Lahat ng Kabanata ng Touchdown: แตะที่ใจ จอดที่เธอ: Kabanata 1 - Kabanata 10

“สวัสดีค่ะ คุณนักบินคุโจ”เสียงของแอร์โฮสเตสบนเครื่องทักทายชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟที่ปิดฝาเรียบร้อย“สวัสดีครับ” เสียงเรียบทักทายกลับ พร้อมโค้งเล็กน้อยเป็นการรับอย่างมีมารยาทชายหนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบนักบินที่มีสามขีดบนแขนเสื้อ ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ไหล่กว้างและแผ่นหลังตรงบ่งบอกถึงความมั่นใจ กรอบหน้าเข้มคมภายใต้แว่นบาง เสริมดวงตาเรียวคมในแบบเอเชีย เป็นนิยามหนุ่มหล่อแบบ ‘ตี๋อินเตอร์’ ที่สะดุดทุกสายตาสิ่งที่ทำให้เขาโดดเด่นยิ่งกว่าคือการวางตัวที่พอดีในทุกจังหวะ สุภาพแต่ไม่เสแสร้ง มั่นคงแต่ไม่โอ้อวด จนลูกเรือสาวที่อยู่ใกล้เผลอมองตามด้วยความชื่นชมโดยไม่รู้ตัวยิ่งไปกว่านั้น เขายังอายุน้อยแต่ก้าวถึงตำแหน่งนักบินผู้ช่วยอาวุโส และที่สำคัญ เขายังโสดอยู่ จึงไม่แปลกที่เขากลายเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนทันทีที่ก้าวขึ้นเครื่องห้องค็อกพิต[1]ของเครื่องบินถูกเปิดออก พร้อมกับชายหนุ่มที่เดินเข้าไปเก็บของตามระเบียบ โดยไม่สนใจนักบินผู้ช่วยอีกคนที่นั่งดูโทรศัพท์ระหว่างรอเวลา“ไง พ่อคนดัง นายดังใหญ่แล้วนะ รู้ยัง” คาโม่ เคย์สึเกะ นักบินผู้ช่วยที่อายุมากกว่าเขาหนึ่งปีทักด้วยท่าทางไ

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน แสงแฟลชสาดทั่วโซนสื่อมวลชนของงาน Milan Fashion Week ที่ประดับไปด้วยโลโก้ของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังจากทั่วทุกสารทิศ โดยเฉพาะจากอิตาลีขาเรียวก้าวลงจากลิมูซีนที่ทางแบรนด์เตรียมไว้ ท่ามกลางแสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์ที่รายล้อมโดยไม่มีความตื่นกลัวแม้แต่น้อยส้นรองเท้าสัมผัสพรมอย่างมั่นคง ชุดสีฟ้าอ่อนเนื้อบางสะบัดรับลม เผยให้เห็นจุดเด่นที่แผ่นหลังเว้าลงจรดเอว เส้นผมลอนยาวพลิ้วไหวไล้ลำคอทุกครั้งที่เธอหมุนตัวท่วงท่าของเธอไม่เร่งไม่รีบร้อน ความอ่อนหวานปนเย้ายวนไม่ได้เกิดจากความจงใจ แต่เป็นสิ่งที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี“Misora! This way!”“Beautiful, bella!”เธอเพียงกวาดสายตาไปตามรอบด้าน ยิ้มมุมปากบางๆ ให้กับเลนส์ทุกตัวอย่างแม่นยำ ราวกับล็อกมุมถ่ายภาพหลักไว้ในหัวอย่างมืออาชีพเสียงของช่างภาพดังเรียกชื่อหญิงสาวในฐานะ Global Ambassador ให้หันมาสนใจเลนส์ของตน เธอยังคงเดินช้าๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกเล็กน้อย เพื่อให้ทุกกล้องสามารถบันทึกภาพของเธอได้ครบถ้วนที่สุดไม่นานเจ้าหน้าที่ของงานก็เข้ามาเดินนำ พร้อมประกบข้างเพื่อพาเธอไปยังที่นั่งแถวหน้าสุด ซึ่งเตรียม

อุ่น…ความรู้สึกแรกแล่นเข้ามาพร้อมกับลมหายใจแผ่วเบาข้างกาย ทำให้ร่างบางค่อยๆ รู้สึกตัว เธอกะพริบตาปรับสายตา ก่อนจะมองไปรอบห้อง เห็นผนังด้านหนึ่งที่มีตู้เสื้อผ้าเปิดค้างไว้ และชุดยูนิฟอร์มสีขาวกับสูทสีเข้มเข้มแขวนอยู่ภายใน…ชุดที่สะท้อนถึงหน้าที่และความรับผิดชอบของเจ้าของมันมือบางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นตามาเปิดดู ตัวเลขบนหน้าจอบอกว่ายังเป็นเวลาเช้าตรู่ ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดอยู่ที่ภาพวอลเปเปอร์… ภาพของชายหนุ่มเจ้าของเครื่องและในวินาทีนั้นเอง ความทรงจำของเมื่อคืนก็ค่อยๆ ไหลกลับมาอีกครั้งเมื่อคืน… เธอทำมันลงไปแล้วสินะร่างเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ แต่ก็รู้สึกถึงแขนแข็งแรงที่พาดอยู่รอบเอว เธอจึงขยับตัวอย่างระมัดระวังให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั้นโดยเบาที่สุด เพราะไม่อยากรบกวนชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่เมื่อพ้นจากอ้อมกอดแล้ว มือบางก็ค่อยๆ เก็บเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมา ถอดเสื้อของอีกฝ่ายที่คลุมอยู่บนร่างออก แล้วสวมชุดของตนกลับคืนอย่างเงียบเชียบเธอถอนหายใจยาว ราวกับอยากปลดปล่อยสิ่งที่กดทับอยู่ในใจแต่เมื่อหันไปมองใบหน้าคมที่ยังหลับสนิท หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมเธอต้องยอมรับอย่างหลี

ทำไม… เธอถึงอยู่ที่นี่…?เขามาที่นี่เพื่อฉลองให้เพื่อน หลังจากจบไฟลต์และกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน ก็มีเพื่อนร่วมทีมขับรถมารับโดยไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญสถานการณ์แบบนี้ดวงตาคู่นั้นที่กำลังสบเขาด้วยแววสั่นระริก ทำให้ใจเขากระตุกขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากที่คุ้นเคย ใบหน้าแบบนั้น…เธอกำลังมองเขาเหมือนเช้าวันนั้น เช้าวันที่เธอจากไป โดยไม่พูดอะไรสักคำ“คือ?” เคย์สึเกะที่เห็นหญิงสาวคนนั้นเช่นกันเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้เห็นเธอนั่งอยู่ตรงนี้ดูเหมือนฮายาโตะจะลืมบอกเรื่องสำคัญ ไปสนิท ว่าน้องสาวของตัวเองคือศิลปินชื่อดัง“ฉันไม่เคยบอกหรอว่าฉันมีน้องสาว?” ฮายาโตะพูดด้วยสีหน้าเหวอนั่นทำให้เขาถอนหายใจ เพราะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงลืมจริงๆ“เคยบอกก็เคยบอกอยู่หรอก แต่มันบิ๊กเซอร์ไพรส์ไปไหม” เคย์สึเกะพูดแทนทุกอย่าง เป็นครั้งแรกที่เขานึกขอบคุณความตรงไปตรงมาของเพื่อน“นี่น้องสาวฉัน มิโซระ อย่าทำตัวรุ่มร่ามใส่เด็ดขาด!” ฮายาโตะแนะนำเสียงเข้ม พลางชี้หน้าเพื่อนตัวเอง“มานั่งก่อนสิจ้ะ น้าจะได้แนะนำให้รู้จัก” แม่ของฮายาโตะเอ่ยชวนเขาเดินไปนั่ง แต่เคย์สึเกะกลับตัดหน้าไปนั่งข้างหญิงสา

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสานกับแสงแดดของเช้าวันนี้ เสียงผู้คนที่เข้าออกตลอดเวลาปะปนกับเสียงเครื่องทำกาแฟที่ดังเป็นจังหวะ ไม่เหมือนกับหัวใจของเธอที่เต้นไม่เป็นส่ำ กำลังลุ้นกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันนี้“พี่มิโซระ สวัสดีค่ะ วันนี้มาเร็วจังเลยนะคะ”นานะ น้องสะใภ้ของยูกะ ลีดเดอร์วง ทักทายหญิงสาวที่เดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกวันที่นี่คือคาเฟ่ของน้องสะใภ้และน้องชายของยูกะ ที่ใช้เป็นจุดนัดหมายของสมาชิกในวงอยู่เป็นประจำและการที่เธอมาที่นี่ในวันนี้…ก็มีจุดหมาย“มีนัดจ้ะ” มิโซระตอบคนที่อายุน้อยกว่าด้วยรอยยิ้ม นั่นทำให้อีกฝ่ายหันมาด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย“มีคนมาถามหาพี่จริงๆ นะคะ เป็นคุณผู้ชายท่านนั้น” นานะพูดพลางผายมือไปทางแขกผู้ชายร่างสูงที่กำลังอ่านอะไรบางอย่างอยู่ในแท็บเล็ตของตัวเองหญิงสาวเห็นแผ่นหลังนั้นก็จำได้ทันที ยิ่งทำให้หัวใจเธอสั่น ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาจริงๆ จนเธอต้องถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งใจ โดยไม่รู้ตัว“วันนี้พี่ขอกาแฟเข้มๆ เลยนะ ของคุณผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวพี่จ่ายเอง แล้วก็ไม่ต้องเข้ามายุ่งมากล่ะ พี่มีธุระต้องคุย”มิโซระกำชับกับนานะว่าวันนี้เธอไม่สะดวกให้พนักงานหรือใครเข