Lahat ng Kabanata ng Touchdown: แตะที่ใจ จอดที่เธอ: Kabanata 21 - Kabanata 28

พิธีการแถลงข่าวเปิดตัวฝูงบินใหม่ของสายการบิน AJN อย่างเป็นทางการจัดขึ้น หลังจากที่ทดลองบินและสร้างนักบินรุ่นใหม่ๆ มาสองปีกว่าๆ ถูกจัดขึ้นที่สายการบินในช่วงเช้าตอนนี้ก็เป็นทีของการจับมือระหว่าง Starlight กับ AJNพิธีเปิดตัวของสื่อมวลชนถูกจัดขึ้นที่โดมขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กที่มีสื่อมวลชน นักบินของ fleet ใหม่ ผู้บริหารของสายการบิน และศิลปินของ Starlight ทุกคนที่อยู่ที่นี่ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างคือนักบินและพนักงานของสายการบินที่ได้พักและไม่มีงานตามกำหนดที่อยากจะเข้าร่วม รวมถึงแฟนๆ ที่ได้สิทธิ์การเข้าร่วมคอนเสิร์ตรวมของค่าย Starlight นี้ตามช่องทางต่างๆ รวมถึงที่กดบัตรมาดูด้วยในช่วงพิธีการของช่วงเย็นนี้ โทรุ ประธานกรรมการบริหารของ Starlight และ จิน ผู้อำนวยการ A&R เป็นตัวแทนของฝั่ง Starlight พร้อมกับลีดเดอร์ของศิลปินทั้งสามวง ในการถ่ายรูปกับผู้บริหารของ AJN ร่วมกับกัปตันฝูง และนักบินที่เป็นแกนของทีมอีกห้าคนคือกัปตันอาคาริ และนักบินผู้ช่วย มิทสึคุนิ เคย์สึเกะ ฮายาโตะ และ เรียว ทั้งสี่คนยืนร่วมเฟรมในชุดนักบินเรียบร้อย“ขอเสียงปรบมือให้กับการร่วมมือคร

เวลาที่ล่วงเลยมาถึงกลางคืน ในบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ในตัวเมือง มิโซระที่กำลังพลิกตัวไปมาหลายรอบ เพื่อพยายามข่มตาให้หลับแต่ทุกครั้งที่เธอหลับตาภาพของหนุ่มสาวในชุดแต่งงานก็ทำให้เธอสงบใจไม่ลง จนกระทั่งชายหนุ่มวิดีโอคอลมา หญิงสาวจึงเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายนั้นแม้ใจจะยังไม่พร้อมก็ตาม[นอนแล้วหรอครับ?] เสียงนุ่มเอ่ยถามจากปลายทางพร้อมกับภาพวิดีโอที่ชายหนุ่มกำลังจัดข้าวของในห้องพัก เมื่อเขาถึงแล้วเขาก็ทำแบบนี้เป็นปกติ“ก็ว่าจะนอนแหละค่ะ แต่เหมือนจะนอนไม่หลับ” เธอพูดด้วยเสียงอู้อี้ ในห้องนอนที่ปิดไฟหมดแล้วเพื่อพลางร่องรอยของการร้องไห้อย่างหนักเอาไว้ “เหนื่อยไหมคะ”[ไม่ค่อยเท่าไหร่ครับ แต่อยากกลับไปหาคุณแล้ว] ชายหนุ่มในวิดีโอพูดพลางหันมายกยิ้มให้เธอ ขณะที่มือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของนักบินออก“ฉันก็อยากให้คุณกลับมาเร็วๆ” มิโซระเองก็รู้สึกอยากให้เขามาอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เธอไม่ได้รู้สึกคิดถึงมากมายขนาดนั้น เธออยากจะคุยกับเขาตรงหน้ามากกว่า[คิดถึงผมก็บอกตรงๆ สิ] มิทสึคุนิหันมาพูดด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมื

เสียงเปิดประตูบ้านที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของผู้หญิงร่างบอบบางที่เดินอย่างไร้เรี่ยวแรงมิโซระถอดส้นสูงวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เชื่องช้า ราวกับจะกลบความว้าวุ่นในใจของเธอ สูทสีเทาถูกถอดเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวที่ยืนอยู่กลางบ้านไม่นานรถของอีกคนก็มาถึง มิทสึคุนิเดินเข้ามาเงียบ ทั้งยังปิดประตูเบาๆ ราวกับกลัวว่าเสียงประตูมันจะดังเกินไปในคืนนี้มิโซระที่โยนสูทลงโซฟาพร้อมมือที่ถอดแฮร์พีชโยนไว้ข้างๆ กันอย่างไม่หันกลับมามองคนที่ยืนมองเธออยู่ข้างหลัง มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินอย่างไม่สนใจว่าเวลานี้กำลังจะมีอะไรพังหรือเปล่า“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอคะ” เสียงสั่นเครือของมิโซระดังขึ้นก่อน น้ำเสียงนั้นไม่ได้แข็งกร้าว หรือดังจนเหมือนโวยวาย แต่มันเบาเสียจนสัมผัสได้ว่าคนพูดเหนื่อยมากแค่ไหนชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจช้าๆ ก่อนจะเดินไปใกล้เธออีกก้าว“ผม... ไม่รู้จะต้องเริ่มจากตรงไหน”มิทสึคุนิไม่อยากให้เหตุการณ์มันมาถึงตรงนี้เลย แต่เพราะความหึงหวงเกินไปของเขาที่เห็นมิโซระอยู่กับโคฮาคุจนไปพูดไม่ดีใส่มิโซระ ท

ห้องรับแขกของบ้านสไตล์ญี่ปุ่นที่เปิดโล่ง มองออกไปเห็นสนามหญ้ากว้างและต้นซากุระที่เริ่มผลิใบเขียวอ่อน เด็กฝาแฝดชายหญิงวัยขวบกว่ากำลังเดินเตาะแตะหาสองชายผู้ใหญ่ที่ยืนคุยกันอยู่กลางลาน คนหนึ่งคือชายยุโรปร่างสูงใหญ่อีกคน... คือชายหนุ่มชาวเอเชียที่มิโซระรู้จักดีจนหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่สบตาเขา มิทสึคุนิภาพนั้นดูเรียบง่าย แต่ในสายตาของมิโซระกลับชวนให้หัวใจเธอหวิว ความคิดล่องลอยกลับไปยังภาพความทรงจำก่อนหน้าไม่กี่วันวันที่ทั้งคู่ยืนทะเลาะกันในห้องนั่งเล่นของบ้านเธอ เสียงของเธอที่เอ่ยขอให้เขาไปจากชีวิตยังแว่วในหัวอย่างเลือนราง แม้ตอนนี้เธอจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด แต่ความรู้สึกผิดยังฝังแน่น“คุณคงรู้จักฉันแล้วใช่ไหมคะ”เสียงของเจ้าของบ้านเรียกให้มิโซระหลุดจากภวังค์ หญิงสาวเงยหน้าไปเจอกับรอยยิ้มอ่อนโยนของผู้หญิงคนหนึ่ง แม่ของเด็กฝาแฝด ดวงตาเธอเต็มไปด้วยแววอบอุ่นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวนุ่มนวลลง“ก็... รู้จักค่ะ” มิโซระตอบอ้อมๆ เสียงเธอเบาเหมือนกลัวคำพูดตัวเองจะสั่น จะว่ารู้จักก็ไม่เชิง แต่จะปฏิเสธก็พูดไม่ออก“เรีย