีละก้าว...แสงไฟสลัวจากหลอดไฟดวงเดียว สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่ดูคมเข้มและอันตรายมากกว่าปกติ นัยน์ตาสีนิลของเขาทอประกายบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศอ้าวๆ ในห้องเก็บของ เริ่มร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลันมนต์วธูยังคงยืนกอดอกนิ่ง เธอไม่ได้หลบตา ไม่ได้มีอาการขัดเขิน เลิ่กลั่ก หรือหน้าแดงม้วนต้วนแบบที่แก๊งเพื่อนคาดหวังเลยแม้แต่น้อย!ใช่... เธอคือเวดดิ้งแพลนเนอร์ตัวมารดา ผู้ซึ่งผ่านการเคลียร์ใจและเขย่งจุ๊บผู้ชายคนนี้มาแล้วด้วยตัวเอง! กำแพงความเขินอายมันถูกพังทลายไปหมดแล้ว! ในเมื่อเขาประกาศตัวว่าทำคะแนน และเธอก็เปิดทางให้เต็มที่... แล้วเธอจะมัวมาเล่นบทสาวน้อยตกใจทำไมให้เ

ตู๊ดๆๆ ...ไทม์กดวางสายใส่ความวุ่นวายนั้นอย่างเยือกเย็น ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนจะหันมาสบตากับผู้หญิงในอ้อมกอดที่กำลังยืนหัวเราะจนน้ำตาเล็ด"คุณนี่มัน... ร้ายกาจมากนะครับ วธู" เขาเอ่ยชมอย่างจริงใจ "เอาเรื่องเช็กความแข็งแรงโครงเหล็กมาอ้าง... รู้อะไรไหมครับ ว่าประโยคเมื่อกี้มันทำให้ผมอยากจะเช็กความแข็งแรงกับคุณจริงๆ ขึ้นมาเลย"มนต์วธูหยุดหัวเราะ หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองเขา แววตาซุกซนของเธอเปลี่ยนเป็นความท้าทาย"ก็ลองดูสิคะ..." เธอท้าทายกลับ "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองแข็งแรงพอ"ยังไม่ทันที่ไทม์จะได้ตอบโต้ความปากแจ๋วของเธอ...แกร๊ก! ปัง!ประตูห้องเก็บของก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง!พริมโรส ชมพูไพร คีย์ พุดตาน และอัลมอนต์ ยืนออหน้าตั้งกันอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด! ทุกคนหอบหายใจแฮ่กๆ สายตากวาดมองเข้าไปในห้องมืดๆ ราวกับกำลังบุกเข้าทลายรังโจร!แต่ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า... กลับทำให้แก๊งกามเทพสติแตกต้องยืนแข็งทื่อเป็นหิน!วันนับร้อยไม่ได้กำลังขย้ำมนต์วธูลงบนพื้น และมนต์วธูก็ไม่ได้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยอย่างที่พวกเขาจินตนาการไปไกลทั้งสองคนเพียงแค่ยืนพิงบานประตูห้องอยู่เคียงข้าง