Semua Bab Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Bab 161 - Bab 166

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลอดผ้าม่านสีทึบเข้ามาภายในห้องนอนสีเทาเข้ม ไม่ได้ทำให้มนต์วธูรู้สึกสดชื่นรับวันใหม่เลยแม้แต่น้อยหญิงสาวขยับตัวช้าๆ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะพบว่าร่างกายส่วนล่างตั้งแต่ช่วงเอวลงไปมันประท้วงด้วยความปวดร้าวรุนแรง ประหนึ่งเมื่อคืนเธอเพิ่งไปวิ่งมาราธอนขึ้นดอยอินทนนท์มาสามรอบติด!"อื้อ... โอ๊ย"เสียงหวานครางแผ่ว พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่กลับรู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังถูกถอดออกไปชั่วคราว ภาพ 'มาราธอน' สุดเร่าร้อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ โดยเฉพาะภาพกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมบนโต๊ะข้างเตียงที่ตอนนี้... มันนอนอ้าปากกว้างและว่างเปล่าจนน่าตกใจ!"ตื่นแล้วเหรอคะ... ที่รัก"เสียงทุ้มที่ฟังดูสดชื่นเกินเหตุดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่สอดเข้ามากอดรัดจากทางด้านหลัง วันนับร้อยในสภาพเปลือยท่อนบน อวดแผงอกล่ำที่ดูจะเปล่งปลั่งและมีน้ำมีนวลขึ้นผิดหูผิดตา ชายหนุ่มฝังปลายจมูกโด่งลงบนลาดไหล่เนียนที่เต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบ ก่อนจะสูดดมความหอมเข้าปอดฟอดใหญ่"พี่ไทม์... ปล่อยเลยนะ ปลาทูปวดหลังจะตายอยู่แล้วเนี่ย"เธอแหวใส่เสียงสั่น พยายามจะพลิกตัวหนีแต่ก็ทำได้แค่ขยับยุกยิกอยู่ในอ้อ

วันนับร้อยที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ เดินเช็ดผมออกมาเห็นเงาสะท้อนในกระจกพอดี ชายหนุ่มถึงกับชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีนิลวาววับขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแฟนสาวในเสื้อเชิ้ตของเขาความไม่ได้ตั้งใจของเธอนี่แหละ... ที่มันกระตุกต่อมความหวงแหนและความภูมิใจของหมาป่าหนุ่มให้พุ่งปรี๊ด!เขาโยนผ้าเช็ดผมทิ้ง เดินซ้อนเข้ามายืนซ้อนด้านหลังร่างบาง โอบวงแขนกอดรัดเอวเล็กเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนรอยแดงที่ซอกคอเพื่อย้ำสิทธิ์อีกครั้ง"อ๊ะ... พี่ไทม์ ตกใจหมดเลย" เธอสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองค้อนคนในกระจก "ปลาทูยืมเสื้อหน่อยนะคะ ชุดปลาทูสภาพดูไม่ได้แล้ว... เนี่ย หลวมโครกเลย""หลวมๆ แบบนี้แหละครับ... น่ารักดี" เขากระซิบเสียงพร่า ซุกหน้าลงกับไหล่เนียน "ใส่เสื้อพี่... กลิ่นเหมือนพี่... หวงจนไม่อยากให้ออกไปนอกห้องแล้วเนี่ย""ไม่ต้องมาปากหวานเลยค่ะ สายมากแล้ว ป่านนี้ยัยพิงค์กับยัยโรสตั้งศาลเตี้ยรอซักฟอกกันแล้วมั้ง" เธอถอนหายใจยาว แต่ก็ยอมจับมือหนาของเขาที่กุมอยู่ที่เอว"งั้นก็ไปกันครับ... ไปรับโทษทัณฑ์ด้วยกัน"เขาหัวเราะร่วน ดันตัวเธอให้เดินออกจากห้องพักส่วนตัวไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริง...ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบา

หลังจากจ่ายเงินค่าก๋วยเตี๋ยวและทิ้งบอมบ์ลูกใหญ่ให้วงพนันเจ้โยแตกกระเจิง วันนับร้อยก็ประคองเอวภรรยาป้ายแดงเดินออกมาทว่า... แทนที่ชายหนุ่มจะพาเธอเดินกลับเข้าร้าน TIME TO BAKE เขากลับดันแผ่นหลังบางให้ก้าวข้ามถนน พุ่งตรงไปยัง ‘ร้านขายยา’ ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทน!"อ๊ะ! พี่ไทม์ ข้ามมาทำไมคะ ปลาทูไม่ได้เป็น..."มนต์วธูร้องถามเสียงหลง แต่พอเงยหน้าขึ้นไปเห็นว่าเภสัชกรที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กระจกใสคือ ‘หมอแทน’ หญิงสาวก็แทบอยากจะม้วนตัวมุดดินหนี!หมอแทนที่กำลังยืนจัดเรียงยาอยู่ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกค้าทั้งสองคนผลักประตูร้านเข้ามา รอยยิ้มสุภาพถูกจุดขึ้นบนใบหน้า แม้แววตาของเขาจะวูบไหวเมื่อเห็นท่อนแขนแกร่งของวันนับร้อยที่โอบเอวมนต์วธูเอาไว้แน่นหนา"อ้าว คุณปลาทู คุณเชฟ... สวัสดีครับ วันนี้มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" หมอแทนทักทายเสียงนุ่ม พยายามรักษามาดเภสัชกรผู้แสนดีเอาไว้มนต์วธูอ้าปากเตรียมจะปฏิเสธและลากสามีจอมขิงออกจากร้าน แต่ทว่าหมาป่าหน้านิ่งกลับชิงก้าวเข้าไปประชิดเคาน์เตอร์เสียก่อน"พอดีผมมาซื้อของใช้ ‘จำเป็น’ นิดหน่อยครับหมอ"วันนับร้อยเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีนิลสบประสานกับดวงตาของเภสัช