บททั้งหมดของ The Unwanted Daughter's Ruthless Comeback: บทที่ 91 - บทที่ 100

Kabanata 91 "Isang simpleng kainan lang naman iyon. Hindi naman talaga papalitan ni Carmelle ang puwesto mo sa buhay niya. Tingnan mo nga kung paano siya tratuhin ni Roco." Bahagyang natawa si Janle habang kausap si Roco sa dining room. Pagkatapos ay may naalala siya. "By the way, may tumawag sa akin mula sa pamilya Claveria. Gusto nilang ipagamot si Morgana. At mukhang handa silang magbayad nang malaki." Naging malamig agad ang ekspresyon ni Roco. Alam na ni Janle ang tunay na pagkatao ni Carmelle. Alam niyang ito ang tunay na anak ng pamilya Claveria. Noong una, inakala nilang mababawasan na ang mga problema ni Carmelle nang matagpuan ito ng kanyang tunay na pamilya dalawang taon na ang nakalipas. Sino ba naman ang mag-aakalang mas magiging miserable pa pala ang buhay nito pagkatapos noon? Sa dami ng pamilyang nakita nila, ngayon lang sila nakatagpo ng katulad ng mga Claveria. Kahit pa may alitan sa pagitan ng adopted daughter at biological daughter, hindi ba't ang dapat pro

Kabanata 93 Pagkalipas ng sampung minuto, sumunod si Anton kay Carmelle papasok sa studio nito. Sa unang sulyap pa lang, halatang matagal na itong naitatag. Malawak ang espasyo, maayos ang sistema, at hindi mukhang simpleng sideline lang. Maraming empleyado ang abala sa kani-kanilang trabaho, may kanya-kanyang station at ginagawa. Para itong isang full-scale operation na hindi basta-basta itinatayo ng kung sino lang. Hindi inaasahan ni Anton na ang babaeng ito ay may ganitong klaseng influence sa likod ng mga eksena. Seventy million a year ang kita? Hindi iyon maliit na halaga. Lalo na kung iisipin na nasa early twenties pa lang si Carmelle. Tahimik si Carmelle habang naupo sa isang gilid ng opisina. Si Toni ang nag-abot ng kape kay Anton, ngunit ramdam nito ang tensyon sa pagitan ng dalawa kaya mabilis din itong nagpaalam at lumabas. Sila na lang dalawa ang naiwan. Nakaupo si Carmelle, nakapameywang, habang diretsong nakatingin kay Anton. "Closed na yung studio," malamig na sab

Kabanata 95Matagal nang natapos ang tawag nila ni Jessie.Ngunit nanatiling nakaupo si Anton sa loob ng sasakyan, hindi man lang umaandar ang makina.Tahimik ang paligid, pero magulo ang isip niya.Pakiramdam niya ay may kung anong bumabaliktad sa loob ng dibdib niya.Isang taon.Isang taon pa lang mula nang itayo ni Carmelle ang studio nito.At sa loob lamang ng maikling panahong iyon, nakalayo na ito nang husto.Hindi lang nakalayo.Lumakas.Lumago.At higit sa lahat, nakawala sa kontrol niya.Mariin niyang ipinikit ang mga mata.Hindi niya matanggap.Sa loob ng dalawang taon na engagement nila, akala niya kilalang-kilala niya si Carmelle.Akala niya alam niya ang bawat galaw nito.Akala niya wala itong kakayahang gumawa ng anumang bagay nang hindi umaasa sa Claveria Family o sa pangalan ng Madelo Family.Pero mali siya.Sobrang mali.Habang abala siya kay Morgana at sa mga problema ng kumpanya, tahimik na nagtayo ng sariling mundo si Carmelle.At ngayon, hindi na nila ito kayang k

Kabanata 97 Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, nag-ipon siya ng lakas ng loob. "Um... pwede ba akong umupo nang mag-isa?" Bahagyang napataas ang kilay ni Roco. "Why?" Simple lang ang tanong. Pero para kay Carmelle, para iyong isang napakahirap sagutin na exam. Napayuko siya. Hindi niya kayang sabihin ang totoo. Hindi niya kayang amining sa tuwing nilalapit siya nito sa sarili nito, lalo lamang lumalalim ang damdaming ilang taon na niyang itinatago. Kung kapatid lang talaga ang tingin nito sa kanya, kailangan niyang matutong maglagay ng distansya. Habang maaga pa. Habang kaya pa niyang pigilan ang sarili. Dahil paano kung dumating ang araw na may mahal nang ibang babae si Roco? Sa simpleng pag-iisip pa lang noon, may kung anong mabigat na pakiramdam na agad na sumiksik sa dibdib niya. Masakit. At ayaw niyang maranasan iyon. "Hmm?" Bahagyang yumuko si Roco upang masilip ang mukha niya. Parang hindi nito nauunawaan ang gusto niyang sabihin. O baka naman naiintindihan

Kabanata 99 “Pagalingin mo muna siya. Magkano ba ang utang ko sa’yo? Babayaran ka ni Mommy kapag maayos na ang lahat, okay? Please?” Halos manginig ang boses ni Luisa habang nagsasalita. Bawat salita ay puno ng pagmamakaawa at pag-iingat, na para bang natatakot siyang mas lalong magalit ang kausap niya kapag nagkamali siya ng sasabihin. Tahimik na nakinig si Carmelle sa kabilang linya. Napakaironikong pakinggan. Unahin daw na pagalingin si Morgana, saka na pag-usapan ang anumang utang o sama ng loob. Parang napakadali. Parang walang nangyari sa pagitan nila. Mahinang natawa si Carmelle. “Mrs. Claveria, nakalimutan n’yo na ba?” malamig niyang tanong. “Kayo mismo ang nagsabi noon na binigyan n’yo ako ng buhay. Kung ganoon, paano ako magkakaroon ng utang sa inyo?” Biglang nanigas si Luisa. Naalala niya. Iyon mismo ang mga salitang sinabi niya kay Carmelle noon. Noong panahong desperado siyang protektahan si Morgana. Noong panahong wala siyang pakialam kung gaano kasakit ang