All Chapters of บุตรสาวคนเคาะยาม: Chapter 71 - Chapter 80

“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น ของแบบนี้จวนราชวงศ์ ย่อมมีอยู่มากมาย เชียวฮูหยินได้มีโอกาสมาชื่นชม นี่นับว่าวาสนาดีไม่น้อยเชียวล่ะ” คำพูดที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองของชายาจิ้ง ไม่ได้ทำให้เชียวฮูหยินแสดงความขุ่นเคืองออกมาแม้แต่น้อย เพราะต่อให้รู้สึก นางก็ไม่มีวันแสดงมันออกมาเด็ดขาด ชีวิตของภรรยาขุนนาง จะต้องหาหนทางเกื้อหนุนสามีและสกุลสามีให้มั่งคั่ง การคบหากับสตรีชนชั้นสูง ย่อมได้รับการดูแคลนไม่มากก็น้อย แต่ถ้าทนกับเรื่องเหล่านี้ได้ อย่างไรก็จะได้รับการช่วยเหลือ ถึงจะเป็นเป็นเพียงเศษเสี้ยวของน้ำใจ ก็ยังมีค่ามากนัก สำหรับคนที่ต้องพึ่งใบบุญผู้มีอำนาจ เพื่อก้าวสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น “ใช่เจ้าค่ะ การได้มาเยือนวันนี้ ข้าน้อยต้องขอบคุณพระชายาจิ้งยิ่งนักที่เมตตาเจ้าค่ะ” เชียวฮูหยิน ขยับลุกขึ้นย่อกายให้แก่ผู้ที่ฐานะสูงกว่า ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนละมุน นี่คือการแสดงออกที่นางต้องฝึกฝนอยู่หน้ากระจกในทุก ๆ วัน เพื่อผลักดันสามีให้รุ่งเรื่องในหน้าที่ ชอบใจหรือไม่ ก็ต้องเก็บซ่อนเอาไว้ให้ดี “ชายาจิ้ง ข้าต้องเสียมารยาทแล้วที่ออกมาต้อนรับช้า” เสียงจากด้านหน้าประตู ทำให้ชายาจิ้ง

กลางดึก ณ เรือนพักหมู่บ้านเฉียน อากาศภายในห้องนอนเย็นเยียบ ราวกับนอนอยู่ท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บ ทว่าร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียง กลับมีเหงื่อโทรมกาย ต่างจากหญิงสาวที่นอนเอนกาย บนเก้าอี้ตัวยาว อยู่ข้างเตาเคี่ยวยา ลมหายใจที่สม่ำเสมอของนาง ช่างขัดใจคนที่กำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงยิ่งนัก “อือ...” ชายหนุ่มครางเสียงต่ำ มือกุมหน้าอกเอาไว้ มันปวกแสบปวดร้อน จนเขาเริ่มจะทานทนกับมันไม่ไหวแล้ว นางก็อยู่ตรงนี้ ไยจึงมีอาการกำเริบขึ้นมาได้ ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางแสงสลัวจากแสงเทียน “สตรีชั่วร้าย เจ้าไม่คิดที่จะช่วยข้าเลยหรือ” ชายหนุ่มพยุงกายก้าวลงจากเตียง ปากก็พร่ำบ่นให้หญิงสาว เขาแทบยืนไม่ได้เลย ตึก! เข่าสองข้างทรุดลงกระแทกกับพื้น อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น ก็จะถึงตัวนางแล้ว อ๋องหนุ่มค่อย ๆ คลานไปยังเก้าอี้ตัวยาว ที่หญิงสาวกำลังนอนอยู่อย่างสุขสำราญ ราวกับนางไม่รู้สึกรู้สาอันใด เกี่ยวกับตัวเขาเลย ส่วนคนที่นอนหลับลึกในความรู้สึก กลับรู้สึกขบขันอยู่ภายในใจ นางรู้ทุกอย่างมาโดยตลอด แต่เพราะนางอยากหาต้นตอ ของสิ่งที่ทำให้อ๋องหนุ่มเกิดอาการเช่น

ปึก! ฝ่ามือของทั้งสองกระกบกันราวจับวาง ทว่าพลังที่ส่งผ่านมานั้น ทำให้หญิงสาวเจ็บร้าวไปทั้งแขน เยว่เมี่ยวขบกรามแน่น นางไม่อาจที่จะเผยความเจ็บปวดนี่ออกมาได้ หญิงสาวเหินกายถอยออกห่างคู่ต่อสู้ เพื่อที่จะมองหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ให้พบ หาไม่แล้วการต่อสู้ครั้งนี้ของนาง คงต้องพบจุดจบอันน่าสังเวช “กรร!!!” เสียงคำรามของผีดิบตนนั้น ดังก้องไปทั่วลานหน้าเรือน เยว่เมี่ยวหลับตาลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีทองเปล่งประกาย จับจ้องไปยังผีดิบตนนั้น ที่กำลังพุ่งเข้าหานางอีกครั้ง เยว่เมี่ยวเคลื่อนกายอย่างรวดเร็ว หลบหลีการโจมตี ราวกับทุกการเคลื่อนไหวของนาง คือพายุที่พุ่งผ่านไปอย่างไรอย่างนั้น นางยังไม่คิดที่จะตอบโต้การโจมตีครั้งนี้ เพราะถ้าทำเช่นนั้น เท่ากับนางเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่า ต่อให้พลังศักดิ์สิทธิ์จะทำให้นางเก่งกว่าเดิมหลายเท่า ทว่าคู่ต่อสู้ของนางเองก็ใช่ว่าจะไร้สามารถเสียเมื่อไหร่ ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีวันตาย ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดด้วยแล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะกำราบลงได้ “หาให้ข้าพบเจ้าก็แล้วกัน ข้าสาบานว่าจะทำให้เจ้าสำนึกแทบไม่ทัน” หญิงสาว

สามวันถัดมา เยว่เมี่ยว พยายามเปิดเปลือกตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงพร่ำบ่นมิหยุดอยู่ข้างหู เจ้าตัวซวยเป็นอันใดมากหรือไม่ ไยจึงพูดมากได้ขนาดนี้ “เจ้ากล้าที่จะเมินเฉยต่อความเจ็บปวดของข้า แต่ทำไมต้องเป็นข้าที่มาเฝ้าเจ้าเช่นนี้” แม้ว่าปากจะพร่ำบ่นให้คนบนเตียง แต่มือของเขา ก็ยังคงสาละวนอยู่กับการคนยาในถ้วย เพื่อที่จะให้มันอุ่นพอจะป้อนคนบนเตียง ความเย็นชาที่มีให้คนอื่น ไม่เคยมีผ่อนปรน แต่กับหยิงสาวบนเตียง เขากลับไม่อาจทำเช่นนั้นต่อนางได้ เพราะหากเทียบความเย็นชาแล้ว นางดูเหมือนจะไร้หัวใจกว่าตัวเขาอยู่หลายเท่า “น้ำ...ขอน้ำ” เสียงแหบแห้งของคนบนเตียง ทำให้อ๋องหนุ่มรีบหันไปมอง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบตึง เพื่อที่จะไม่ให้นางได้เห็น ว่าเมื่อครู่เขามีท่าทีเช่นไร เขาไม่เอ่ยสิ่งใด มือหนาวางถ้วยยาในมือลง แล้วเปลี่ยนเป็นรินน้ำใส่ถ้วย ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งขอบเตียง แล้วช้อนอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตัก ทุกการกระทำของเขามันช่างนุ่มนวลนัก อ๋องหนุ่มหันไปยกถ้วยน้ำ มาจ่อที่เรียวปากแห้งผาดของหญิงสาว “ค่อย ๆ” น้ำเสียงเนิบช้าดังอยู่เหนือใบหน้าของหญิงสาว เยว่เมี่ยว

ห้าวันต่อมา ณ เรือนรับรอง ต้านโจวก้าวยาว ๆ มาหยุดยืนยังหน้าห้องของผู้เป็นนายสาว ซึ่งเวลานี้ นางกลับมาเป็นปกติแล้ว แม้จะไม่สมบูรณืทั้งหมด แต่ก็มิต้องถูกอุ้มไปมา เช่นเมื่อหลายวันก่อน ก๊อก ๆ ต้านโจวเคาะประตูเพื่อเรียกให้คนด้านในรู้ตัว “ข้าน้อยมีเรื่องมารายงานขอรับ” ต้านโจวไม่ได้บอกถึงสิ่งที่มาตรงนี้ เขาเลือกที่จะขอเข้าไปข้างใน เพราะการมาของแขกที่ผู้เป็นนายหยุดรอมาหลายวัน ได้เดินทางมาถึงแล้วนั่นเอง “เข้ามาเถอะ” เยว่เมี่ยวเอ่ยปากอนุญาตให้ต้านโจวเข้าไปข้างใน ประตูห้องเปิดออก กลิ่นยาที่เคยมีได้จางหายไปแล้ว คงเป็นเพียงกลิ่นหอมของกำยาน ที่ช่วยให้สดชื่นเท่านั้น แต่หลังจากวันนั้น ท่านอ๋องหนุ่ม ก็กลับมาอยู่ในสภาพคนเจ็บป่วยดังเดิม ราวกับเมื่อหลายวันก่อนนั้น มิใช่คนบนเตียงที่เดินอุ้มนายหญิงของเขา ไปมาระหว่างห้องนี้กับห้องของคุณชายน้อย “มีสิ่งใดหรือ” “คณะขององค์ชายรองกับท่านหญิงเหมยชูเหริน เข้าเมืองมาแล้วขอรับ” ต้านโจวรายงานตามที่สายของผู้นเป็นนาย ได้รายงานมาเมื่อครู่ก่อนหน้านี้เอง การมาของคนทั้งสอง ย่อมต้องเป็นเรื่องหนักอ