All Chapters of บุตรสาวคนเคาะยาม: Chapter 61 - Chapter 70

ทว่าการสนทนาของคู่หนุ่มสาว จำต้องหยุดลง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ที่ดังใกล้เข้ามา เยว่เมี่ยวจดจำได้ดีว่านี่คือฝีเท้าของน้องชาย นางจึงลดไอสังหารลง จนไม่มีหลงเหลือให้ผู้มาใหม่ ต้องรู้สึกกดดัน น้องชายตัวน้อยของนาง มิใช่คนที่ไร้ฝีมือ เพียงแค่ยังไม่ถึงเวลาที่เขาต้องออกดรงทำสิ่งใด เกินกว่าวัยที่เป็นอยู่ในตอนนี้ “ท่านพ่อท่านแม่ ข้าเข้าไปได้หรือไม่ขอรับ” เยว่จ้านเคาะประตูเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามคนด้านใน และคำเรียกขานของเด็กชาย ทำให้คนที่กำลังจิบชา ถึงกับสำลักจนหน้าแดงก่ำ เพราะนี่คือแผนการเดินทาง ที่กึ่งปลอมตัว ว่าทายาทขุนนางพร้อมภรรยาและลูก กำลังเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง โดยมีคุ้มกันของสำนักคุ้มภัยเฟิ่งหวง เป็นผู้ส่งกลับตามการว่าจ้าง “เข้ามาได้” ถงลั่วอวิ๋น ที่หยุดไอได้แล้ว เอ่ยปากอนุญาต ก่อนที่เขาจะเห็นประตูเปิดออก ร่างของเด็กชายวัยสิบขวบเดินเข้ามา ในมือนั้นถือบางอย่างเข้ามาด้วย เด็กชายเดินผ่านพี่สาว ตรงไปหาคนบนเตียงราวกับการมาของเขา คือตั้งใจจะมาหาชายหนุ่มผู้เจ็บป่วย มากกว่าผู้เป็นพี่สาว ที่อยู่ในนามของมารดา “ท่านพ่อข้าซื้อขนมพื้นเมืองมาฝากข

“ขอรับท่านแม่ พี่ต้านโจว เปลี่ยนชาให้ท่านแม่ด้วยขอรับ” เด็กชายรับคำ ก่อนจะเรียกต้านโจว ให้เข้ามานำกาน้ำชา และชุดชาทั้งหมดออกไป ปัญหามิได้อยู่ที่ชาเท่านั้น แต่รวมถึงภาชนะใส่ชาด้วยเช่นกัน ต้านโจวไม่เอ่ยสิ่งใด เขาเดินดุ่ม ๆ เข้ามายกถาดชาไปทั้งชุด แล้วก้าวจากไปอย่างเงียบเชียบ “เจ้าไม่ควรให้ลูกห่างจากเขาบ้าง” อ๋องหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาว หลังจากต้านโจวเดินลับหายไปแล้ว เขามองว่าการที่เด็กอยู่ใกล้กับคนที่มีความดุดัน และเย็นชา มันจะทำให้เยว่จ้านเติบโตมา มีนิสัยเช่นนั้นได้ “แค่เขาไม่ค่อยพูด และทำหน้าที่ของตนเองมิให้บกพร่อง สำหรับข้าแล้วไม่มีสิ่งใดต้องกังวล เพราะผู้ที่รักษาตัวตนของตนเองเอาไว้ได้เป็นอย่างดี ย่อมเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับผู้อื่นเช่นกัน รึท่านคิดว่าตนเองประเสริฐนักหรืออย่างไร เหอะ! ก่อนตำหนผู้อื่น รู้จักมองตนเองบ้างเถอะ” หญิงสาวแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปใส่ใจสิ่งที่กำลังทำต่อ ปล่อยให้คนป่วยทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจอยู่อยู่คนเดียว เรื่องแค่นี้ยังนำมาเป็นประเด็นให้ถกเถียง ช่างไร้สาระเสียจริง “ท่านพ่อกับท่านแม่ จะมีสักวันหรือไม่ขอรับ ที่ไ

หญิงสาวตวาดคนที่กำลังขัดขวางนาง ทุกคนล้วนอยากมีอนาคตที่ดี ส่วนคนที่ไม่อยากก้าวไปข้างหน้า ก็ไม่สมควรที่จะมาเป็นอุปสรรคของนาง สายตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ต่างจากสายตาของอีกคน ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “เจ้าใช่เพียงสหาย แต่เจ้าเสมือนพี่น้องของข้า” ร่างในชุดของบุรุษก้าวออกมา กว่านางจะหลุดพ้นจากการอยู่ใต้อำนาจของผู้อื่น นางต้องใช้เวลาในการดิ้นรนจนแทบรักษาลมหายใจไม่ได้ แต่สหายรักของนาง กลับเลือกที่จะถลำลึกลงไปในวังวนแห่งอันตราย “ฮ่า ๆ พี่น้องหรือ หากเจ้าคิดกับข้าเช่นนั้นจริง ทำไมเจ้าจึงละทิ้งตำแหน่งสำคัญของสำนักไป เพื่อเป็นอิสระ ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะไร้ปีก ข้าก็จะละเว้นเจ้าในฐานะสหายที่เคยคุ้นเคย” “เชี่ยอิน ใช่ว่าข้ามิเคยชวนเจ้าให้ออกมาจากที่นั้น” “ข้ามิใช่คนเขลาเยี่ยงเจ้า ที่จะทิ้งอำนาจไปเป็นเพียงคนเร่ร่อน” “...” ฉู่เหยานิ่งเงียบไป เพราะในสายตาของสหายรัก การได้รับอิสระ คือการเป็นคนเร่ร่อนเช่นนั้นรึ! แต่สำหรับนางแล้ว มันคือการซื้อชีวิตที่คุ้มค่ายิ่งนัก “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นก็อย่าได้ว่าข้าไร้น้ำใจ” เชี

“แล้วเจ้าคิดหรือว่าถ้ากลับไปบ้านเดิม คนพวกนั้นจะยังจดจำเจ้าได้ สมองของคนเขลาเท่านั้นที่คิดถึงอดีต” เชี่ยอินไม่มีวันยอมรับว่านาง เคยรู้สึกเช่นนั้น ในยามต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด กับนักฆ่าคนอื่น ๆ ในวัยเยาว์ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ นางมีทุกอย่างที่คนร่ำรวยพึงมี เป็นนักฆ่าแล้วอย่างไร ในเมื่อนางได้ทุกสิ่งที่ต้องการ ชีวิตของเป้าหมายคือเงินตรา และสำหรับนางแล้ว เงินตราย่อมคุ้มค่าต่อการลงมือกับเหล่าเป้าหมาย “แค่คิด...มิได้หมายความว่าข้าต้องดิ้นรนกลับไป และไม่จำเป็นที่ข้าต้องสนใจว่าใครจะจดจำข้าได้หรือไม่ เพราะข้าคือสายลมที่ไม่คิดอยู่นิ่งเยี่ยงต้นไม้ เอาล่ะ! เราเสียเวลาในการพูดมามากแล้ว เชี่ยอิน หากเจ้าเลือกที่จะไม่สนใจในคำของข้า เช่นนั้นเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้าอย่าได้โทษข้าก็แล้วกัน” ฉู่เหยามองไปยังอดีตสหายรัก ก่อนจะมองไปยังคนบนเตียง ที่นั่งมองมาที่นาง นับตั้งแต่นางก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นแล้ว แววตาของเขามันช่างยากที่จะคาดเดาได้ หญิงสาวเบนสายตาจากเขาไปที่เชี่ยอิน “เจ้าอย่าได้ใช้สายตาเช่นนั้นกับข้า ฉู่เหยา!” น้ำเสียงที่แผดก้องของเชี่ยอิน ทำให้เครื่องเรือนถึงกับสั

“เจ้ามันตัวน่าชัง!” อ่องหนุ่มเอ่ยได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่เขาจะเอนกายลงนอน หันหลังให้กับทุกคน เขาค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ ทว่าความรู้สึกหลังจากกินขนมของเยว่จ้าน มันทำให้เขาไม่ค่อยจะเหนื่อย เท่าเมื่อก่อนอยู่ไม่น้อยเลย ถึงว่า...นางยินยอมให้เขากินขนม ทั้งที่ส่วนมากแล้วขนมนั่น นับเป็นสิ่งต้องห้ามของคนป่วยเสียส่วนมาก “เรียนนายท่าน ทุกอย่างยังเรือนพักปีกขวา ได้จัดการเป็นที่เรียบร้อยแล้วขอรับ” ผู้ติดตามได้เดินเข้ามารายงาน ถึงสิ่งที่ได้รับคำสั่งให้สะสาง ก่อนจะขยับหลีกทางให้กับชายอีกคน ที่อยู่ในชุดของหัวหน้าผู้คุ้มกันจากเฟิ่งหวง “คนสารเลว! เจ้าคิดว่าตนเองเป็นนาย แล้วจะทอดทิ้งข้าเยี่ยงไรก็ได้เช่นนั้นรึ!” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกระดังขึ้น ทันทีที่ร่างนั้นปรากฏกายยังหน้าประตู ทว่ากลับมีเพียงเสียงหัวเราะจากคนข้างในเท่านั้นดังขึ้น ซ่งเถียนยกชาขึ้นดื่มแก้กระหาย ก่อนจะหัวเราะอย่างขบขันต่อ “ข้าก็ทำตามที่เจ้าส่งสัญญาณอย่างไรเล่า ฮ่า ๆ แต่น่าเสียดายที่นางเลือกข้ามิใช่เจ้า หาไม่แล้ว...เจ้าคงได้ฮูหยินมาเคียงข้าง” “ต่ำช้า!” ชา