All Chapters of ทะลุเข้าไปในนิยายเป็นนางร้ายแพ็คคู่: Chapter 61 - Chapter 70

บรรยากาศที่อาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศในเช้ามืดวันนี้ช่างดูอ้างว้างและเงียบเหงากว่าครั้งไหนๆ ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่านเพื่อออกเดินทางไปตามหาความฝัน แต่สำหรับ คิมหันต์ และ เพทาย การเดินทางครั้งนี้กลับดูเหมือนการถูกเนรเทศออกจากหัวใจของคนที่รักที่สุด ทั้งสองหนุ่มยืนประจันหน้ากันอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าผู้โดยสารขาออก สภาพของมาสองหนุ่มผู้เย็นชาและหญิงยโส ที่เคยมีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง บัดนี้กลับมีเพียงกระเป๋าเดินทางใบย่อมคนละใบและหัวใจที่หนักอึ้ง คิมหันต์ก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือเป็นรอบที่ร้อย หน้าจอที่มืดสนิทไร้ซึ่งข้อความอำลาหรือสายเรียกเข้าจาก น่านฟ้า ทำให้เขารู้สึกเหมือนคนกำลังขาดใจ "ไม่มีแม้แต่ข้อความเดียวเลยเหรอวะ" คิมหันต์เอ่ยเสียงพร่า ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว เพทายแค่นยิ้มอย่างขมขื่นพลางเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง "ของกูก็เงียบมึง แพรคงยังโกรธกูมาก... หรือไม่เขาก็คงไม่อยากจะรับรู้อีกแล้วว่ากูจะไปตายที่ไหน" เขาสูดหายใจลึกเพื่อกลั้นน้ำตาที่จวนจะไหล "แต่ก็นะ... สมควรแล้วล่ะกับสิ่งที่พวกเราทำไว้กับพวกเธอ" คิมหันต์พยักหน้าช้าๆ ความเงีย

ในดินแดนแอฟริกาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง คิมหันต์นั่งอยู่ในห้องทำงานชั่วคราวที่สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์ สภาพรอบกายเต็มไปด้วยแผนที่ยุทธศาสตร์และรายงานสถานการณ์การปะทะกันที่ชายแดนเหมืองแร่ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่ใกล้จะหมดขึ้นมาเปิดดูอีเมลฉบับล่าสุดที่ถูกส่งตรงมาจากสำนักงานใหญ่ในประเทศไทย หัวใจของคิมหันต์เต้นรัวเมื่อไล่สายตาอ่านข้อความในอีเมลนั้น เนื้อความระบุชัดเจนว่า คุณภาษิต ได้ถอนคำสั่งระงับหุ้นทั้งหมดและคืนสิทธิ์ในการบริหารให้เขาอย่างเต็มรูปแบบ อีกทั้งยังมีข้อความส่วนตัวจากศิวกรที่แจ้งว่า ภาษิตยอมรับในตัวเขาในฐานะลูกเขยแห่งภาษิตกรุ๊ปแล้ว และสั่งการให้เขารีบเดินทางกลับประเทศไทยได้ทันทีเพื่อกลับไปดูแลน่านฟ้าและลูกที่กำลังจะเกิดมา "ในที่สุด... ในที่สุดคุณอาก็ยอมใจอ่อน" คิมหันต์พึมพำกับตัวเองด้วยความดีใจที่ล้นปรี่ เขาจินตนาการถึงใบหน้าของน่านฟ้า จินตนาการถึงการได้กลับไปโอบกอดเธอและคุกเข่าขอโทษต่อหน้าหน้าท้องที่นูนเด่นของเธอ ทว่า ความดีใจนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที เสียงปืนนัดหนึ่งดังแว่วมาจากระยะไกล ตามมาด้วยเสียงตะโกนสั่งการของหน่วยรักษาความปลอดภัยหน้าเหมือง คิมหันต์ลุ

ภายใต้ท้องฟ้ากว้างของทวีปแอฟริกา ลมร้อนพัดพากลิ่นฝุ่นจางๆ ผ่านหน้าต่างออฟฟิศชั่วคราว สถานการณ์ที่เหมืองแร่เริ่มเข้าสู่ความสงบอย่างแท้จริง หลังจากที่กลุ่มติดอาวุธถูกกองกำลังรัฐบาลเข้าจับกุมตัวได้ทั้งหมดด้วยข้อมูลและแผนการรบที่ คิมหันต์ เป็นคนวางหมากไว้ทุกขั้นตอน แม้ศึกภายนอกจะจบลง แต่ศึกภายในใจของเขากลับรุนแรงยิ่งกว่า คิมหันต์ยืนมองคนงานที่เริ่มกลับมาขุดแร่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เขายังคงยืนยันที่จะอยู่ดูแลที่นี่ต่ออีกสักพักเพื่อให้แน่ใจว่าระบบรักษาความปลอดภัยใหม่จะทำงานได้อย่างไร้ที่ติ และเพื่อให้มั่นใจว่าผู้ที่จะมารับช่วงต่อเป็นคนที่ซื่อสัตย์เพียงพอ เขาต้องการให้ที่นี่มั่นคงถาวร เพื่อที่วันหนึ่งเมื่อเขากลับไทย เขาจะได้ไม่ต้องกังวลว่าชีวิตคนข้างหลังจะตกอยู่ในอันตรายอีก ในมือของคิมหันต์ถือโทรศัพท์ที่เพิ่งได้รับอีเมลล่าสุดจากภาษิต ภายในนั้นมีทั้งรูปภาพและคลิปวิดีโอของ น่านฟ้า ที่มีพัฒนาการครรภ์อย่างต่อเนื่อง เขาได้แต่ลูบหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ เขายังไม่มีโอกาสได้กลับไปขอขมาหรือจัดงานแต่งงานให้ถูกต้องตามประเพณีเลยแม้แต่น้อย "รออีกนิดนะน่าน อีกไม่นานผมจะกลับไปหาคุณและลู

เครื่องบินแล่นลงจอดบนผืนแผ่นดินไทยอย่างมั่นคง แต่หัวใจของหญิงสาวสองคนที่ก้าวเท้าลงมากลับสั่นคลอนและแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี น่านฟ้า เดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยทว่านัยน์ตาซ่อนความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เพิ่งเผชิญมากลางทะเลทรายและทุ่งหญ้าแอฟริกา ส่วนแพรขวัญที่มาอีกเวลา เธอคิดถึงภาพความจริงที่เห็นกับตาเรื่องผู้หญิงคนใหม่ของคนรักกเวลา ทำให้พวกเธอตัดสินใจจบนิยายรักน้ำเน่านี้ลงอย่างถาวร "มิน... แกไหวนะ" แพรขวัญถามขณะขึ้นรถลีมูซีนที่มารอรับ "ไหวสิแพร ที่ผ่านมาเราเสียเวลาไปกับความโง่มามากพอแล้ว ต่อจากนี้ไปจะไม่มีน่านฟ้าที่นั่งรออีเมลคนใจดำอีกแล้ว" น่านฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "เราจะกลับไปเป็นคนเดิม เป็นคนที่มีความสุขที่สุดบนกองเงินกองทองของครอบครัวเรา ชีวิตที่มีลูกแต่ไม่มีสามี... มันก็ไม่ได้แย่อะไรนี่นา" เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ ทั้งคู่ไม่ได้คร่ำครวญเหมือนที่ผ่านมา พวกเธอเปลี่ยนโหมดตัวเองกลายเป็นคุณแม่สายแกร่ง กลางวันสวมชุดสูทมาดเท่ทำงานบริหารอย่างบ้าคลั่งเพื่อพิสูจน์ศักยภาพให้ภาษิตเห็น ส่วนกลางคืนก็ทำหน้าที่แม่ที่ดี อุ้มลูกเข้าเต้า ปั๊มนมเก็บใส่ตู้แช่ไว้

เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วห้อง VIP สุดหรู แสงไฟสลัวสีม่วงอมแดงตัดสลับไปมาส่องกระทบใบหน้าของสองสาวที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความมึนเมาอย่างขีดสุด น่านฟ้า และ แพรขวัญ สองคุณแม่มือใหม่ที่สลัดคราบความเศร้าทิ้งไปจนหมดสิ้น พวกเธอกำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเพลงอย่างเย้ายวน ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าชายหนุ่มบาร์โฮสหน้าตาดีที่คอยปรนนิบัติพัดวีไม่ห่าง "ชนแก้วหน่อยพวกเรา! วันนี้พี่เลี้ยงเอง ใครเอาใจดี... มีรางวัล!" แพรขวัญตะโกนเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง ในมือขวาถือแก้วเหล้า ส่วนมือซ้ายลูบไล้ไปตามแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่มข้างกาย พวกเธอปรึกษากันมาอย่างดีแล้วว่าชีวิตที่เหลืออยู่จะไม่ยอมเสียเวลาให้กับผู้ชายใจดำที่ทิ้งลูกทิ้งเมียไปนานปี ในเมื่อพวกเธอสวยสะพรั่งและรวยล้นฟ้า การหาความสุขใส่ตัวย่อมเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด ความมึนเมาทำให้ความกล้าพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด สองมือเล็กค่อยๆ ซุกซน ลูบคลำไปตามมัดกล้ามท้องที่เรียงตัวสวยและหน้าอกแกร่งของโฮสหนุ่มอย่างไม่นึกกระดากอาย "ว้าว... มัดกล้ามพวกนี้น่ากินจริงๆ เลย" แพรขวัญหัวเราะร่าด้วยความคึกคะนอง ก่อนจะตัดสินใจขึ้นนั่งคร่อมบนตักข