ภรรยาสำรอง의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

“คุณโมกข์” โรสรินร้องคราง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำแสลงใจ “ได้โปรดรับความจริงให้ได้ครับคุณโรส ผมกับพาขวัญเราเป็นผัวเมียนอนเตียงเดียวกัน” โมกข์พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ขวัญ พาลูกขึ้นไปบนห้อง” เขานึกถึงใจของเด็กๆ พวกแกไม่สมควรมารับรู้หรือได้ยินถ้อยคำแบบนี้ ก่อนส่งสายตาออกคำสั่ง พาขวัญจึงขยับตัวเข้ามาใกล้ “พาเด็กๆ ไปไว้ในห้อง แล้วรีบลงมาคุยกัน” ธัญญาเรศบอก อย่างไรวันนี้ก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง พาขวัญรีบพาเด็กๆ ขึ้นไปบนห้องนอน ก่อนกลับลงมาอีกครั้ง “ย่าจะฉีกสัญญาของพาขวัญทิ้ง พาขวัญจะได้เป็นอิสระเสียที” ธัญญาเรศอธิบาย ทำตัวเหมือนนางฟ้ามาเห็นใจ ทำให้หลานชายถึงกับเหยียดปากลึกอย่างดูแคลน “ดีครับ เมียผมจะได้มีอิสระ” ข้อนี้เขาไม่ขัด “และพาขวัญต้องไปจากที่นี่ทันที” คนที่คิดว่าตนเองอยู่เหนือกว่าทุกคนพูดออกมาอีก “อย่างที่ผมบอกไว้เมื่อครู่ครับว่าคงจะไม่ได้ พาขวัญเป็นเมียผมก็ต้องอยู่ที่นี่” โมกข์เองก็ยืนกรานคำเดิม จะไม่ยอมให้คนตรงหน้ามาบงการชีวิตของคนในปกครองได้อีก ทุกคนย่อมมีสิทธิ์คิดและตัดสินใจเลือกหนทางที่จะเดิน ไม่ใช่จำนนต่ออำนาจเถื่อน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนแทบไม่มีเวลาให้หยุดคิดเพื่อทบทวน นุดีไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะได้กลับมาสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งของหมอกอีกหน แถมครั้งนี้ยังมีพันธะผูกพันกัน ทั้งในเรื่องลูกในครรภ์และทะเบียนสมรส รอยยิ้มแต้มบนใบหน้า รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก นอกจากชายหนุ่มจะไม่ต่อว่าต่อขานแล้วยังออกอาการเห่อลูกเป็นอย่างมาก อันที่จริงแล้ว เรื่องนี้ไม่สมควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ในคราแรกเคยตกลงกันไว้ว่าจะไม่ทำให้เด็กบริสุทธิ์ต้องมาแบกรับปัญหาด้วย แต่ในคืนนั้นก่อนจะจากกัน เธอพยายามจะบอกสิ่งสำคัญแล้ว “อย่าค่ะคุณหมอก นุดียังไม่…” หญิงสาวไม่มีโอกาสพูดให้จบประโยค บทสวาทอันเร่าร้อนก็ได้บรรเลงขึ้น เธอต้องการจะบอกว่ามันเกินกำหนดที่ต้องไปฉีดยาคุมมานานพอสมควรแล้ว ผลพวงของเรื่องคืนนั้นจึงทำให้เจ้าหนูน้อยได้มาอยู่ในท้องรอวันได้เจอหน้า แต่ใช่ว่ามันจะสุขจนล้นปรี่ หัวใจยังต้องเจ็บแปลบไม่ต่างจากเดิม เพราะหลังจากวันนั้นหมอกก็ไม่มาให้เห็นหน้า เขาทำแค่บอกทุกความห่วงใยผ่านสายโทรศัพท์ และบอกว่างานยุ่ง แต่ในด้านความจริงมันไม่ใช่เลย ในหน้าหนังสือพิมพ์ คอล

บทที่ 20 ความลับของสองพี่น้อง “คุณหมอกจะพานุดีไปไหนคะ” เจ้าของน้ำเสียงใสเอ่ยถามบนรถ หลังยามเช้าในวันหยุดของเธอถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงโทรศัพท์ จากนั้นคนหน้านิ่งก็ออกคำสั่งให้เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าพร้อมทั้งลงมารอยังหน้าคอนโดมิเนียม “พาไปหาพี่โมกข์ครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี ไม่มีความเกรงกลัว ต่างจากคนฟังทำดวงตาลุกวาว เกิดความเคลือบแคลงมากกว่าเดิม “ปะ...ไปหาพี่โมกข์หรือคะ แล้วคุ...” จำได้ดีว่าคนข้างกายสั่งนักสั่งหนาว่าห้ามไปเหยียบที่ไร่แห่งนั้น ถ้าไม่อยากให้ปัญหายิ่งลุกลามบานปลาย “ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ คุณย่าของผมไม่อยู่ ท่านไปเที่ยวปารีสหนึ่งอาทิตย์” สาเหตุที่หมอกยิ้มออก เพราะเขาจะได้มีอิสระในการใช้ชีวิตร่วมกับคนหน้าเศร้า แม้เป็นระยะเวลาไม่นานก็อยากจะตักตวงความสุขให้ล้นใจ และเขาเช็คดูแล้วว่า คนของย่าที่เคยมาติดตามเฝ้าดูในช่วงแรก ยังนิ่ง ไม่ได้ถูกสั่งให้ทำหน้าที่อีกครั้ง คนฟังคลายความกังวลไปได้บ้าง ดวงหน้าหันมองหน้าของชายอันเป็นที่รัก แววตาเปี่ยมด้วยความอิ่มเอม “แพ้ท้องบ้างหรือเปล่า” หมอกเอ่ยถาม

“แล้วแกเอานุดีไปไว้ไหน” หนนี้น้ำเสียงของโมกข์ตวาดกร้าว “ไว้ที่เดิมครับ เพราะผู้หญิงคนนั้นคือนุดี และพี่ไม่ต้องห่วงผมหรอก ผมไม่คิดจะทิ้งหัวใจของตัวเองแน่ ว่าแต่พี่เถอะ ได้ข่าวมาว่าคุณขวัญกำลังมีน้องๆ ให้หนูภัคกับหนูดานี่ครับ” นัยน์ตาคมฉายแววอะไรบางอย่างที่ทำให้โมกข์ต้องพินิจพิจารณา มันเคลือบแฝงด้วยความหมายที่มีค่าเหมือนที่เขานั้นเคยมีให้นุริน เพียงยังไม่สามารถจับต้นชนปลายได้ถูกว่า มันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร และคงจะดีถ้านุดีมีคนปกป้อง โมกข์ไม่ได้ตอบกลับ แต่เลือกจะยกยิ้มมุมปากเท่านั้น ส่วนคนที่บรรลุจุดประสงค์แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปนั่งเล่นกับหลานๆ มีนุดีนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ความน่ารักของฝาแฝดตัวน้อยค่อยๆ เติมเต็มความสุข เขี่ยความทุกข์ และความเศร้าให้กระเด็นตกขอบไป บรรยากาศภายในห้องนอนเล็กๆ ของพาขวัญวันนี้ถูกจับจองด้วยสองร่างของคู่สามีภรรยา นุดีนั่งมองไปยังหน้าต่างไม้ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความสดชื่นของอากาศที่ผ่านเข้ามา ที่นี่ดีกว่าอยู่บนตึกสูงเป็นไหนๆ พานให้คิดถึงคุณปู่จับใจ แม้จะคุยกันผ่านสายโทรศัพท์อยู่เสมอก็ตามที เสียงเปิดประ

“แม่ต้องตีหนูภัค เพราะหนูภัคไม่สมควรกัดคุณโรส” พูดจบพาขวัญก็ใช้ฝ่ามือตีดวงใจของตนเองสองครั้งติด เนื้อตัวนั้นสั่นระริก แต่ลูกสาวของเธอก็สมควรรู้ว่าห้ามทำเช่นนี้อีก พาณิภัคร้องลั่น เจ็บไม่มากแต่เหมือนตกใจกลัวมากกว่า พานให้คนเป็นแม่ร้องไห้ปานจะขาดใจ พาณิธิดาก็เริ่มร้องด้วย แต่คนที่เจ็บตัวคิดว่ามันยังไม่สาสม “มานี่ ฉันตีเอง แค่สองทีมันจะไปเข็ดหลาบอะไร” โรสรินใช้จังหวะที่พาขวัญก้มหน้าลงกับพื้น ดึงพาณิภัคเข้าไปหาแล้วง้างมือขึ้นสูงกะจะฟาดลงบนก้นเล็กอย่างแรง สั่งสอนลูกครั้งนี้จะทำให้คนเป็นแม่เจ็บและจำไปจนวันตาย และคอยดูเธอจะตีไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง “เกิดอะไรขึ้น” โมกข์กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา ที่จริงเขาสมควรขับรถออกจากไร่ตรงไปดูอาการของคนงาน แต่กุญแจรถไม่รู้หายไปไหน ถึงต้องกลับมาที่นี่เผื่อจะวางไว้ในห้อง นัยน์ตาวาวโรจน์ เพราะเห็นโรสรินกำลังจะตีบุตรสาว คนมีใจริษยาอึ้งไปครู่ใหญ่ ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมาเห็น พาณิภัคเห็นบิดาจึงรีบวิ่งเข้าไปหา น้ำตาเปื้อนดวงหน้าทำให้คนเป็นพ่อกัดฟันกรอด “ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น” โมกข์มองโรสรินอย่างไม่เป็น