Semua Bab ทะลุเข้าไปในนิยายเป็นนางร้ายแพ็คคู่: Bab 51 - Bab 60

วันเวลาผ่านไปอย่างทรมานสำหรับชายหนุ่มที่ชื่อ เพทาย เขาแทบจะทำงานไม่ไหว อาการวิงเวียนศีรษะและคลื่นไส้โจมตีเขาอย่างหนักจนร่างกายทรุดโทรม เพทายตัดสินใจลาพักงานระยะยาวเพื่อทุ่มเทเวลาทั้งหมดในการตามหาแพรขวัญ แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่อำนวยเลยก็ตาม ทุกคืนเขาต้องตื่นขึ้นมาอาเจียนกลางดึกจนแทบไม่มีแรง และสิ่งที่ต้องมีติดตัวตลอดเวลาคือยาดมและลูกอมรสเปรี้ยวจี๊ด ด้วยความกังวลว่าตัวเองอาจจะกำลังล้มป่วยด้วยโรคติดต่อร้ายแรงหรือความเครียดลงกระเพาะ เพทายจึงตัดสินใจเดินทางไปโรงพยาบาล A เพื่อเช็กอาการอย่างละเอียด เมื่อผลตรวจออกมา คุณหมอทำเพียงแค่มองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มปนสงสัย "จากผลตรวจ ร่างกายคุณปกติดีครับ เพียงแค่พักผ่อนน้อยไปหน่อย หมอจะให้ยาบำรุงไปทานนะ" คุณหมอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ "แต่อาการอาเจียนและเหม็นน้ำหอมที่คุณเล่ามา มันเหมือนอาการของคนที่มีอาการ 'แพ้ท้องแทนเมีย' มากเลยนะคุณเพทาย" เพทายชะงักกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก "เป็นไปได้ยังไงครับหมอ ในเมื่อแต่ละครั้ง..." เขาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ภาพเหตุการณ์คืนที่เขาและแพรขวัญอยู่ด้วยกันไหลย้อนเข้ามา เขาจำได้แม่นว่าช่วงหลังๆ เขาแทบ

คิมหันต์รีบแทรกขึ้นมา "น่าน ผมขอโทษจริงๆ นะ ผมจะดูแลคุณกับลูกเอง คุณดูสภาพผมตอนนี้สิ ผมยอมตกต้นไม้ ยอมโดนไก่จิกจมูกเพื่อมาหาคุณเลยนะ" ในขณะที่บทสนทนากำลังวุ่นวาย ลุงสนเจ้าของบ้านเช่าและเจ้าของไก่ชนเดินถือจอบออกมาด้วยสีหน้าดุร้าย "พวกแกเป็นใคร มาทำสุ่มไก่ข้าพัง แถมยังทำเจ้าทองดำข้าขวัญหนีดีฝ่อไปหมด" คิมหันต์รีบควักกระเป๋าสตางค์ออกมาแต่ดันพบว่าเขาลืมหยิบมาเพราะรีบตามแท็กซี่ "เอ่อ ลุงครับ ผมจ่ายให้แน่นอนครับ แต่ตอนนี้ผมขอติดไว้ก่อนได้มั้ยครับ" "ติดเหรอ แต่งตัวดีซะเปล่า ไม่มีเงินจ่ายค่าสุ่มไก่เรอะ" ลุงสนเงื้อจอบขึ้นทำเอาคิมหันต์ต้องรีบวิ่งไปหลบหลังมินตราทันที "น่าน ช่วยผมด้วย ลุงเขาจะฟันผมแล้ว ฮือ" "นี่คุณคิมหันต์ ปล่อยเอวฉันนะ" มินตราพยายามแกะมือปลาหมึกของคิมหันต์ออกแต่เขากลับกอดแน่นกว่าเดิมราวกับเด็กน้อยเจอผี "ไม่ปล่อย น่านต้องปกป้องผมนะ ผมเป็นพ่อของลูกคุณนะ" คิมหันต์ทำหน้าอ้อนวอนทั้งน้ำตา ทำให้ดูน่าเห็นใจที่สุด อะไรที่ไม่เคยทำเขาก็ทำ เขาจะยอมทำเพื่อให้น่านฟ้ากลับมาคืนดี แพรขวัญมองเพทายที่ตอนนี้กำลังนั่งแทะมะม่วงเบาที่พึ่งเก็บได้จากใต้ต้นมะม่วงอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจใคร

น่านฟ้าและแพรขวัญมองหน้ากันก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่สุดในรอบสองเดือนที่ผ่านมา ความเหนื่อยล้าจากการหลบซ่อนและความลำบากที่ชานเมืองมลายหายไปราวกับปลิดทิ้ง "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ น่านรู้สึกเหมือนได้กลับมาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้งเลยค่ะ" หลังจากที่ทั้งคู่ได้อาบน้ำชำระร่างกายและพักผ่อนจนเริ่มมีกำลังวังชา ภาษิตจึงเรียกสองสาวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวเพื่อพูดคุยเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ศิวกรกางแฟ้มเอกสารชุดสำคัญลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนา บรรยากาศเริ่มกลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง "ที่พวกหนูเจอมา มันไม่ใช่แค่เรื่องแย่งผู้ชายธรรมดาๆ อย่างที่เข้าใจหรอกนะลูก" ภาษิตเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นุชนารถคนนี้ร้ายกาจกว่าที่เราเห็น เธอไม่ได้ต้องการแค่คิมหันต์หรือเพทาย แต่เธอต้องการทำลายรากฐานของภาษิตกรุ๊ปด้วย" น่านฟ้าและแพรขวัญตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ เมื่อได้รับรู้ว่าคนเบื้องหลังที่แท้จริงคือ ฐากูร คู่แข่งตลอดกาลของพ่อ เขาได้ส่งคนของตัวเองแทรกซึมเข้ามาในบอร์ดบริหารและส่งโครงการขายฝันมากมายเข้ามาเพื่อหวังจะโยกย้ายทรัพย์สินและดูดงบประมาณออกไป โดยมีนุชนารถเป็นสายลับคอยส่งข้อมูลวงในและปั่นหัวให้สองหนุ่มนั่นหันม

"ถ้าเธอพูดมากแม้แต่คำเดียว ตระกูลของเธอจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อและนามสกุลให้ใครจำ จำใส่หัวไว้!" คำขู่นั้นทำให้นุชนารถต้องหลับตาแน่น ยอมรับกรรมที่หลักฐานมัดตัวเธอไว้เพียงผู้เดียว ตำรวจเข้ามารวบตัวเธอไปในข้อหายักยอกทรัพย์ ขณะที่ฐากูรยังลอยนวลและแสดงอำนาจจนไม่มีใครกล้าต่อกร "ฮ่าๆๆ! เห็นมั้ยภาษิต ความจริงมันเป็นแบบนี้แหละ ชัยชนะเป็นของผู้ที่ฉลาดกว่าเสมอ!" ฐากูรหัวเราะร่าเตรียมจะเดินออกจากห้องประชุมในฐานะผู้ชนะ ทว่าประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรง คิมหันต์และเพทายเดินเข้ามาด้วยมาดที่สง่างามและเยือกเย็น ด้านหลังของพวกเขาไม่ใช่แค่ลูกน้องธรรมดา แต่คือเจ้าหน้าที่ระดับสูงจาก DSI และทีมกฎหมายชั้นนำระดับสากล "ความจริงที่คุณพูดถึง มันหมายถึงความจริงในคุกหรือเปล่าครับคุณฐากูร?" คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบพลางโยนเอกสารปึกใหญ่ลงบนโต๊ะ "พวกแก เข้ามาทำไมที่นี่" ฐากูรตวาด เพทายก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ "นี่คือหมายจับของคุณครับคุณฐากูร ในข้อหาพัวพันกับการค้ามนุษย์และค้ายาเสพติดข้ามชาติ หลักฐานเหล่านี้ไม่ได้มาจากบริษัทภาษิตครับ แต่มันมาจากเครือข่ายธุรกิจของครอบครัวคิมหันต์ที่ตรวจ

เพียงขวัญหยุดเดินทันที เธอหันมามองรูปร่างลูกสาวอย่างพิจารณา จากตอนแรกที่คิดว่าลูกแค่เจ้าเนื้อขึ้นเพราะกินเก่ง แต่เมื่อฟังอาการลำไส้กระตุก และหน้าท้องที่นูนออกมาเป็นทรงแบบนั้น ประสบการณ์ของคนเป็นแม่บอกเธอทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา "แพร... แม่ว่ามันไม่ใช่แค่คนอ้วนแล้วนะลูก" เพียงขวัญเอ่ยเสียงเครียดพลางกุมมือลูกสาว "อาการที่ลูกเล่าน่ะ มันไม่ใช่ลำไส้กระตุกหรอก แต่มันคือเด็กดิ้น แม่สงสัยว่า... แพรอาจจะกำลังท้องนะลูก" "อะไรนะคะแม่ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!" แพรขวัญร้องลั่นจนพยาบาลแถวนั้นหันมามอง "แพรจะท้องได้ยังไงคะ ก็... ก็ตอนนั้นเราก็ระวังกันอยู่นะคะ" "ระวังแบบไหนลูก แล้วประจำเดือนหนูล่าสุดมาเมื่อไหร่" เพียงขวัญถามจี้ แพรขวัญนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ก่อนจะเบิกตากว้าง "เอ่อ... สองสามเดือนที่ผ่านมา งานมันยุ่งจนแพรลืมเช็กไปเลยค่ะแม่" "นั่นไงล่ะ ถ้าเราสงสัย ตรวจดูหน่อยก็ไม่เสียหายนะลูก แต่ถ้ามีจริงๆ แม่ก็คงดีใจมาก จะได้เลี้ยงหลานพร้อมกันสองคนเลย โอ๊ย! วาสนาแม่จริงๆ จะได้มีนางฟ้าตัวน้อยๆ วิ่งเต็มบ้าน" เพียงขวัญยกมือกุมแก้มด้วยความตื่นเต้น "แต่แม่คะ แพรยังไม่พร้อมจะตรวจตอนนี้ แพรกลัว..."