Semua Bab ทาสรัก: Bab 41 - Bab 50

"ถ้าคนที่มาบอกกูว่าท้องเป็นพั้นช์ อันนั้นกูมั่นใจ" เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะทุกครั้งเขาไม่เคยป้องกันเลย แต่หากเป็น ผู้หญิงคนอื่นมาพูดจาเฮงซวยอย่างนี้ ก็อย่าหาว่าเขาไม่เตือนละกัน"คุณมาร์ติน ฉันท้องกับคุณจริงๆ นะ"  ละอองดาวไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอตะโดนก้องลั่นห้างสรรพสินค้า ทำให้ผู้คนละแวกนั้นหันมองมาที่มาเฟียหนุ่มเป็นตาเดียว"แล้ว?"" ... ""ฉันต้องทำอะไรงั้นเหรอ"  มาเฟียหนุ่มไม่แม้แต่จะหันมองหน้าของละอองดาวด้วยซ้ำ เขามั่นใจมากว่าเขาไม่เคยทำผิดพลาดในเรื่องนี้  ละอองดาวกำหมัดแน่นทำไมเขาถึงไม่สนใจเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เขามันเป็นพ่อที่แย่มาก เท่าที่เธอเคยเจอมากเลย ให้ตายเถอะ หากว่าเธอไม่มีใจให้เขา เธอคงไม่มาเรียกร้องอะไรแบบนี้หรอกนะมาเฟียหนุ่มเดินเข้าร้านเพชรแบรนด์หรู เขาตั้งใจซื้อสร้อยเพชรเส้นเล็กๆ ให้น้ำพั้นช์ไว้ใส่เล่นๆ เขามีความในใจอยากจะบอกเธอ และเขาตั้งใจไว้ว่าจะพาเธอไปเที่ยวต่างประเทศตามที่เธอเคยพูดว่าเธออยากไปกับเพื่อนพนักงานสาวต่างส่งเสียงซุบซิบ ก็จะไม่ให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ยังไง ในเมื่อมาร์ตินแทบไ

"ผมคิดว่า นายหญิงน่าจะต้องการความชัดเจนจากนายด้วย" ความชัดเจน ที่เขาให้มันยังไม่พออีกเหรอ เขาพาเธอไปเที่ยว ทำกับเธออย่างที่คู่รักคนอื่นเขาทำกัน พาเธอไปนั่น มานี่ เขาไม่เคยมีใครอื่น หรือนอกใจเธอสักครั้งก็ยังไม่เคย"มึงออกไปก่อน"" ... ""กูอยากอยู่คนเดียวสักพักก่อน"  พาทิศมองผู้เป็นนายของตัวเองอย่างชั่งใจ ก่อนกระดกแอลกอฮอล์ในมือเข้าปากจนหมดแก้ว แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นในทันที บางทีมาร์ตินคงอยากใช้ความคิดบางอย่างคนเดียวก็ได้มาร์ตินยกแก้วแอลกออล์ในมือเข้าปาก แก้วแล้วแก้วเล่า นั่งมองสร้อยเพชรในมือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ภาพการกระทำที่เขาทำกับน้ำพั้นช์ก่อนหน้านี้ประเดประดังเข้ามาจนทำให้ปวดหัวเขาคลานขึ้นเตียงระคนหมดสภาพ ช่างน่าเวทนา เขาไม่เหลือมาดมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อีกเลย เธอคงเจ็บปวดมากยามที่เขาบังคับขืนใจ เธอคงอยากร้องไห้ ยามที่เขาพ่นคำพูดร้ายๆ ใส่เธอเธอเก่ง เธอเข้มแข็งกว่าเขามากที่เธอพยายามอดทนกับเขา และเมื่อเธอเลือกจะไป เขาคงไม่สามารถทำอะไรได้ คงต้องทำใจยอมรับชะตากรรมที่น้ำพั้นช์มอบให้การที่เธอเลือกเดินจากไป นั่นเธอคงคิดดีแล

"แด๊ดบอกว่า ให้มึงเคลียร์ตัวเองแล้วไปตามเมียกลับมา" มาร์ตินจะมามัวเสียเวลาเมาไปวันๆ ทำไมกัน เขาต้องไปตามน้ำพั้นช์กลับมาซิ น้ำพั้นช์ต้องกลับมาเป็นของเขาคนเดียวอีกครั้ง"มึงมานั่งเมาอยู่อย่างนี้แล้วมันจะทำให้ หนูพั้นช์กลับมารึไง" มาร์แชลยังต่อว่าพี่ชายของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาไม่เคยเห็นมาร์ตินเสียหลักขนาดนี้มาก่อน" ... ""มึงทิ้งเวลาไปตั้งกี่สัปดาห์ ป่านนี้หนูพั้นช์มีผัวใหม่แล้วมั้ง" เขาไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจของพี่ชายหรอกนะ แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อมาร์ตินไม่ยอมเดินหน้าต่อ  "บ้านเราเป็นมาเฟียที่แข็งแกร่ง แต่เชื่อไหม กูเพิ่งเห็นมาเฟียอ่อนแออย่างมึงเป็นครั้งแรก" มาร์แชลพยายามดันพี่ชายสุดๆ แล้วละ ที่เหลืออยู่ที่ตัวของมาร์ตินเท่านั้นว่าเขาจะยืนอยู่ที่เดิม หรือพร้อมจะเดินหน้าต่อ" ... "มาร์ตินมองหน้ามาร์แชลอย่างชั่งใจใช่เขามันไม่ดี เขามันไม่ได้เรื่อง แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อน้ำพั้นช์ไม่เอาเขาแล้ว"พั้นช์ไม่เอากูแล้ว แล้วจะให้กูทำยังไงว่ะ"  เขาเสียใจ แม้อยากจะเดินหน้าต่อ แต่เขาก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นเดินต่อได้ เสียใจที่ปล่อยเธอไป

"พี่ยอม"น้ำพั้นช์รีบใช้สองมือดันแผงอกแกร่งของต้นหนาวออกทันที ที่เขาผละริมฝีปากออก เธอเผลอไปกับความอ่อนโยน ความอบอุ่นของเขาได้อย่างไร แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณต้นหนาวที่เขาทำให้ความรู้สึกของเธอชัดเจนขึ้น"ยะ ... อย่าทำแบบนี้อีกนะคะพี่หมอ"  ที่พูดไปเขาจะเสียใจหรือเปล่าเธอไม่รู้ เธอรู้แต่ว่าจูบของต้นหนาวไม่ได้ทำให้เธอมีความรู้สึกอะไรเลยสักนิด ต่างจากจูบของคนนั้น คนที่ทำร้ายเธอ"เป็นพี่ได้ไหม ให้พี่เป็นตัวแทนเขาก็ได้"  หัวใจแกร่งเริ่มกระตุกแรงขึ้นเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนตัวเล็ก  แม้เมื่อก่อนเขา และเธอจะเคยสัมผัสกันมาบ้างแล้ว แต่ครั้งนี้เธอเปลี่ยนไป เธอเปลี่ยนไปจริงๆ หัวใจแกร่งของเขากำลังจะตาย มันเริ่มเต้นช้าลงอย่างหน้าประหลาด"พะ ... พั้นช์ ขะ ... ขอโทษค่ะพี่หมอ พั้นช์ยังไม่พร้อมมีใครใหม่จริงๆ"  น้ำตาใสเริ่มไหลออกมาเป็นทาง เธอผิด ผิดที่เคยมีใจให้ต้นหนาว และคิดว่าเขาจะช่วยเยียวยาเธอได้ แต่มันไม่ใช่เลย เธอเพิ่งรู้ว่าหัวใจที่ยกให้ใครไปแล้ว มันไม่ได้รักษากันง่ายๆ อย่างที่เธอคิด"ถึงแม้พี่หมอจะเป็นหมอ แ

"อย่ามายุ่งกับฉันนะ ไอ้ลุงโรคจิต"  น้ำพั้นช์ผลักแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มเข้าเต็มแรง มันทำให้เขาเซถอยหลังไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น  มาร์ตินรีบขยับประชิดตัวคนตัวเล็ก เขาใช้สองมือแกร่งโอบกอดเธอเอาไว้ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเขา และเธอแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจของกันและกัน"กลับบ้าน"" ... ""กับฉันนะ"น้ำพั้นช์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับอาการของมาเฟียหนุ่ม เขาราวกับคนที่กำลังอ้อนวอนร้องขออย่างลืมอายเพื่อให้เธอกลับไป"อย่ามายุ่งกับฉัน"เธอสะบัดหน้าหนีเมื่อมาเฟียหนุ่มยื่นใบหน้าคมคายเข้าใกล้หมายจะจูบเธอ ทำให้จมูกโด่งคมของเขาสัมผัสเข้าที่ลำคอระหงของเธอพอดี"กลับบ้านกับป๋านะ"หัวใจดวงน้อยเต้นแรงกับสรรพนามที่คุ้นเคยที่เขาเอ่ยขึ้น มาเฟียหนุ่มใช้หน้าผากของตัวเองสัมผัสเข้ากับบ่ามนของคนตัวเล็ก มือแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันกับกำแพง ส่วนอีกข้างรั้งตัวเด็กสาวให้เข้าหา"อื้ออออ!! อะ ... ออกไป"  หัวใจเจ้ากรรมไม่รักดี กลับกำลังหวั่นไหวกับการกระทำของเขาเข้าให้แล้ว นี่เธอหนีมาตั้งไกล ทำไมเขายังตามมาหลอกหลอนเธอ